Iets terugdoen met Kerst
Zesenveertig jaar is ze, in het dagelijks leven werkzaam in een kledingwinkel en recent legde ze een halve marathon af. Toch wilde Conny meer. ‘Het was kerst, vier jaar geleden, toen ik samen met mijn zus en een vriendin iets terug wilde doen voor de maatschappij’. Kort voor kerst begon Conny te googelen. Dichtbij haar huis staat hostel Leidsche Maan en ze belde hen op. ‘Ze vonden het heel leuk dat ik belde, maar zo kort van te voren, terwijl niemand me hier kende: dat vonden ze niet zo’n goed idee.’ Maar een paar weken later was het dan toch zover. Conny ontmoette Abdel, vrachtwagenchauffeur in ruste die al vier jaar bij het Leger des Heils woont. ‘Abdel hield niet van hardlopen, maar wel van wandelen. Dat sprak mij wel aan!’ vertelt Conny. Abdel vult haar aan: ‘ik loop alleen hard als er een zwaailicht achter me aanzit. Althans, vroeger’, de maatjes lachen.

‘Vergis je niet: het kan iedereen overkomen’

Coke en crack
Voordat Abdel een drugsverslaving ontwikkelde, was hij internationaal vrachtwagenchauffeur. Toen zijn moeder overleed, ging zijn vader terug naar Marokko. Toen stond Abdel ineens op straat. ‘Nadat ik op straat terecht kwam, leefde ik maanden in de cabine van mijn vrachtwagen’ vertelt Abdel. Hij gaat verder: ‘zo kwam ik bij de meiden van de Europalaan terecht. Van het een kwam het ander en uiteindelijk was ik bijna doorlopend onder invloed van coke en crack.Na een tijdje heb ik mezelf laten ontslaan, want ik zag dat het niet zo verder kon gaan.’

Abdel kwam in een foute cirkel terecht waar hij zwart bijverdiende en verschillende keren de gevangenis in moest. Uiteindelijk kwam hij bij het Leger des Heils terecht. ‘Vroeger liep ik met mijn broer, die toen al drugsverslaafd was, door Hoog Catharijne. Toen zei ik dat als hij niet stopte, hij mij broer niet meer was. Ik was ervan overtuigd dat ik daar nooit aan zou beginnen’, vertelt Abdel. ‘Ik ken zat mensen die bovenaan de ladder stonden, heel hard vielen en alles verloren. Vergis je niet: het kan iedereen overkomen.’

‘Ik kan echt geen acceptgiro meer zien’

Koelibrie type
Aan het einde van zijn verhaal, kijkt Abdel naar Conny en glimlacht. ‘Ik ben haar dankbaar dat ze er voor me is en tijd voor me maakt. Ze is een beetje een koelibrie type.’ Conny moet lachen en verbetert hem. ‘Hij bedoelt een kolibrie.’ Abdel moet ook lachen: ‘Ja, ze is een harde werker en houdt niet van mensen die alleen maar profiteren. Ze leert mij veel.’ Conny vult hem aan: ‘Weet je wat zo mooi is? Je leert altijd wat van elkaar. Ik leer van hem en hij van mij; een win-win situatie! Abdel is enorm veerkrachtig. Door zijn tomeloze energie en enthousiasme staat hij nu waar hij moet staan: aan het begin van iets nieuws. Iets goeds.’

Omhoog kijken
‘Ik ben maar een klein onderdeeltje, maar ik zie dat de aandacht en tijd hem goed doen.’ Abdel vult haar aan: ‘Die kleine dingen, daar zit het hem in. Er wonen verschillende familieleden in de buurt, waarvan slechts een van hen mij is komen opzoeken in al de tijd dat ik hier zit. Conny komt inmiddels al drie jaar langs. We wandelen, drinken koffie en praten over geloof, wat er in de wereld gebeurt en onze kijk op mensen. In het begin zat ik nog aan de drugs, maar het licht is steeds lichter geworden. Eerst keek ik vooral naar beneden en nu kijk ik omhoog. Ik heb nu zelfs geen schulden meer, maar ik kan echt geen acceptgiro meer zien’, lacht Abdel.

Een nieuw begin
Inmiddels heeft Abdel een inburgeringscursus gevolgd. ‘Eigenlijk woon ik al heel lang in Nederland, maar nam ik daar nooit de moeite voor. Over drie weken krijg ik een huisje en binnenkort begin ik weer als vrachtwagenchauffeur.’ Dat Abdel verhuist zegt niets over de toekomst van de vriendschap van Abdel en Conny. Conny: ‘Ik kan me niet voorstellen dat ik geen contact meer heb met Abdel. We zijn maatjes voor het leven geworden. Abdel beaamt wat Conny zegt. ‘Conny is onderdeel geworden van mijn steunnetwerk. De bewoners hier zijn gebruikers, maar mede door Conny’s peptalks, de steun van de medewerkers van Leidsche Maan en de positiviteit die ik in me heb, ben ik niet langer een van hen. Het is tijd voor het volgende level, tijd om het hostel achter me te laten en een nieuw leven te beginnen.’