‘Ik heb een slecht leven gehad. Het begon al voor mijn geboorte. Mijn moeder dronk en ik was al verslaafd toen ik ter wereld kwam. Mijn ouders zaten veel in de kroeg en namen ons mee. Om ons stil te houden kregen we Sneeuwwitjes. Dat is bier met 7-up. Wonen bij mijn ouders ging niet meer, dus werd ik bij de nonnen in een kindertehuis geplaatst. Hier werd ik misbruikt. In plaats van dat justitie iets deed, werd ik overgeplaatst naar een ander kindertehuis. Daar vond opnieuw misbruik plaats. Toen ben ik op slot gegaan en heb ik besloten: Niemand komt meer aan mij.’

Ik ben geen Swiebertje
‘Voordat ik in Hirundo kwam, woonde ik op straat. Ik ben geen Swiebertje hoor, maar dat vrije bestaan op straat, ja dat trekt mij wel. Kijken in de natuur, lekker genieten. Je kan doen en laten wat je wil. Als je een dak boven je hoofd hebt, heb je kopzorgen en verplichtingen. Op straat was ik vrij en at ik wormen en ratten. Als je zo lang op straat woont, leer je de foefjes kennen.’

Het is echt niet slecht hoor
‘Ondanks alles wat ik heb meegemaakt, geniet ik van het leven. Ik kijk nooit terug, altijd vooruit. Dat is de beste therapie die je kunt hebben. Bij de pakken neer gaan zitten helpt je niet. Het leven is te mooi. Ook als je hier zit.

Het is echt niet slecht hoor
Elke zondag kook ik voor de bewoners. Het koken vind ik niet per se leuk, maar wel de blik op de gezichten van de mensen als ze het eten proeven. Daar geniet ik van! Leren koken heb ik van mijn moeke (oma) die me al op jonge leeftijd de kneepjes van het vak leerde.’

Lieve beestjes
‘Ik ben gek op paarden. Toen ik dakloos was, vond ik een plek om die lieve beestjes te verzorgen. Rijden is het mooiste wat je kan hebben. Het vrije, het contact met de paarden. Je gewoon laten gaan, klaar uit. Ik rijd ook wel eens zonder teugels en als ik dan wil stoppen, pak ik hem gewoon bij zijn bek. Dat zou ik niet iedereen aanraden, je moet dat kunnen. Helaas wordt deze manage afgebroken en heb ik overdag niets meer te doen. Het paardrijden, voeren en de connectie met de paarden mis ik.’

Met Rover aan de wandel
‘Momenteel ben ik veel in de natuur te vinden. Ik houd van vissen, zwemmen en wandelen. Ik ben het liefst alleen en buiten. Ik loop veel, soms wel meer dan twintig kilometer op een dag. Ik neem Rover mee, dat is de hond van een medewerker. Ik ben momenteel vrij tevreden met mijn leven. Ik heb niets te klagen.’

Paultje woont bij Domus Hirundo. Zijn verhaal verscheen in het jubileumboek '10 jaar Hirundo'.