Soms loopt het leven anders dan je had gepland — en juist daarin schuilt iets moois. Voor Rolinka Zanting, woonbegeleider en persoonlijk begeleider bij de Maatschappelijke Opvang in Ede, begon het niet in de hulpverlening, maar in de detailhandel.
Jarenlang werkte ze bij Blokker, waar ze doorgroeide tot filiaalmanager. Tot een periode van ziekte tijdens haar zwangerschap van haar jongste dochter alles in een ander licht zette.
‘Na die tijd wist ik één ding zeker: ik wilde niet meer terug. Ik stond op een kruispunt. Ga ik terug naar wat vertrouwd is, of kies ik voor iets totaal nieuws?’
Dat nieuwe pad diende zich aan via een omscholingstraject. Wat eerst een sprong in het onbekende leek, voelde al snel als een logische stap.
Ze begon aan de opleiding Social Work aan de Christelijke Hogeschool Ede, in een praktische vorm die te combineren was met haar gezin. Op zoek naar een stageplek stuitte ze — na veel zoeken — op een plek bij het Leger des Heils.
“Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten. Maar ergens voelde ik: dit moet ik doen.”
Vanaf dag één voelde het als thuiskomen. “Ik werd zo warm ontvangen. Dat was bijzonder. En al snel merkte ik: dit is mijn plek.”
Tijdens haar stage maakte ze kennis met de maatschappelijke opvang — een wereld die nieuw voor haar was, maar die haar direct raakte. “Het leven van de deelnemers is rauw, echt en puur. Je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent. Juist dat maakt het zo waardevol.”
Wat haar werk bijzonder maakt, zit vaak in de kleinste momenten. Een glimlach, een stap vooruit, iemand die zich gezien voelt. “Dat zijn de momenten die me energie geven. Je loopt een stukje mee in iemands leven, juist wanneer het moeilijk is. Dat is intens, maar ook ontzettend dankbaar.” Maar ook de dynamiek in het team: samen lachen, samen aanpakken. ‘We hebben bijvoorbeeld een verbouwing doorstaan en daarna samen iets heel moois neergezet. Dat was écht gaaf om onderdeel van te zijn.”
Twee functies combineren
In haar huidige rol combineert ze twee functies: persoonlijk begeleider en woonbegeleider. Een combinatie die haar werk compleet maakt. “Als persoonlijk begeleider ga je echt de diepte in met iemand. Je bouwt een band op, ziet groei — soms in hele kleine stappen. Als woonbegeleider sta je midden in de dagelijkse dynamiek. Die afwisseling houdt me scherp en betrokken.”
Vooral het één-op-één contact ligt haar na aan het hart. “Achter elk verhaal zit een mens. Iemand die gezien wil worden. Vertrouwen opbouwen, samen zoeken naar mogelijkheden — dat zijn de momenten waarop ik voel waarom ik dit werk doe.”
Dat betekent niet dat het altijd makkelijk is. ‘Wat ik zo lastig vind zijn de verslavingen en psychische problematieken die zo zichtbaar aanwezig zijn.’ Dat kan binnenkomen. Maar juist dan probeer ik door het gedrag heen te kijken. Iedereen heeft een verhaal, een achtergrond. Dat besef geeft me geduld en begrip.”
Haar motivatie haalt ze niet alleen uit haar werk, maar ook uit haar overtuiging. “Voor mij voelt het alsof ik op de plek ben waar God mij wil hebben. Het Leger des Heils staat voor omzien naar elkaar, zonder oordeel. Dat sluit precies aan bij wie ik wil zijn. Ik hoop iets van Gods liefde door te geven — al is het maar door te luisteren.”
Terugkijkend op haar carrièreswitch hoeft ze niet lang na te denken. “Het was spannend, maar ik ben zó blij dat ik deze stap heb gezet. Ik heb zoveel geleerd. Soms denk ik zelfs: dit had ik veel eerder moeten doen.”
En misschien is dat wel precies waar haar verhaal om draait: durven kiezen voor wat echt bij je past — en zo op een plek terechtkomen waar je het verschil kunt maken.
