Voorwoord Oktober

01-10-2020

Verbondenheid

Langzaam, stapje voor stapje starten veel activiteiten weer op of zijn reeds opgestart. En we hopen en bidden dat dit opwaartse proces blijft voortgaan en we niet weer stappen terug hoeven te maken omdat de corona maatregelen ons daartoe dwingen.

Tegelijkertijd is de afgelopen tijd voor mij -zoals voor velen -een bezinning geweest op onze invulling van korps-zijn (gemeente-of kerk-zijn). Wat mij betreft is deze bezinning in ieder geval een positief neveneffect van een zeer pijnlijke periode. Pijnlijk niet zozeer voor mijzelf of mijn gezin, maar wel voor een aanzienlijk aantal mensen die ik ken, al dan niet uit onze korpsgemeenschap.

Nadenkend over ons korps (en de kerk in het algemeen) moest ik denken aan een ervaring in één van de korpsen waar Caroline en ik eerder mochten dienen als korpsofficier. Het was maandagmorgen en ik maakte deel uit van een kleine groep (zeg maar groeigroep, om in de termen van ons korps te blijven) waarbij we de thematiek van de afgelopen zondag gebruikten om na te denken over wat dit ons persoonlijk te zeggen had en hoe we dat konden toepassen in ons persoonlijk leven. Ik had die zondag gesproken over een zeer bekend gedeelte uit de bijbel en daar een vrij algemene uitleg over gegeven. De groep bestond voor het grootste gedeelte uit betrokken korpsgenoten die vaak al tientallen jaren op zondag luisterden naar de bijbeloverdenkingen. Ongetwijfeld was dit bijbelgedeelte al velen malen overdacht en uitgelegd. Op die maandagmorgen kwam ik tot de pijnlijke ontdekking dat je al jaren iets kunt horen, er over kunt lezen, of de bijbel kunt bestuderen in bijvoorbeeld een goede bijbelstudiegroep, maar de werkelijke betekenis en toepassing daarvan volledig langs je heen kan zijn gegaan!

Wat wij christenen nodig hebben (zo bleek zo sterk uit deze ervaring) is dat we met een kleine (vaste) groep mensen samenkomen, nadenken en praten over hetgeen we hebben gehoord (prediking) en/of gelezen in bijvoorbeeld een boek zodat we het gaan leren toepassen in ons eigen leven. Tevens is het van het grootste belang dat we door elkaar vragen te stellen en er over met elkaar in gesprek te gaan voor ons zelf checken of we echt hebben begrepen waarover het gaat. Dat leer je niet in een samenkomst met (onder normale omstandigheden) meer dan 100 bezoekers. Dat leer je vooral in een kleine groep, groeigroep in ons korps genaamd.

In de komende maanden zal ik op deze plaats verder stilstaan bij het onderwerp Verbondenheid als onmisbaar onderdeel van ons christenzijn.Ik ben benieuwd naar reacties op dit onderwerp. Ik ga daar graag met u over in gesprek, het liefst in een persoonlijk contact maar als dat niet lukt kan dat uiteraard ook op een andere manier.

Ontvang de hartelijke groeten van zowel Caroline als mijzelf. Doe voorzichtig met Corona, voor jezelf en die ander en geniet van de zegen van de Allerhoogste. Wij wensen u allen dat in ieder geval toe!

Rens