Aan het woord zijn Michiel Erdtsieck (57) en Fenna Twijnstra (82). Ze leerden elkaar kennen in de Huiskamer Samen Assen van het Leger des Heils, waar Michiel werkt als locatiecoördinator en teamleider en Fenna een regelmatige bezoekster is.
Zij groeit, net na de oorlog, op in een hervormd gezin. Het christelijk geloof loopt als een rode draad door haar jeugd. Toch zegt ze de kerk op latere leeftijd vaarwel. Hij groeit op in een gezin waar de kerk geen rol speelt, maar als hij ouder is, leert hij Jezus kennen.
Het is nog rustig in de huiskamer; de meeste bezoekers komen wat later op de ochtend. Michiel en Fenna zitten samen aan een grote tafel in een van de kamers van het historische pand, middenin Assen. Aan tafel zitten ‘twee generaties’. Opgegroeid in een andere tijd, met eigen gewoontes en gebruiken. Maar dat merk je niet als ze samen praten. Er wordt gelachen, en ze zijn heel eerlijk tegen elkaar. Fenna: “Onderbreek me gerust als ik te veel klets. Ik houd van uitstapjes in mijn verhalen.” Michiel, lachend: “Dat doe ik zeker, dat weet je. Maar het gaat toch steeds beter?”
Hervormd
Fenna groeide op in het noorden van het land, net na de oorlog. Een andere tijd. Fenna: “Het was de tijd van de verzuiling. Mijn ouders waren hervormd, dus dat was ook de wereld en sociale structuur waarin we ons begaven. Ik ging naar christelijke scholen, en heb zelfs een tijdje het huishouden gedaan bij een domineesgezin. Toch heb ik op latere leeftijd de kerk verlaten. Dat was geen groots moment, ik ging gewoon niet meer.”
Vacatures
De ouders van Michiel zijn geboren in Indonesië, maar het gezinsleven speelde zich voornamelijk af rond Amsterdam, waar Michiel is geboren. Michiel: “Het grootste deel van mijn leven heb ik daar – als ingeburgerde Drenth zegt hij nu ‘in het Westen’ – gewoond en gewerkt. Een aantal jaar terug ben ik samen met mijn vrouw en dochter naar Drenthe verhuisd, omdat we meer ruimte wilden en nodig hadden, onder andere voor het werk van mijn vrouw. Dat vonden we hier. Zo ben ik ook bij het Leger des Heils terecht gekomen: ik had een nieuwe baan nodig, en hier stond een vacature open.”
Het had weinig gescheeld, of de twee hadden elkaar nooit ontmoet. Michiel solliciteerde in eerste instantie op een andere baan bij het Leger des Heils. “Ik had mijn sollicitatiegesprek al gehad en later bleek dat ik ook al mocht komen werken, maar iets zei me toch nog even te wachten, waardoor ik ging twijfelen, tot ik de vacature voor deze locatie zag. In geloof heb ik de eerste sollicitatie afgebroken, en gezegd dat ik op de functie voor deze locatie wilde gaan solliciteren. Dat mocht.” De ogen van Michiel beginnen blij te glimmen. “En ik ben het geworden.”
Nuchter
De twee hebben heel verschillende levens gehad, en hun beleving van God en het geloof loopt uiteen. Maar ze spreken elkaar wekelijks in de huiskamer, en kunnen het goed vinden. Fenna: “Michiel heeft echt een persoonlijke band met Jezus, dat is belangrijk voor hem. Ik ken dat helemaal niet zo.” Michiel: “Fenna lijkt heel nuchter, zo reageert ze vaak ook. Ze is ook echt een denker. Maar soms komt ze een week of twee later nog terug op iets wat ik eerder heb gezegd.”
Kinderbijbel
Aanleiding voor goede gesprekken is vaak het zingevingscafé. Michiel: “Eens in de twee weken leid ik hier het zingevingscafé. Dat is een moment waarop we met een groepje nadenken over verschillende thema’s, zoals verlies, vriendschap of vergeving. Ik zoek daar een aantal Bijbelteksten bij, en dan gaan we daarover met elkaar in gesprek.” Als ieder zich er prettig bij voelt, eindigen we vaak ook met een gebed. Fenna: “Ik hoor regelmatig nieuwe dingen. Ik dacht dat ik de Bijbel wel kende, maar dat valt dan tegen. Een tijdje geleden heb ik zelfs een kinderbijbel gekocht, om de verhalen die Michiel vertelt nog eens na te lezen.”
Rollator
De afgelopen maanden kregen Michiel en Fenna een goede band. Fenna: “En dan te bedenken dat ik hier in eerste instantie alleen kwam omdat ik zo slecht ter been was, dat dit de enige plek was die ik vanuit mijn huis kon aanlopen, met de rollator.” Ondertussen is Fenna weer goed ter been, maar ze blijft komen. Ze sluit aan bij de verschillende activiteiten, en is een vast gezicht in de huiskamer.
'Ik vertrouw er wel op dat het goedkomt'
Uitvaart
Laatst had ze met Michiel een gesprek over hoe haar uitvaart eruit zou moeten zien. Fenna: “Ik wil dat Michiel, als het zo ver is, mijn uitvaart leidt.” Michiel: “Maar ik ben geen dominee, hè.” Fenna, met een ondeugende lach: “Daarom juist.” Wat er op haar uitvaart gezegd moet worden, weet Fenna nog niet. Fenna: “Ik geloof niet dat mensen zich mij straks nog zullen herinneren.” Dan breekt Michiel in: “O, echt wel! En anders zal ik daar wel voor zorgen.”
Fenna en Michiel leren ook van elkaar. Bijvoorbeeld als het gaat over leven na de dood. Fenna is duidelijk: “Ik geloof niet in een hiernamaals. Het is straks gewoon voorbij. En dat geeft rust.” Voor Michiel is dat anders: “Ik vind dat een heel lastige vraag, omdat ik twee dochters ben verloren. Ik geloof zeker dat ze het nu goed hebben. Dat er voor ze wordt gezorgd. De gedachte dat ik ze ooit weer zou zien, doet tegelijkertijd ook pijn. Maar ik vertrouw er wel op dat het goed komt.”
Handen
Michiel: “Een ding weet ik wel heel zeker: Jezus is de weg, de waarheid en het leven. Dat is voor mij het uitgangspunt. Hoe dat na dit leven vorm krijgt, weet ik niet precies. Maar hier en nu mag ik handen en voeten geven aan mijn geloof. En dat doe ik met liefde.” Fenna: “Ik leef altijd bij de woorden: ‘God heeft geen andere handen dan onze handen.’ Dat zijn woorden om altijd over na te denken.”
