Danny geeft aandacht

Danny (30) is getrouwd en woont in Ede. “Na het gymnasium was het logisch geweest om naar de universiteit te gaan, maar daar had ik écht geen zin in,” vertelt hij met een glimlach. “Ik wist niet goed wat ik wilde. Uiteindelijk besloot ik de opleiding Godsdienst Pastoraal Werk te doen aan de CHE. Ik wilde gewoon iets met mijn geloof doen. Daar heb ik enorm van genoten, en ik ben mezelf flink tegengekomen.” 

Danny werkt in de regio Ede, Arnhem en de Achterhoek. 'Mijn werk draait om aandacht geven, gesprekken voeren, luisteren zonder oordeel. Dat kan op gewone momenten zijn, maar ook in ingrijpende situaties, zoals bij een overlijden.' Soms begeleidt Danny een uitvaart, en soms leidt hij vieringen of verzorgt hij een geestelijke opening. 'Ik heb een reisaltaartje dat ik meeneem, zodat we op elke plek iets waardigs kunnen doen. Mensen houden vaak vast aan een vorm van volksgeloof, zelfs als ze niet praktiserend zijn. We hopen allemaal op een hemel.'

Wat Danny het mooiste vindt aan zijn werk? 'De diepgang. Ik bouw relaties op, krijg vertrouwen en zie kwetsbaarheid. Mensen vertellen hun levensverhaal, en ik mag mijn geloof daarin meenemen. Iedereen gelooft op een andere manier. Ik ben protestants, maar het kan zomaar zijn dat iemand anders zingeving vindt in de muziek van Jan Smit. Als iemand op een andere manier gelooft, wie ben ik dan om daar iets van te vinden? 
 
Ik kom niet om zieltjes te winnen, ik kom als Danny, een volgeling van Jezus. Jezus veroordeelde ook niet toen Hij op aarde was. Door naar Hem te kijken lukt het om niet te oordelen. Soms vraag ik of ik mag bidden, soms niet. Ze weten dat ik christen ben, en ik hoef dat niet te verbergen. Ik kan de Bijbel ook gebruiken bij iemand die niet gelooft; er staan genoeg verhalen in die op zichzelf al kunnen helpen. Van daaruit ontstaat vaak ruimte om over God te praten. Dat vind ik mooi.' 

Het werk heeft ook zijn lastige kanten. 'Net als de deelnemers voor wie ik er mag zijn, heb ik ook mijn ups en downs. Dat is niet makkelijk, maar het heeft ook een mooie kant. Het is misschien lastiger om hoop te brengen, maar juist dan kan ik laten zien dat ik ook maar een mens ben.'
 
Daarnaast is het werk soms eenzaam. 'Ik heb geen vaste locatie en mijn werk is erg solistisch. Ik kom even binnen bij een afdeling of een team, maar hoor nergens echt bij. Ik krijg weinig feedback, en vanwege mijn beroepsgeheim kan ik ook niet alles delen. Daar moet je met dit werk wel tegen kunnen. Gelukkig hebben we eens in de zes weken overleg met andere geestelijk verzorgers, en we gaan de intervisie uitbreiden. Want ja, wie zorgt er eigenlijk voor de verzorger?'

Danny heeft een bijzondere band met een van de eerste deelnemers die hij ambulant mocht begeleiden. 'Erik is een man van zestig, ik begeleid hem al een aantal jaar. Hij was eenzaam, vervuild, had last van verzamelwoede en was zijn geloof kwijt. We spraken af voor een paar uur per week en langzaam maar zeker leerden we elkaar steeds beter kennen. In het begin durfde hij niet te bidden, maar ik mocht het doen. Langzaam maar zeker kwam er weer vertrouwen, in mij én in God. Erik is geen makkelijke man, waardoor hij geen sociaal leven heeft. Maar hij is en blijft een mens, door God geschapen.'