Sinds juli woont hij met nog drie mannen in een bovenwoning. ‘Hartstikke gezellig’, vindt Marijn. Hij is opgebloeid in de drie maanden dat hij hier woont. Dat het huis een intercomvoorziening heeft, geeft hem een veilig gevoel en dat geldt ook voor het ambulante team dat aan de overkant van de straat is gevestigd. En hij woont hier ver weg van de binnenstad en van mensen die hij liever op afstand houdt.  

Agressie
Marijn groeide op in Amsterdam, als enig kind in een gezin vol agressie. De dingen die er met hem gebeurd zijn, kan hij op z’n 42ste nog moeilijk hardop benoemen. ‘Op mijn twaalfde begon ik te drinken en te gebruiken. Op mijn negentiende had ik mezelf zo beschadigd, dat ik een psychose kreeg en werd opgenomen. Onlangs heb ik het rapport uit die tijd opgevraagd, heel confronterend.’ Na zijn herstel ging hij werken in de ICT, had al snel een eigen bedrijf en een vriendin. Toen die relatie op de klippen liep, vertrok hij naar de Verenigde Staten. Keihard werken en ondertussen speed gebruiken. Op een dag werd hij aangehouden door de immigratiedienst. Zijn papieren bleken niet in orde te zijn. Marijn werd in 2014 op het vliegtuig naar Nederland gezet. Toen begon de ellende, want hij had hier geen huis.  

Kalmte bewaren
Hij woonde in zijn auto en probeerde werk en onderdak te krijgen in Amsterdam, de stad waar hij was opgegroeid. Je proeftijd doorkomen is moeilijk als je dakloos bent, ontdekte hij al snel. Ook liep hij vast in de bureaucratie. Na een jaar ploeteren werd van de ene op de andere dag duidelijk dat hij formeel een binding had met Utrecht. Daar begon de hele molen weer van voren af aan. Gefrustreerd en gestrest lukte het hem niet altijd zijn kalmte te bewaren. ‘Dat werkte natuurlijk niet in mijn voordeel’, zegt hij wrang. Niemand leek te zien wat er ónder die frustratie zat: iemand die geen overzicht meer had over zijn leven en die doodsbang was. Van de ondernemende man die hij ooit geweest was, was weinig meer over.  

                         'Zij was de eerste die echt naar me luisterde'


Depressief

De keuze die hij tijdens het LDO-traject maakte (‘gaan voor een eigen woning’) was min of meer uit de nood geboren. Hij wilde daar zo snel mogelijk weg, omdat hij depressief was, zich er onveilig voelde en clean wilde blijven. Toen hij een woning toegewezen kreeg, wilde hij dat dan ook stilhouden. Maar word travels fast en al gauw bleek dat iedereen in de LDO het wist. Van het idee dat ze ’s avonds aan zijn deur konden staan, kreeg hij het opnieuw benauwd. Ambulant begeleider Wipkje Marchal vond hem in zijn lege flat, liggend op een luchtbed, onder een dekbed zonder overtrek en zonder ruimte in z’n hoofd om na te denken over de aanschaf van wat dan ook. Dat was het eerste wat ze aanpakte: spulletjes regelen via Loods13 van het Leger des Heils.  

Het is er nog
Toen werd alles anders. ‘Zij was de eerste die echt naar me luisterde, naar wat ík nodig heb’, zegt Marijn. ‘Die alles terugbracht tot een behapbaar niveau. Ik wil maar twee dingen: veiligheid en rust.’ Al snel besefte hij dat zelfstandig wonen niets voor hem was. ‘Dat red ik gewoon niet. Ik moet ergens wonen waar geen drank is, geen drugs en 24 uur per dag een noodtelefoon.’ Wipkje vond deze plek voor hem. Ze gelooft in Marijn en ziet kansen. ‘Wat hij allemaal gedaan heeft in zijn leven, de capaciteiten die hij heeft: het is er allemaal nog. Hij heeft alleen mensen om zich heen nodig die hem in zijn kracht zetten.’  

Grote ambities heeft Marijn niet. Nu er ruimte is om zijn verleden te verwerken is hij met een traumabehandeling gestart. Voor de rest van zijn leven wil hij als ervaringsdeskundige andere mensen bijstaan. Hij is dankbaar dat hij weer zichzelf kan zijn en meedoet. ‘Ik ben weer iemand!’    

>> Meer informatie over Ambulant
>> Bekijk hier de vacatures