Annia Mac Gillavry (45) is van oorsprong Cubaans: “Toen ik hier kwam, moest ik de Nederlandse taal nog leren. Mensen worden ongeduldig als je de taal niet goed kent. Terwijl mijn kinderen naar de basisschool gingen, ben ik op het ROC Nederlands gaan leren. Vanuit die opleiding gingen we een keer koffie schenken in Merenhoef. Ik heb kennis gemaakt met de praktijkbegeleider, maar ik had geen diploma als verzorgende. Toch kreeg ik een meeloopbaan. Ze wilden kijken of ik geschikt was. In Amsterdam heb ik daarna op het ROC de korte opleiding Verzorgende IG gevolgd. Dat ging heel goed. Ik leer heel makkelijk. Alleen het Nederlands was wel pittig. De rest heb ik in de praktijk geleerd.”

Goede dag
Waarom Annia voor het werken met ouderen koos? “In Cuba is het heel gewoon dat je voor ouderen zorgt. Je staat op in de bus als er een ouder iemand binnenkomt. Mijn oma woonde bij ons thuis. Ik deed mantelzorg voor onze oudere buren. Bij hen ging ik bellen met mijn man omdat ik zelf destijds geen telefoon thuis had en dan hielp ik hen met de dagelijkse dingen, zoals boodschappen. Ik wil graag bij ouderen zijn. Ik vind het ook interessant om dingen over vroeger te leren. De mensen hier in Merenhoef hebben de oorlog nog meegemaakt. Mensen vroegen me wel waarom ik niet voor werken met kinderen koos; maar ik vind dat die toch wel genoeg aandacht krijgen.Mijn oma vertelde vroeger altijd dat ouder worden een straf is. Mensen worden ziek en afhankelijk. Dat geeft een machteloos gevoel en frustratie. Daarom wil ik iets voor hen betekenen! Ik wil onze bewoners graag een goede dag geven, omdat ik nu begrijp wat mijn oma bedoelde.” 

Geduld
Annia zorgt samen met zes andere collega’s op afdeling De Anjerhof voor tien ouderen met psychogeriatrische klachten. “We werken cliëntgericht. Dat betekent dat we ons binnen bepaalde grenzen aanpassen aan de bewoners. Als zij om tien uur uit bed willen, kan dat. Als iemand moe of ziek is, brengen we ontbijt op bed. We nemen de tijd om even op het balkonnetje te zitten met iemand. Of beneden een kopje koffie in de brasserie te drinken. Het is een kleine moeite om dat te doen.Het allerbelangrijkst is, dat je geduld hebt. En natuurlijk dat je lief bent, maar geduld is echt heel belangrijk. Sommige mensen kunnen niet praten. Maar ze vragen wel continu aandacht. Ze zijn ziek, voelen zich machteloos en gefrustreerd. Dan kunnen ze agressief worden of gaan gillen. Het is heel belangrijk om goed te observeren en te luisteren. Wat is de oorzaak van het probleem? Je bereikt niets als je ruzie gaat maken. Het zijn mensen, overal is een oorzaak voor. Ook als je dement bent, wil je dat er naar je geluisterd wordt!Zo kwam er een bewoner van in de 90 bij ons wonen. Ze was nooit getrouwd geweest, had altijd alleen gewoond. De andere bewoners werden gek van haar doordat ze steeds ging roepen en tikken met haar vingers. Achter haar gedrag zat heel veel angst. Je kan dan pillen geven om haar te kalmeren. Maar ze kon nog goed zien en lezen. Nu leest ze voor aan de andere bewoners. Een meneer was steeds agressief. Hij zit veel in een rolstoel, maar wil heel graag lopen. We laten hem nu vrij lopen, maar je moet dan wel opletten of hij niet moe wordt. Dus hebben we een plekje gecreëerd, met ‘VIP’-stoelen voor hem, zodat hij kan uitrusten. Ook deze mensen zijn nog echt wel leerbaar. Je moet ze prikkelen. Daarom zingen we ook en doen we spelletjes van vroeger. Als je goed observeert kun je problemen vaak van tevoren voorzien.

Band
De band met de bewoners is goed. “’Je bent een lieve meid’, zeggen ze, ‘ik heb je graag’. Of ‘daar ben je weer’! Soms herkennen ze hun kinderen niet, dat is wel pijnlijk. Met sommige mensen heb je een speciale klik. Onlangs is er nog iemand overleden. Voordat ik op vakantie ging, heb ik afscheid genomen. Ik zei ‘ik ga je missen’. Het is moeilijk om afscheid te nemen, maar ook dat moet je leren in dit werk.”