Manuela (35) is een geboren en getogen Amersfoortse. Na een aantal turbulente jaren van scheiding, huiselijk geweld en verlies, probeert ze nu haar leven weer op de rit te krijgen. Want waar komt al die onrust en opgekropte agressie toch vandaan? Daarvoor ging Manuela terug naar de kern: ‘Wie ben ik’.
“Mijn verhaal speelt zich af in Amersfoort, waar ik in mijn jonge jaren samen met mijn moeder woonde. Mijn ambitie was om de detailhandel in te gaan, en mijn Mbo-opleiding ging me dan ook goed af. Bijna had ik mijn diploma in the pocket, totdat ik erachter kwam dat ik al ruim vijf maanden zwanger was. Ik verloor mijn baan en stopte met school.”
Het leven op de kop
“Zeventien was ik toen ik een gezonde dochter op de wereld zette. De financiële middelen om samen met mijn vriend een huis te zoeken had ik niet, dus bleven we thuis wonen. Een kleine twee jaar later kwam er nog een meisje. En zo stond mijn zorgeloze leventje toch behoorlijk op zijn kop.”
Leren leven met pijn
“Al snel kwam een tweede life-changing event om de hoek kijken. Ik bleek psoriasis en reuma te hebben. Ik werd dan ook volledig afgekeurd en moest ik leren leven met pijn, zij het met pieken en dalen. Maar beter worden, nee dat gaat niet meer.”
Op de camping
“Na een aantal jaar besloten mijn vriend en ik te scheiden. En omdat ik geen woonruimte kon vinden kwam ik op een camping terecht. Heel koosjer bleek de eigenaar alleen niet te zijn, en dus kwam ik binnen no time op straat te staan. Gelukkig vond ik met urgentie al snel vervangende woonruimte.”
Kleine scheurtjes
“Na een tijdje leerde ik een nieuwe vrouw kennen, en al snel gingen we samenwonen. Voor even lachte het leven ons toe, totdat ook in deze relatie kleine scheurtjes ontstonden. Huiselijk geweld deed zijn intrede en SAVE kwam om de hoek kijken. Besloten werd dat we hulp nodig hadden om ons gezin wéér veilig en goed te laten functioneren. Vanaf dat moment zat ik dus wekelijks met het twee begeleiders van het Leger des Heils om de tafel.”
Weer verhuizen
“Open en eerlijk ben ik vanaf het begin geweest. Jazeker, ook als ik degene was waardoor er huiselijk geweld optrad. Toch konden we niet voorkomen dat de relatie met mijn vriendin escaleerde. Zo erg zelfs dat Veilig Thuis op de proppen kwam. En dus moest ik weer op zoek naar een nieuw huis voor mij en mijn dochters.”
PTSS geconstateerd
“De rust keerde terug, maar… mijn begeleiders hadden me wel laten inzien dat het zo niet langer ging. Want waarom schiet ik zo snel van 0 naar 100? Waar komt al die woede toch vandaan? Ik besloot in therapie te gaan en kwam erachter dat ik PTSS heb. Dat verklaarde mijn agressie, vooral geboren uit onmacht en paniek. Had ik dat maar eerder geweten.”
Leef in het nu
“Inmiddels krijg ik minstens één keer per week traumabehandeling, en dat is pittig! Er komt van alles boven, en wordt het mij te heet onder de voeten? Dan heb ik de neiging om de stekker eruit te trekken. Toch weet ik dat ik, al is het alleen maar voor mijn kinderen, moet doorzetten. Juist hen wil ik een stabiele toekomst geven! Verdere dromen voor de toekomst heb ik niet. Ik leef in het nu en dat houdt me op de been. Morgen is je niet gegeven, dus haal het maximale uit elke dag."
