De verhalen van Daphne en Mariëlle

'Ze zei dat ik moest oppassen dat ik geen eelt op mijn ziel kreeg'

Leestijd: +/- 8 minuten

‘Ik woon alleen in een klein, roze huisje. Sinds een tijdje heb ik een hele leuke vriend waar ik graag mee op reis ga. Van de zomer ben ik met hem naar Amerika geweest. Het was geweldig, maar ik heb de store gemist; het was alsof ik mijn maatjes achterliet!’ vertelt een sprankelende Mariëlle.  

‘Haar dochter vertelde vol trots aan een vriendinnetje dat haar moeder werk heeft’  

Als coördinerend begeleidster bij het Leger des Heils runt ze samen met een groep deelnemers de  50 l 50 store in Utrecht Overvecht. De 50 l 50 store is voor Mariëlle een ‘bijzondere, dynamische en gekke plek’. Enthousiast vertelt ze dat ze hier al haar creativiteit én liefde voor mensen kwijt kan.  ‘Een van mijn deelnemers zegt weleens dat ze veel respect voor me heeft omdat ik de directeur ben. Dat ben ik natuurlijk helemaal niet, maar ook het woord past echt niet bij me. Liefde en respect staan bij mij ver boven iemands positie. Met een gelijkwaardige houding vind ik dat je veel meer bereikt: het zijn de deelnemers die het echte werk verzetten!’  

‘Het meest geniet ik van de kleine, maar toch enorme dingen’ vertelt Mariëlle. ‘Een deelneemster was pas geëmotioneerd omdat ze haar dochter trots aan een vriendinnetje hoorde vertellen dat haar moeder werk heeft. Zulke verhalen maken mijn werk zo mooi.’ Volgens Mariëlle is iemand oprecht zien en erkennen het medicijn tegen eenzaamheid. ‘Om veel mensen waarmee wij werken wordt met een grote boog heengelopen. Dat is erg, mensen hebben het juist nodig om gezien te worden.’  

‘Ze zei dat ik moest oppassen dat ik geen eelt op mijn ziel kreeg’  

Voorheen werkte Mariëlle op een andere locatie van het Leger des Heils. Een bewoonster leerde haar daar ooit een wel heel belangrijke levensles. ‘Ik stond met haar de was te doen en ze was me ineens zo gebiologeerd aan het bekijken. Toen zei ze dat ik op moest passen dat ik geen eelt op mijn ziel kreeg. Die opmerking is me bijgebleven, omdat het er soms zo in kan sluipen. Zeker als je op een heftige locatie werkt, dan kun je soms verharden.’  

Mariëlle probeert dit te voorkomen. Daarin gaat ze soms een stuk verder dan haar omgeving. ‘Ik wil hier werken met zoveel mogelijk openheid. Op die manier is er geen plaats voor eelt op mijn ziel. Ik vraag van de deelnemers om zich open te stellen, dan vind ik dat ik dit zelf ook moet doen. Vroeger werd vaak geleerd dat je als hulpverlener zoveel mogelijk afstand moet houden. Ook moest je vooral niets mee naar huis nemen. Bij het Leger des Heils werken we tegenwoordig zo dat de relatie centraal staat. Als ik daarnaast hier vertel wat mij bezighoudt, dan kan ik het ook nog eens veel makkelijker hier laten.’  

Toen Mariëlle door een heftige tijd ging omdat haar huwelijk op de klippen liep, maakte zij een bijzondere keuze. ‘Ik ben hier in de store aan tafel gaan zitten en heb de deelnemers vertelt waarom we uit elkaar gingen en hoe ik me voelde. Dat ik misschien niet altijd vrolijk zou zijn, maar graag wilde blijven werken. Ik putte in die tijd veel kracht en energie uit hen en uit het werken in de store. Dat maakt het nu makkelijker voor mij om veel te geven, het is namelijk een wisselwerking. Als je iemand vertrouwen geeft, geloof ik dat je dit ook terugkrijgt. terugkrijgen. Dat is ook zo met verantwoordelijkheid: geef het en je krijgt het terug. Daar ben ik van overtuigd.  

Als 15-jarige liep Daphne stage in de 50 | 50 store in Utrecht Overvecht. ‘Ik was een klein boompje tussen de reuzebomen’, vertelt ze lachend. Daphne voelde zich vanaf de eerste minuut thuis in de store: ‘Ik zag Mariëlle en Mariëlle zag mij. We mochten elkaar meteen!’ Ook met de andere deelnemers kan Daphne goed overweg. ‘Ik ben altijd open en geef antwoord op al hun vragen. Maar als ik dat niet wil, dan zeg ik dat gewoon.’  

‘Ik kom ieder weekend thuis, want ik ben gek op mijn moeder!’  

Mariëlle, coördinerend begeleidster van de 50 | 50 store, spreekt lovend over Daphne. ‘Toen ze voor de eerste keer binnenliep zag ik een heel bijzonder meisje. Het viel op dat ze anders was dan andere meisjes van haar leeftijd. 15 jaar is nog niet veel, maar wat zij er allemaal in heeft gestopt..’  

Al vroeg in Daphne ‘s leven was thuis wonen geen optie meer. Zij en haar zusje woonden op verschillende plekken en na de dood van haar vader werd ook haar broertje uit huis geplaatst. ‘Mijn moeder had niet genoeg geld om voor ons te zorgen en dingen als structuur aanbrengen waren voor haar soms lastig. Ik kom ieder weekend thuis, want ik ben gek op mijn moeder. Ze betekent alles voor mij.’ Momenteel woont Daphne in een gezinshuis van het Leger des Heils. Binnenkort gaat ze leren hoe het is om op zichzelf te wonen in een kamertrainingscentrum.

De inmiddels 17-jarige Daphne is na haar stage bij de store gebleven omdat ze zich hier naar eigen zeggen veilig voelt. Omdat Daphne haar moeder doordeweeks niet ziet, komt ze graag langs bij de store om bij Mariëlle te zijn. ‘Als ik ergens mee zit of verdrietig ben, dan kan ik altijd bij Mariëlle terecht.’ Daphne vertelt dat ze op haar vorige school altijd voldoendes haalde zonder iets te doen. ‘Nu niet meer’, lacht ze samen met Mariëlle. ‘Op een dag belde school mijn gezinshuisouders omdat ik met glitters zou hebben gestrooid. Dat was helemaal niet waar! Ze wilden wel dat ik het op kwam ruimen. Ik was echt in paniek en ben toen hierheen gekomen. Eenmaal bij Mariëlle kwam ik echt tot rust.’ Ze vertelt dat Mariëlle een rolmodel en een soort ‘tweede moeder’ voor haar is. ‘Ik wil voor de foto’s zo wel op je rug hoor’ voegt Daphne er lachend aan toe.