Vrijwilliger Imro Verwey 2‘Ik ben opgegroeid in Suriname. Hier kookte ik altijd na het voetballen, samen met mijn vrienden. We vonden het leuk om te doen en iedereen die mee wilde eten at mee. Toen ik in Nederland kwam begon het langzaamaan opnieuw te borrelen in mijn hart. Ik wilde iets betekenen voor mensen en voor hen koken. Ik begon met het brengen van bezoekjes aan de tunnels bij Hoog Catharijne, waar de drugsverslaafden verbleven. Elke avond maakte ik 150 porties eten klaar en bracht dat dan langs. Tot diep in de nacht zat ik dan in de tunnel. At ik met mensen, maakte muziek en vertelde ik hen over de Heere Jezus.’ 

Eten hoort bij mijn cultuur
‘In mijn cultuur is eten ontzettend belangrijk. Als je bij mij thuis zou komen zou ik je eerst vragen of je al gegeten hebt. Ik weet nog dat mijn vrouw, toen we in Suriname waren, zo vreemd opkeek dat de armen eten weggeven, terwijl ze zelf amper hebben. Dat is Suriname, wij reken altijd teveel. Iedereen is welkom.’ 

Zelfstandig leren koken
Inmiddels zet Imro zich alweer vijf jaar in voor de 22 bewoners van social pension Adelante. ‘Eerst kookte ik iedere dag voor de bewoners, maar dan leren ze natuurlijk niet zelfstandig koken. Daarom heb ik een aantal bewoners kookles gegeven en koken zij nu zelfstandig. De overige twee dagen ben ik er om te koken.’

Mijn boodschap was en is: ‘Utrecht, laat deze mensen niet achter. Zie naar ze om. God houdt van mensen!’ 


Als ik mensen iets geef, moet het goed zijn!
‘Het koken vergt de nodige voorbereiding. Boodschappen doe ik van tevoren al, net als het marineren van het vlees en het laten trekken van de ingrediënten. Het kost tijd om de smaak er goed in te krijgen en dat is niet in een uurtje gedaan. Daarom bereid ik alles een dag van tevoren al voor. Als ik kook wil ik rustig werken, alle tijd nemen en mijn gasten een goede maaltijd voorzetten. Want als ik mensen iets geef, dan moet het goed zijn’ 

Eten wordt een feestje
‘Gelukkig zijn ze blij met mij op Adelante. Laatst vertelde een bewoner: ‘Sinds u hier kookt eten we lekkerder en beter’, dat zijn mooie complimenten. Zelfs mensen die anders zelf koken schuiven aan als ik er ben. Dat is toch mooi!’ 

Utrecht, laat deze mensen niet achter
Dat is ook wat ik Utrecht heb laten weten. Toen ik mijn lintje uitgereikt kreeg, wat overigens een hele verassing was, ik had het echt niet verwacht, kreeg ik de gelegenheid om iets te vertellen. Mijn boodschap was en is: ‘Utrecht, laat deze mensen niet achter. Zie naar ze om. God houdt van mensen!’ 

*foto's gemaakt door Evelien Kremer