Hij wordt wel het mirakel van De Blinkert genoemd. Een halfjaar geleden werd hij in zijn flat gevonden. Hij had zestien uur lang met een herseninfarct en onderkoeld naast de salontafel gelegen. Toen hij na vier weken bijkwam, bleek hij lichamelijk een wrak te zijn. ‘Ik had m’n lijf kapot gemaakt’, zegt hij eerlijk. Na drie maanden keihard revalideren, mocht hij naar huis. Maar daar sloeg de eenzaamheid weer toe. Relaties onderhouden vindt hij lastig. ‘Eigenlijk was mijn hond mijn beste en enige vriend. Je krijgt zoveel liefde van zo’n dier, mensen zijn veel gecompliceerder.’  

Vinden ‘ze’ het niet gek?
Op de basisschool werd hij gepest, hij was motorisch onhandig en kon niet meekomen met gym. Omdat z’n vader beroepsmilitair was, verhuisde het gezin elke drie jaar. Vrienden maken was daardoor extra moeilijk. Wat ook niet hielp was dat hij rond z’n twaalfde ontdekte niet op meisjes te vallen. ‘Dat gaf een gevoel van schaamte, zouden mensen het niet gek vinden? Ik dacht altijd alleen te zullen blijven.’ Op z’n achttiende kwam hij uit de kast. Relaties kwamen en verwaterden weer. Jeroen ontwikkelde steeds meer fobische klachten maar was te eigenwijs om hulp te aanvaarden. Liever onderdrukte hij zijn gevoelens met een wijntje. Het kwijtraken van zijn laatste relatie, zijn baan én zijn hond Sparky deed hem de das om.  

Uitvissen hoe ik in elkaar zit
Na de periode van revalidatie in De Blinkert, werkt hij nu thuis verder aan zijn herstel. ‘Samen met mijn ambulant begeleider ben ik aan het uitvissen hoe ik in elkaar zit. Waarom heb ik alcohol nodig om het leven aan te kunnen? Wat maakt dat ik me overal zorgen over maak en me er alleen voor voel staan? Een sociaal leven heb ik niet en werken kan ik nog niet, dus ik miste mijn rookmaatjes en de geborgenheid van De Blinkert enorm. De mensen kennen me hier en vinden niks gek. Ik hoef me niet groot te houden. Het voorstel om hier vrijwilliger te worden – Jeroen is gastheer in De Herberg – kwam dus als een geschenk uit de hemel.’ Jeroen heeft goede en slechte momenten. Hij mist de alcohol onwijs: ‘Dat ik nou niet gewoon een gelegenheidsdrinker kan zijn! Maar zoals het was, wil ik het niet meer dus ik moet geen druppel drinken. Ik probeer de stress op andere manieren weg te krijgen. Door afleiding te zoeken, televisie te kijken, elke dag vijf kilometer te wandelen en door hier in De Blinkert een informatieblad te maken voor bewoners. Zinvol bezig zijn helpt. Ik kom soms gewoon tijd te kort.’

Jeroen stuurt je een kerstgroet vanuit specialistisch verpleeghuis De Blinkert in Baarn. Voor de deelnemers van het Leger des Heils is de laatste maand van het jaar niet per se makkelijk. Als je een kijkje in hun leven neemt, snap je waarom.

Lees ook de Kerstgroet van Annie, Bram en Jan.

Op de linkerfoto Jeroen tijdens zijn verblijf in De Blinkert. Rechts een foto van Jeroen nu als vrijwilliger/gastheer.
In het kader van anonimiteit is Jeroen niet de echte naam van deze vrijwilliger.