‘dobryi den!’ Zo begroet huismeester Ronald iedereen bij de Oekraïne-opvang in Arnhem. Altijd met een glimlach, altijd in voor een praatje, en regelmatig probeert hij een paar nieuwe Oekraïense woordjes te leren van de bewoners.
Ronald is ondertussen iets meer dan een jaar huismeester op deze locatie. 'Mijn taak is het leefklimaat goed houden,' vertelt hij. 'Maar dat betekent niet alleen zorgen dat het gebouw in orde is. Het betekent ook dat mensen zich hier veilig voelen. Dat ze weten: ik mag er zijn.'
Bijzondere momenten
Hij vertelt over een situatie waarin een bewoner hem plotseling een knuffel gaf uit dankbaarheid. 'Die momenten doen me echt wat,' zegt hij. 'Ik ben dankbaar dat ik dit werk mag doen. Dat ik een helper mag zijn, voor wie geen helper heeft. Gewoon er zijn, dat is soms het belangrijkste wat je kunt doen.'
Zelf rijdt hij elke dag met plezier naar Arnhem. 'Een paar keer per week zit ik in de auto, lange ritten. Maar ik heb er altijd zin in. Vroeger, toen ik nog in de commerciële wereld werkte, zag ik daar tegenop. Nu niet meer. Nu denk ik: ik heb er zin in.’
De kracht van aandacht
In het oude schoolgebouw wonen zo’n 130 mensen. Elke dag maakt Ronald zijn rondje. 'Ik loop door de gangen, iemand roept ‘Hey Ronald!’ en ik krijg een big smile. Daar doe ik het voor.' De opvang is tijdelijk, maar de ontmoetingen blijven. Ronald ziet hoe mensen groeien, leren, zich aanpassen aan een nieuw land. En hij weet dat zijn werk, al is het soms klein, verschil maakt. 'Het zijn niet de grote daden,' zegt hij zacht. 'Het zijn de kleine dingen. Een praatje of een glimlach. Dáár zit de kracht in.'
