In het Friese Engwierum, ver van drukte, grote steden en geraas, staat een karakteristieke boerderij. Het is er een als zovele in deze omgeving: omringd door weilanden, op een boerenerf met kippen en een grote kas. Toch is deze boerderij net even anders. Hij biedt onderdak aan mensen die te maken hebben met complexe problematiek. Zij krijgen hier de begeleiding én rust die ze nodig hebben.
In het hoofdgebouw, de boerderij, is plek voor twaalf mensen. Daarnaast staan er op het terrein nog drie tiny houses, die arkjes worden genoemd. Nina is persoonlijk begeleider op deze locatie. Ze legt uit: “We noemen ze zo, omdat er vroeger op deze locatie een stichting zat met de naam Noach. Toen we een naam moesten verzinnen voor deze huisjes, was de keuze dus snel gemaakt.”
Prikkels
De bewoners van de boerderij hebben allemaal een eigen kamer, maar delen de keuken en woonkamer. De bewoners van de arkjes hebben alles zelf: een woonkamer met keuken, aparte slaapkamer, badkamer en een eigen tuintje. Nina: “De arkjes bieden plek aan mensen die op de groep niet kunnen aarden. Sommige mensen hebben zo’n last van de prikkels, dat een eigen plek de beste oplossing is.”
Op het terrein is plek voor in totaal vijftien mensen die te maken hebben met complexe problematiek. Ze hebben psychische klachten, kampen met een verslaving of hebben een licht verstandelijke beperking. Nina: “De meesten zijn ook dak- of thuisloos. Hier hebben ze een eigen plek, en mogen ze zo lang blijven als nodig. Natuurlijk werken we aan doelen, en kijken we wat er mogelijk is. Maar het idee dat mensen hier niet snel weg moeten, geeft rust.”
Speedy
Een van de bewoners van zo’n arkje is Magchiel. Het hek van zijn tuin is hermetisch afgesloten, met meerdere haken. Magchiel: “Ik wil niet dat iemand hier zomaar binnenkomt. Weet je hoe duur shag tegenwoordig is?” Zijn tongval geeft weg dat hij uit de regio komt. Het hek houdt ongewenst bezoek buiten, maar ook zijn trouwe viervoeter binnen. “Speedy, kom eens hier!” Het kleine keeshondje komt braaf toegesneld. Met een grijns legt Magchiel uit: “Ik heb hem maar Speedy genoemd, coke is te duur hè.”
Magchiel woont al een tijdje op deze locatie. Eerst in de boerderij zelf, maar dat bleek niet de beste plek voor hem. Nu heeft hij een eigen tiny house. Het is niet groot, maar wel in z’n geheel voor hem. In het raamkozijn, naast de tafel, staat een digitaal fotolijstje. Als een diashow verschijnen er steeds nieuwe plaatjes. “Dat zijn mijn kinderen. Ik heb er vier. Als het met hen goed gaat, gaat het met mij ook goed.”
Alles en niets
Hij heeft een bewogen leven achter de rug. “Ik heb alles gehad. Een koophuis, twee auto’s voor de deur, een vrouw, kinderen. En vooral: geld zat. Het perfecte plaatje. Maar ik ben ook alles kwijtgeraakt. Ik heb op straat geleefd, in de bak gezeten en veel drugs gebruikt. En nu ben ik hier. Ik heb helemaal niets meer, behalve deze plek.” Magchiel is vaak te vinden in een van de nabijgelegen dorpjes, of in de kas op het terrein. “Maar ik leef met de dag. Ik zie wel wat ik doe.”
FC Groningen
Naast Magchiel woont Atze, ook in een arkje. Een echte Fries, al heeft begeleider Nina daar wel wat op aan te merken, wijzend naar een grote FC Groningen-vlag in de woonkamer van Atze. “Dat kan eigenlijk niet hè, als Fries”, zegt ze lachend. Maar voor Atze is het geen probleem, hij is fan. Atze woont hier nu drie jaar. “Ik zit hier op m’n plek. Het verleden probeer ik achter me te laten. Hier bouw ik aan nieuwe dingen. En ik kan buiten bezig zijn, dat doe ik graag.”
Samenwonen
Terwijl Atze wat schoffelt in de kas, komt bewoner Eelco aan. “Even een sigaretje roken, hoor.” In de kas kan dat precies uit de wind, die hier vaak stevig waait op het platteland. Eelco woont nu vier maanden hier, in een kamer op de boerderij. Voor nu is het goed, maar Eelco heeft wel andere plannen. “Zodra het kan, ga ik met mijn vriendin ergens samenwonen.”
Thuis
Om drie uur verplaatst iedereen zich naar de grote woonkamer van de boerderij. Koffietijd. Niet alleen de deelnemers die een kamer in de boerderij hebben, maar ook de bewoners van de arkjes zijn daar welkom. Nina: “Dit doen we drie keer per dag. Het is niet verplicht, maar geeft wel structuur.” Er wordt gekletst, een spelletje gespeeld of stilletjes koffiegedronken. De bewoners kiezen zelf hoe ze de momenten indelen. Want of het nu voor kortere of langere tijd is: hier op de boerderij in Engwierum zijn ze thuis.
