Na een reeks heftige gebeurtenissen verhuist de half-Duitse Matthias naar Nederland. Hier verwerkt hij zijn pijn op een manier die hem vroeger thuis geleerd is: met alcohol. Na een uitstapje in de wereld van muziek, belandt hij op straat. Bij het Leger des Heils vindt hij uiteindelijk rust. ‘Ik ben weer een vrolijk mens geworden.’
Twee maanden geleden is Matthias verhuisd naar een appartement naast de beschermd wonen-locatie van het Leger des Heils. Deze plek geeft hem iets meer zelfstandigheid. Hij is trots en nodigt ons uit om bij hem binnen te zitten. Met opgeheven hoofd loopt hij door zijn nieuwe woning en vertelt hij honderduit over zijn nieuwe meubels. Matthias: “Twee jaar geleden ben ik van Assen verhuisd naar Sneek. In Assen woonde ik in een appartement van het Leger des Heils en kreeg ik ambulante begeleiding, maar de buurt was niet veilig voor mij. Het was op het laatst zo erg dat ik niet meer naar buiten durfde. Toen ik hoorde dat ik naar Sneek mocht verhuizen, sprong ik echt een gat in de lucht.”
Begeleider Mariette kan zich dat moment nog goed herinneren. Mariette: “Matthias heeft ontzettend veel meegemaakt in zijn leven. Hij was erg depressief toen hij hier twee jaar geleden kwam wonen. Maar in Sneek heeft hij een plek gevonden om te landen en tot rust te komen.”
wie ben ik?
Een vraag die de afgelopen twee jaar centraal stond voor Matthias was: wie ben ik? Matthias: “Door trauma’s uit mijn verleden ben ik mezelf kwijtgeraakt. Ik ben opgegroeid in Duitsland, in een onveilige omgeving. Toen ik achttien jaar was, moest ik vechten in de oorlog in Bosnië-Herzegovina. Daarvan kreeg ik PTSS. Toen ik begin twintig was, heb ik mijn vrouw en ons dochtertje van vier maanden verloren door een auto-ongeluk in Duitsland. Toen ben ik drieënhalf jaar opgenomen geweest in de psychiatrie.
Direct daarna kreeg ik bericht van mijn biologische moeder, die ik vijftien jaar lang niet had gezien of gesproken. Uit nieuwsgierigheid ben ik toen verhuisd naar Nederland en bij mijn moeder en jongste broer gaan wonen. Het contact herstellen met mijn familie ging moeizaam. Ik was gestopt met alcohol, maar thuis werd veel gedronken en zo ging het snel weer mis.”
Na drie jaar ging Matthias weg bij zijn moeder. Hij woonde tijdelijk op verschillende plekken totdat hij in Hoogeveen bij een zorgboerderij kon wonen en werken. Als timmerman kon hij hier zijn hart ophalen, want de boerderij uit 1911 moest helemaal worden opgeknapt. Matthias: “Het was een prachtige werkomgeving. Na een aantal jaren kon ik daar mijn eigen appartement maken. Dat gaf mij veel werkervaring.”
Passie voor muziek
Een jaar of zeven woonde Matthias in Hoogeveen toen hij in contact kwam met een jeugdvriend die dj was geworden. Samen gingen ze muziek maken en zo kreeg Matthias de kans om optredens te geven in clubs en op festivals. Matthias: “In 2016 ben ik verhuisd naar Zweden en mocht ik het voorprogramma zijn voor grote dj’s, zoals Armin van Buuren en Tiësto. Dat was een bizarre ervaring. Ik mocht optreden voor 25 duizend mensen. Na drie maanden merkte ik dat ik de stress niet aankon. Ik moest stoppen, maar voor de liefde bleef ik in Zweden. Ik had een vrouw leren kennen en ben bij haar gaan wonen. Maar ik kon geen vast werk vinden en onze relatie was niet gezond. Ik belandde op straat in Zweden. Via de sociale dienst kreeg ik een ticket naar Nederland. Ik had alles opgegeven voor mijn droom om muziek te maken, dus ook in Nederland had ik helemaal niets meer.”
Matthias sliep op straat of verbleef in de nachtopvang in Groningen. Zo kwam hij in contact met het Leger des Heils, waar hij op een gegeven moment een plekje kreeg bij Interwonen Assen en dagbesteding kreeg bij het 50|50 Workcenter in Groningen. In coronatijd kreeg Matthias het zwaar. Er ging geen vervoer meer van Assen naar Groningen, dus fietste hij heen en weer: bijna zestig kilometer per dag. Matthias: “Het was het enige lichtpuntje dat ik nog had.”
‘De begeleiders zien je hier elke dag, dat gaf mij een veilig gevoel’
Op adem
“In Assen trok ik de verkeerde mensen aan. Toen ik aangaf dat ik hen niet meer wilde zien, werd ik bedreigd en fysiek mishandeld. De foto’s van mijn kapotgeslagen gezicht staan nog op mijn telefoon. In die periode was ik heel somber.
Pas hier in Sneek kon ik op adem komen. Deze plek betekende voor mij een nieuwe start. De begeleiders zien mij hier elke dag en dat geeft mij een veilig gevoel. Al na drie maanden zei iets in mij dat het tijd was om te stoppen met alcohol. Ik heb meteen naar dat gevoel geluisterd en met hulp van mijn begeleiders ben ik toen gaan afbouwen. Natuurlijk ging het niet in één keer goed, maar het gaf mij veel zelfvertrouwen.”
Plezier
Nu heeft Matthias het muziek maken weer opgepakt. “Gewoon voor mijn eigen plezier, zonder druk van anderen.” Wat hij ook graag doet, is vissen en hardlopen. “Toen ik een tijdje terug aan het vissen was, kwam er een man naar me toe die vroeg: ‘Heb je ook een boot?’ Die had ik niet. Toen liet de man me een klein vissersbootje zien. Dat mocht ik hebben! Het bootje moest wel flink opgeknapt worden, maar nu ga ik regelmatig vanuit het bootje vissen. Echt fantastisch!”
Samen in beweging
Begeleider Mariette zag al snel dat Matthias een sportieve man is. Samen deden ze mee aan de Social Run, een driedaagse tour waarin fietsen, wandelen en hardlopen elkaar afwisselen. Mariette: “Die tour deed veel voor het herstel van Matthias. We liepen bijvoorbeeld door Assen, langs plekken die nare herinneringen bij hem bovenbrengen. Het gaf hem veel vertrouwen en kracht om daar samen langs te gaan. Sinds die tour zijn we niet meer gestopt met samen hardlopen.” Mariette volgde een cursus runningtherapie en zet dit nu in voor het herstel van mensen.
Matthias: “Deze plek en de begeleiding hebben mij het vertrouwen gegeven dat ik het kan. Ik ben weer gaan geloven in mezelf. En ik heb ontdekt dat ik een heel sociaal en sportief mens ben. Ik ben weer een vrolijk mens geworden en dat gun ik anderen ook. Ik wil heel graag tegen anderen zeggen: blijf geloven in jezelf en weet dat jij ook weer met opgeheven hoofd kunt leven!”
