Christa: “Ik ben verpleegkundige bij Herstart in Utrecht en ben helaas door ziekte niet in staat mijn eigen werk te doen. In januari moest ik aan mijn rechterhand geopereerd worden en in mei was de linkerhand aan de beurt. Mijn duimgewrichten zijn compleet versleten. Het was een ingrijpende operatie en het herstel duurt heel lang. Ik kan nog veel niet. Sinds enkele maanden help ik bij de vrijwillige inzet in Midden-Nederland. Dat kan gelukkig wel.”

Tranen
De ontmoeting bij de drogist was een cadeautje in deze tijd van ziekzijn. “Die dame bij de drogist was die avond dat ze bij de opvang binnenkwam helemaal in paniek en ontredderd. Ze was al wat ouder, een keurige dame. Ik heb die avond wat gesprekken met haar gehad. Ik kan me wel voorstellen dat je je niet veilig voelt als je plotseling daklozenopvang terechtkomt. Maar door de gesprekken heen voelde ze zich weer veilig, doordat iemand haar begreep. We hebben het ook samen over het geloof gehad en ik heb haar dus een bijbel gegeven. Nu bij de drogist zei ze ook: ‘Ik wil niet huilen.’ Maar ze kreeg toch tranen in haar ogen en ik ook! We waren beide ontroerd. Bijzonder dat ze zich zo kwetsbaar liet zien. Mijn dochter zegt altijd als ik zo’n verhaal vertel: ja majoor, daar doe je het voor!

Ik houd zo van het werken bij de Herstart en van de mensen. Voor de Herstart heb ik ook bij Meerzorg gewerkt, dat was best een heftige werkplek, met heel zieke dakloze mensen met ernstige ziektebeelden. Nu werk ik bij Herstart als verpleegkundige bij de opvang. Daarnaast hebben we instroomkamers voor mensen regelrecht van de straat, twaalf kamers opvang waar mensen wat langer kunnen blijven en twee kamers voor de ziekenboeg. Ik zit al zo lang in dit vak. Inmiddels gaat het me al lang niet meer om het verpleegkundige vak. Het omgaan met onze doelgroep, ernstig ziek of niet, daar ligt mijn hart!”