Uldis’ verhaal begint in Letland, waar hij tot 2016 werkte als elektricien. Het was eerlijk werk, maar het leverde hem niet genoeg op om van te leven. De druk van de economische situatie en het gebrek aan perspectief dreven hem langzaam een andere kant op. Wat begon als overleven, mondde uit in keuzes die hem uiteindelijk twaalf jaar van zijn vrijheid kostten.
Toen hij vrijkwam, wist Uldis één ding zeker: hij wilde een andere toekomst. Niet alleen de politieke en economische omstandigheden in Letland, maar ook zijn eigen verleden gaven hem dat besef. Hij begon te reizen, op zoek naar werk, naar kansen, naar een nieuw begin. Zijn tocht bracht hem door landen als Litouwen, Rusland, Turkije, Singapore en Dubai. Maar hoe ver hij ook reisde, het oude leven bleef hem achtervolgen. Steeds opnieuw dreigde hij terug te vallen.
Via Londen, waar hij kort verbleef, kwam er onverwacht een wending. Een oude bekende uit Letland – inmiddels werkzaam als lerares – nodigde hem uit om naar Nederland te komen. Hier, zei ze, lagen betere kansen. Ze gaf hem niet alleen een tip, maar vooral hoop. Zeven jaar geleden arriveerde Uldis in Arnhem.
Zonder verwachtingen, maar met de wil om te werken, begon hij opnieuw. Via een uitzendbureau pakte hij alles aan wat op zijn pad kwam: pallets repareren, werken in een banketbakkerij, diensten draaien bij PostNL. Het waren geen droombanen, maar wel stappen vooruit.
Terugval
Toch bleek veranderen geen rechte lijn. Uldis viel opnieuw terug in het criminele circuit en raakte verslaafd aan alcohol en drugs. Een nieuwe detentie volgde – dit keer vijf maanden. Maar juist daar, op een dieptepunt, ontstond een keerpunt.
Via Ania van stichting Barka, een organisatie die dakloze en kwetsbare EU-burgers (met name uit Midden- en Oost-Europa) in Nederland helpt hun leven weer op te bouwen, kreeg hij hulp. Zij hielp hem aan een identiteitsbewijs en bracht hem in contact met stichting Kruispunt in Arnhem: een plek waar mensen terechtkunnen voor een maaltijd, een gesprek of simpelweg even rust. Voor Uldis betekende het meer dan dat – het was een veilige haven, al was het maar voor twee weken.
Van daaruit kwam hij in aanraking met het Leger des Heils aan de Beekstraat. Hier kreeg hij niet alleen ondersteuning, maar ook iets wat hij lang had gemist: structuur. Via Enwerkt vond hij werk, en daarmee ritme in zijn dagen. Een contactpersoon daar hielp hem verder, en langzaam begon zijn leven weer vorm te krijgen.
Uldis ging aan de slag bij de bouw van zestien studio’s voor mensen met psychische kwetsbaarheid. Met zijn ervaring als elektricien droeg hij bij aan het aanleggen van water en elektra. Hij bouwt meubels, werkt met zijn handen en maakt zelfs kunst van materialen die hij in de natuur vindt. Waar hij ooit alles kwijt was, creëert hij nu – letterlijk en figuurlijk – iets nieuws.
Het is een droom. Hiervoor had ik niks en nu heb ik alles.
Vandaag kijkt Uldis terug op zijn reis met een gevoel dat moeilijk in woorden te vatten is.
'Het is een droom,' zegt hij. 'Hiervoor had ik niks en nu heb ik alles.'
Zijn verhaal is er één van vallen en opstaan, van verlies en herstel. Maar bovenal is het een verhaal van hoop – en van de kracht van een tweede kans.
