Achttien, en dan?

De dag dat je achttien wordt, is voor veel mensen een bijzonder moment. Je bent officieel volwassen en doet mee in de maatschappij. Een dag om naar uit te kijken. Maar niet voor iedereen. Voor jongeren in de jeugdzorg betekent volwassen worden vaak de hulp die je zo hard nodig hebt verliezen, en weer opnieuw moeten beginnen.  

Een van die jongeren is Indy (21). Op haar zeventiende wordt ze uit huis geplaatst, en komt ze in een jeugdhuis te wonen. Indy: “Het ging niet goed bij ons in het gezin. Daarom heb ik uiteindelijk, samen met de moeder van een vriendin, een melding gemaakt bij Veilig Thuis.” Er volgt een periode van hulpverlening in het gezin. Als dat niet voldoende helpt, worden Indy en haar jongere zusje door de jeugdbescherming uit huis geplaatst. “Na een tijdje mochten we wel weer naar huis, maar dat ging niet zo goed. Toen ben ik opnieuw uit huis gehaald.” 

Begeleid wonen 
Zo belandt Indy als 17-jarige in een begeleide woonvorm voor jongeren, op een groep van het Leger des Heils. Indy: “De eerste dag was wel raar hoor. Je krijgt alle regels te horen, ook regels die je niet zo leuk vindt. Gelukkig waren de andere jongeren heel vriendelijk en sociaal, waardoor ik wel warm werd ontvangen. Maar het is natuurlijk anders dan gewoon bij je ouders wonen.” In deze periode leert Indy ook haar huidige begeleider kennen, Esmay, die op dat moment op de groep naast Indy werkt.  

De twee komen elkaar al geregeld tegen, en hebben goed contact. Esmay: “We kunnen goed kletsen samen, we zeggen waar het op staat.” Indy: “Er is een goede balans tussen gezelligheid en serieuze gesprekken. Dat helpt mij wel echt. We kunnen samen lachen, maar ik heb ook weleens een moeder-preek gekregen!” Lachend voegt ze eraan toe: “Dat vergeet ik nooit meer.”  

Trainingshuis  
Indy begint te wennen aan het leven op de groep, maar haar achttiende verjaardag komt snel dichterbij. Een moment dat vooral dubbel voelt. Indy: “Natuurlijk keek ik er naar uit, want ja, ik werd 18. Maar het was ook spannend. Ik kon niet op de groep blijven, moest mijn eigen financiën regelen. Ik zag er wel tegenop, want er is best veel onzeker.” Juist in zo’n onzekere periode, als er veel veranderd, is het voor jongeren fijn als er een vaste professional betrokken blijft. Uiteindelijk verhuist Indy van de groep naar een trainingshuis. Hier kan ze leren hoe het is om straks helemaal zelfstandig te wonen.   

Zelfde begeleider  
Dat ze elkaar al heel wat jaren kennen, helpt nu Esmay de begeleider is van Indy binnen het For Future traject. Indy: “Ik heb in al die jaren heel wat begeleiders zien gaan en komen. Ze gaan steeds allemaal weg. En ik moet iedere keer mijn verhaal doen. Esmay kent mij, kent mijn verhaal en weet wie ik ben. Dat zij, ook nu ik volwassen ben, niet weg hoeft is heel fijn.”  

Esmay: “We kijken samen naar werk dat Indy kan doen, of we hebben contact met de gemeente over een uitkering. En we zoeken natuurlijk naar een eigen woning.”  Indy: “Dat Esmay helpt bij financiën, maar dat ik ook gesprekken met haar kan voeren, is echt heel fijn. We kunnen onze afspraken ook zelf inplannen. Soms spreken we elkaar eens in de week, soms een maand niet. Die vrijheid is heel prettig.” 

Stabiele factor 
De volgende stap voor Indy is echt zelfstandig wonen. Esmay: “Binnen For Future proberen we die overgang zo goed mogelijk te laten verlopen. Dus ook als Indy straks op zichzelf woont, ben ik er nog een tijd als stabiele factor.” Indy: “Nu is er altijd nog een begeleider of aanspreekpunt in de buurt. Straks, als ik echt zelfstandig woon, is dat er niet meer. Dat zal best wennen zijn. Gelukkig is Esmay er dan nog wel. Maar ik ga het sowieso echt hard killen.”