‘Na een berichtje gestuurd te hebben kreeg ik al snel antwoord en mocht ik langskomen op gesprek. Ik had geen idee wat ik precies kon verwachten: ‘Een daklozenopvang, wat ik dat eigenlijk. Wat ga ik doen en wat tref ik aan?’ Ik had echt het stereotype dakloze in mijn hoofd. Natuurlijk zijn deze stereotype daklozen er wel, maar dat is maar een heel klein gedeelte. Het merendeel herken je niet eens als je over straat loopt.’

Op bezoek in gevangenis of ziekenhuis
Na een dienst meegewerkt te hebben wist ik, dit past bij mij, ik voelde ik mij meteen op mijn gemak. Wat ik vanaf dag één ervaar is dat iedereen zichzelf kan en mag zijn, ongeacht afkomst, problemen en verslavingen. Iedere bezoeker kan hier terecht voor een kopje koffie, soep en brood. Daarnaast staan wij open voor een praatje. Dat laatste is natuurlijk wel even aftasten, want niet iedereen zit te wachten op een gesprek. Door vertrouwen te winnen en een relatie op te bouwen gaan de gesprekken steeds dieper en krijg je steeds meer te horen. Niet van iedereen hoor, er zijn mensen van wie ik nog steeds weinig weet, maar dat is niet erg. Er zijn namelijk ook een aantal bezoekers met wie ik een hechte band heb opgebouwd. Soms ga ik met hen een kop koffie drinken op het terras. Bij een aantal ben ik zelfs op bezoek geweest in het ziekenhuis of de gevangenis. Ja, je maakt van alles mee hoor!’
‘Ik heb zelfs een keer een barbecue georganiseerd bij ons thuis op de boerderij. Met familieleden en bezoekers van het Catherijnehuis. Dat was echt een feestje waarin twee werelden samenkwamen.' 

                          'Een goede opvoeding is niet vanzelfsprekend'


Jij in een daklozenopvang? 
‘Toen mijn vriendinnen hoorden dat ik aan de slag ging in de daklozenopvang was het eerste wat ze zeiden: ‘Jij in een daklozenopvang? Dat past helemaal niet bij je!’. Inmiddels hebben ze hun mening bij moeten stellen. Als ze me nu horen praten over mijn werk vertellen ze me vaak dat ik straal. Ik geniet ervan als ik iemand blij kan maken en ik probeer echt de mens te zien achter de problemen die ze hebben of de ellende waarin ze zitten. Het zit hem in het gelijkwaardige persoonlijke contact. Alleen al het bij naam noemen van de bezoeker zorgt ervoor dat ze zich gezien voelen. Als je dat doet zie je ze opfleuren van: ‘Hier word ik gekend.’ Dit is hun thuis, waar ze mensen ontmoeten en mogen zijn wie ze zijn.

Een verkeerd rolmodel
‘Want deze mensen mogen er ook zijn! Er zitten schrijnende verhalen tussen, waarbij het niet zo vreemd is dat ze uiteindelijk op straat terecht zijn gekomen. Zo zijn er bezoekers die van hun moeder leerden om te stelen. Als dat je voorbeeld is weet je dus niet dat dat niet normaal is. Een goede opvoeding is niet vanzelfsprekend, ik besef me dat ik heel dankbaar mag zijn voor de veilige omgeving waarin ik ben opgegroeid.’ 

Alles weer op de rails
‘Een van de mooiste dingen van mijn werk is dan ook wanneer een bezoeker naar je toe komt om te vertellen dat hij/zij een nieuwe stap heeft gezet en langzaamaan zijn/haar leven weer op de rails krijgt. Dat gun ik iedereen hier. Een nieuwe start’ 

>> Meer informatie over Herstart