Sociaal de eindjes aan elkaar knopen

Scouting: gezond en sociaal vermaak voor kinderen

Scouting is gezond (want buiten), sociaal (je leert samenwerken) én uitdagend. Daarom heeft het Leger des Heils al meer dan honderd jaar eigen scoutinggroepen. In 2015 kwam er in Amsterdam Zuidoost een nieuwe afdeling bij. "We leren voor onszelf op te komen zonder grof of ondoordacht te zijn."

Voor Moureen Wittekoek (19 jaar) is de scouting allang geen hobby meer, het is een levensstijl. Sinds ze elf jaar geleden scoutinggroep Tesra in Dordrecht leerde kennen, kan ze haar leven niet meer voorstellen zonder. "Ik zal niet zeggen dat scouting de opvoeding vervangt, maar je leert er dingen die je nergens anders leert. Hier heb ik geleerd dat ik alles tegen iedereen kan zeggen zolang ik het 'waarom' er maar bij vertel. En dat werkt."

Scouting en het Leger des Heils vormen al lang een natuurlijke match. De eerste groep werd al opgericht in 1913, tien jaar later volgde de oudste nog bestaande vereniging, in Dordrecht, die nu Tesra heet. Albert Dijkshoorn, landelijk coördinator  Scouting bij het Leger: "Met scouting bied je kinderen niet alleen leuke activiteiten, je geeft ze ook veel handvatten voor later mee. Ze leren samenwerken in groepen, omgaan met de natuur, zelfstandig oplossingen te verzinnen en zichzelf te vermaken."

Brandnetelsoep

Opvallend genoeg waren er eind jaren tachtig nauwelijks nog scoutinggroepen over bij het Leger des Heils. In de jaren ’70 en ’80 begon de grote leegloop. "Er was minder animo voor," verklaart Dijkshoorn. "De tijd was heel anders, veel vrijer." Er waren tot voor kort landelijk nog maar drie groepen actief. Maar daar wil Albert Dijkshoorn verandering in brengen. Het Leger des Heils en Scouting Nederland hebben onlangs de samenwerking geïntensiveerd om nieuwe scoutinggroepen te starten, met name in wijken waar kinderen het sociaal en financieel vaak moeilijk hebben. Om zo meer meiden en jongens de kans te bieden zich persoonlijk te ontwikkelen.

Het moet wel anders dan vroeger, aldus Dijkshoorn. Nog meer gericht op de persoonlijke ontwikkeling van de deelnemers bijvoorbeeld. "Niet alleen door ze dingen te leren, maar ook door het feit dat ze überhaupt buiten zijn." Dijkshoorn ziet dat als het grootste verschil met vroeger: het feit dat kinderen nauwelijks meer buiten komen. En als ze buiten komen, vinden ze weinig meer dan stoepen en bushokjes. Door bij een scoutinggroep te gaan, kom je weer in aanraking met de natuur en alles wat ze te bieden heeft. "Je moet ze eens zien kijken als ze voor het eerst zelf brandnetelsoep maken."

"We leren voor onszelf op te komen zonder grof te zijn."

Dezelfde wereld, andere blik

Bij buurthuiscentrum Bij Bosshardt in Amsterdam Zuidoost speelden ze al langer met het idee een scoutinggroep op te richten (ZIE OOK KADER SCOUTING AMSTERDAM ZUIDOOST). Want: veel kinderen en weinig natuur. Hoewel Albert Dijkshoorn, zelf al sinds jaar en dag actief bij scoutinggroep Tesra in Dordrecht, als geen ander weet dat er met een beetje creativiteit altijd wel iets te bedenken is. "De scouting laat je met een andere blik naar dezelfde wereld kijken. Je kunt op oneindig veel manieren omgaan met je omgeving, spellen spelen en tegelijkertijd leren." Dijkshoorn heeft alle vertrouwen in de wederopbouw van de scoutingtak van het Leger des Heils. Zou er genoeg animo zijn? Hij gelooft van wel. "In eerste instantie is er altijd wat aarzeling, maar iedereen die er ooit op heeft gezeten, weet: op de scouting leer je meer dan je je kunt voorstellen. Het is een ervaring waar je nooit spijt van krijgt."

Voor Moureen Wittekoek (19) is het over twee jaar afgelopen, de scouting, want dan is ze te oud. Ze ziet er niet naar uit, naar het moment van afscheid. "Ik hoop echt dat ik een manier kan vinden om bij Tesra te blijven." Tot die tijd zijn de zaterdagen heilig. "Vanwege de sfeer, de mensen, de teamspirit. Ik zat hiervoor op een andere christelijke scoutinggroep, maar hier gaat het verder dan alleen het geloof, we doen ook nog eens wat voor mensen. En je leert van alles. Niet alleen vuurtjes stoken en touwen knopen, maar ook hoe je met mensen omgaat. We leren voor onszelf op te komen zonder grof of ondoordacht te zijn."

Dit artikel verscheen in Kans magazine, nr.3 2015
Tekst: Mieke van Poll