Simones leven komt in rustiger vaarwater

Ooit was Simone dakloos. In de periode erna verzorgde ze haar zieke vader, totdat hij stierf. Dat haar leven er nu heel anders uitziet, vindt ze zelf soms ook een wonder. “Dat was nooit gelukt zonder mijn begeleider Jeannette. Bij haar kom ik tot rust.”

De zon valt door de ruit van een flat in Papendrecht. Bewoonster Simone heeft net haar ochtendsigaretje gerookt en zit op de bank in haar opgeruimde appartement, met een kop koffie in haar hand. “Mooi huisje hè”, zegt ze glimlachend. Simone woont in een omgebouwd verzorgingstehuis, onder begeleiding van het Leger des Heils. Inmiddels is het helemaal haar eigen plekje geworden, waar ze zich in alle rust kan bezighouden met haar grote hobby’s: diamond painting, koken en het verzorgen van de planten op haar balkon. “En ik kijk graag films. Ik heb zo’n mooie televisie; waarom zou ik naar de bioscoop gaan?”

Ooit zag haar leven er heel anders uit. De geboren en getogen Amsterdamse – een echte, want ze komt uit de Jordaan – was ooit dakloos. Na enkele omzwervingen vond ze onderdak bij het Leger des Heils in Dordrecht. Daar woonde ze samen met haar zieke vader, voor wie ze tot aan zijn dood zorgde. Het was een donkere periode. Er waren betalingsachterstanden en de katten werden verwaarloosd. Op een gegeven moment woog Simone nog maar 25 kilo. Haar vader overleed uiteindelijk een dag na haar verjaardag. “Het was heel stressvol. Ik heb nog steeds pijn in mijn nek.”

Dat ze haar leven toch weer op de rails heeft gekregen, vindt Simone zelf soms ook een wonder. Achteraf kan ze twee redenen aanwijzen voor dat succes. “Ik had goede begeleiding die mij onder budgetbeheer plaatste. Dat was geen pretje: ik kreeg in het begin veertig euro per week. Maar die schop onder mijn kont had ik nodig. En dan was er natuurlijk ook nog de hulp van Jeannette.” Jeannette, haar begeleider, zit naast haar op de bank. Zij kreeg Simone onder haar vleugels toen die een woonplek in Papendrecht kreeg. Elke week komt ze langs: om te helpen met brieven van instanties of gewoon om even bij te praten. Simone: “Bij haar kan ik al mijn problemen kwijt. Ik vind het vreselijk dat ze straks met pensioen gaat.”

Gelukkig staat Simone er niet alleen voor. Sinds haar leven in rustiger vaarwater is gekomen – “ik ben helemaal schuldenvrij!”, zegt ze trots – is er ook ruimte ontstaan voor iets anders: de liefde. Die kwam in de vorm van José, die ze ontmoette bij ReShare, de tweedehands- en vintagekledingwinkel van het Leger des Heils. Simone vond hem meteen een leuke man, al was hij wel wat verlegen. “In het begin was ik vooral degene die de grapjes maakte”, zegt ze met een knipoog. “Op een gegeven moment zei ik: kom anders een keer bij mij thuis eten.” En zo geschiedde.

Samen halen ze regelmatig een visje op de markt of gaan ze winkelen in het centrum. En ook het avontuur lonkt: Simone en José zijn namelijk druk bezig met het plannen van een vakantie. “We willen mee op een cruiseschip. Wanneer weet ik nog niet, maar dát het gaat gebeuren wel.” Ze draait zich om naar Jeannette. “Al moet ik natuurlijk wel kijken of het qua budget allemaal lukt.” Jeannette knikt glimlachend. “Dat gaan we regelen!”