Ambulant jeugdhulpverlener Dinant stapt elke week bij gezinnen binnen waar spanningen zijn opgelopen, ouders vastlopen of kinderen signalen afgeven dat het thuis niet goed gaat. Het gebeurt dat hij in de ochtend in een huis van 2,5 miljoen euro zit en een uur later bij een gezin dat een voedselbankaanvraag nodig heeft. “Mensen denken soms dat problemen er op een bepaalde manier uitzien. Maar achter de voordeur kom je erachter dat dat niet zo is. Elk gezin is anders en achter iedere hulpvraag zit een eigen verhaal.”
Zo ziet de week van een ambulant jeugdhulpverlener eruit
Op dit moment begeleidt Dinant een mix van gezinnen, begeleide omgangsregelingen, ouderschapsbemiddelingen en pleegzorgtrajecten. “Ik werk 32 uur en heb verschillende trajecten naast elkaar lopen. Soms kom ik wekelijks bij een gezin thuis, soms één keer per twee weken. Daarnaast voer ik gesprekken met ouders die verwikkeld zijn in een scheiding of begeleid ik contactmomenten tussen ouders en kinderen. Daardoor is eigenlijk geen week hetzelfde.” En: “Je schakelt continu. Dat maakt het werk uitdagend."
Zelfstandig werken, maar nooit alleen
Hij werkt veel zelfstandig, maar nooit alleen. “Achter ieder traject zit overleg met collega’s, gedragswetenschappers, scholen, wijkteams en andere betrokken professionals. Juist die samenwerking maakt het mogelijk om gezinnen vanuit verschillende perspectieven te ondersteunen.”
Een deel van het werk speelt zich ook af waar het gezin niet bij is. Verslagen schrijven, veiligheidsafwegingen vastleggen, afstemmen met collega’s, rapporteren over de voortgang. Dat hoort erbij. Maar hoe verschillend de trajecten ook zijn, voor Dinant begint elk traject met dezelfde vraag: wat speelt er eigenlijk echt in dit gezin?
Achter een hulpvraag zit meer dan het gedrag
Op papier staat een hulpvraag. Een kind dat niet meer naar school gaat, ouders die voortdurend ruzie maken, een jongere die agressief gedrag laat zien. Daar stopt Dinant niet. “De vraag is nooit alleen wat er gebeurt. De vraag is: waarom gebeurt het?”
Meestal is het niet één ding. “Vaak is er een aanleiding waardoor wij betrokken raken, bijvoorbeeld zorgen over de veiligheid thuis, een complexe scheiding, opvoedproblemen, psychische problemen of schulden. Als ambulant hulpverlener kijk je niet alleen naar het gedrag van een kind, maar naar alles wat daarop van invloed is. De relatie tussen ouders, de thuissituatie, school, het netwerk rondom een gezin en soms zelfs patronen die al generaties meegaan. Dan heb je aandacht voor vader, moeder én de kinderen. Je probeert te begrijpen wat er in een gezin gebeurt, waar mensen vandaan komen en wat er nodig is om de situatie weer veiliger en stabieler te maken.”
Een vader, een boze reactie en de oude pijn eronder
Hoe dat eruitziet, laat een gesprek met een vader zien. Zijn zoon van 12 woont al jaren niet meer thuis en ze spreken overdag af. Vader wil hem ‘s avonds alleen met het openbaar vervoer laten reizen. De gezinsvoogdes vindt dat geen goed idee, en vader wordt boos: dat moest hij vroeger ook.
“Voor mij begon hier het gesprek interessant te worden.” Dinant vroeg hoe vader het vond dat hij als 12-jarige zo zelfstandig moest zijn. Wie er toen voor hem was, en wie zag dat hij zoveel verantwoordelijkheid droeg. “Het gesprek kreeg een heel andere inhoud, want nu ging het om het oud zeer dat vader is aangedaan, in plaats van over zijn boze reactie. Dat is precies het onderscheid met andere hulpverleners die zich op het gedrag richten en niet op de oude pijn die daaronder zit.”
Veiligheid: stevig staan en toch dichtbij blijven
Veel gezinnen hebben al meerdere hulpverleners gezien voordat Dinant in beeld komt. “Veel ouders zitten niet op hulpverlening te wachten. Soms omdat eerdere hulp weinig heeft opgeleverd. Soms omdat ze zich niet gezien of gehoord voelen. Als iemand al drie hulpverleners heeft gehad die weer verdwenen zijn, snap ik best dat er wantrouwen is. Dan moet je niet meteen met oplossingen komen. Eerst luisteren. Eerst begrijpen.”
Eerst vertrouwen verdienen, dan pas oplossingen
Daarom vraagt het werk volgens Dinant om meer dan vakkennis. “Vertrouwen is essentieel. Maar dat kost tijd. Pas als mensen voelen dat je naast hen staat in plaats van tegenover hen, kun je samen verder.”
Bovendien moet je durven zeggen wat gezegd moet worden, ook als dat ongemakkelijk is. “Uiteindelijk draait veel van het werk om veiligheid. Is een kind veilig thuis? Wat hebben ouders nodig om die veiligheid te bieden? En wanneer moet je ingrijpen? Dat zijn vragen die voortdurend terugkomen in het werk. Soms moet je tegen ouders zeggen: dit is niet veilig voor je kind. Maar tegelijkertijd moet je verbinding houden. Als mensen zich alleen beoordeeld voelen, gaan ze dicht. Dan bereik je niks.” Juist die combinatie maakt dat je dit werk niet op de automatische piloot doet. “Je moet professioneel blijven, maar ook mens zijn.”
Wat ambulante jeugdhulp Dinant geeft
Nog elke dag gaat Dinant met veel plezier naar zijn werk. "Je staat midden in het leven van mensen. Je ziet hoe ingewikkeld het soms is, maar ook hoeveel veerkracht gezinnen hebben. Juist daarom geloof ik dat we collega's nodig hebben met verschillende achtergronden en perspectieven. Voor sommige kinderen, jongeren, vaders of grootvaders kan een mannelijke hulpverlener nét die herkenning bieden waardoor een gesprek op gang komt. Dat maakt niet alles anders, maar het kan wel helpen om sneller vertrouwen op te bouwen. Voor de balans in het vak zou ik daarom graag meer mannelijke collega's in de ambulante jeugdhulp zien." Hij glimlacht. "Als je iets zoekt met betekenis, dan is dit werk echt bijzonder. Je kunt daadwerkelijk verschil maken voor een kind én voor een gezin."
Zoek jij een baan waarin je naast gezinnen staat, vertrouwen opbouwt en echt impact maakt? Bekijk onze vacatures en ontdek hoe jij van betekenis kunt zijn voor kinderen, jongeren en gezinnen.
