Er hangt een doordringende verflucht in de fietsreparatiewerkplaats van 50|50 Amersfoort. Renée (33) is druk bezig met een spuitbus. Ze legt de laatste hand aan de reparatie van een tweedehands meisjesfietsje. Alleen het spatbord nog even bijwerken, dan is dit exemplaar klaar. Vakkundig spuit ze het metaal zwart. Straks gaat de fiets voor een zacht prijsje in de verkoop, speciaal voor mensen met een smalle portemonnee.
Het was wel wennen om weer aan het werk te zijn, vertelt Renée. “Toen ik hier in december kwam, had ik net twee jaar intensieve therapie achter de rug. En ik had niet echt veel technische kennis. Maar we helpen elkaar goed. Het is fijn dat er allemaal mensen rondlopen met een rugzakje. Ik ben zelf autistisch en mijn ervaringen met werk zijn niet echt positief. In de normale wereld vinden ze me soms ‘raar’. Maar hier begrijpen we elkaar.”

Je eigen ding doen
Een veilige plek bieden waar mensen stapsgewijs kunnen leren om het werkende leven weer op te pakken. Dat is waar het bij 50|50 om draait, vertelt locatiemanager Aad van der Stal (62). “Mensen leren hier wat het is om weer een vast dagritme te hebben, om in een groep te functioneren, om werknemer te zijn. Zodat ze uiteindelijk kunnen doorstromen naar een reguliere baan, een opleiding of vrijwilligerswerk.”
De deelnemers gaan aan de slag in een van de werkplaatsen van het workcenter. Naast de fietsreparatiewerkplaats is er een productielijn voor nieuwe bedrijfsfietsen. Daar is zojuist een order afgerond: een setje fietsen voor een notariskantoor. Verderop zit de afdeling Packaging, waar druk gewerkt wordt aan het inpakken van kindersurprises. En in de houtwerkplaats schroeft iemand een meubel in elkaar. Allemaal producten die hun weg vinden naar echte klanten. Er zijn ook deelnemers die de deur uitgaan: ze doen hovenierswerk met de afdeling Green of schoonmaakwerk met de afdeling Clean.

     ‘Ze werken knetterhard, want ze merken dat hun werk ertoe doet’


Gemist worden
De mensen die hier werken, hebben elk hun eigen geschiedenis. Michel (47) werd hiernaartoe gestuurd door de reclassering, “in een doosje met een postzegel erop”. Lars (25) zit in de bijstand en is op zoek naar een passende baan, “maar ik zit een beetje lastig in elkaar. Hier helpen ze me om weer in te stromen.” En Pierre (53) is arbeidsongeschikt geraakt, “maar van thuis zitten word ik gek. Hier kan ik mijn eigen ding doen.”
Op tijd op je werk zijn, feedback incasseren, verantwoordelijkheden dragen: voor veel van deze mensen is het een forse uitdaging. “Voor mij was het een eyeopener dat sommige deelnemers niet eens meer weten wat het is om gemist te worden”, zegt manager Aad. “Als ik een deelnemer bel omdat hij niet is komen opdagen, is hij soms oprecht verbaasd dat je hem echt had verwacht.”Prachtig vindt hij het om zulke mensen te zien opbloeien. “Ze ervaren hier dat ze iets kúnnen. Ze doen succeservaringen op. Vaak werken ze knetterhard, want ze merken dat hun werk ertoe doet. Vorig jaar hebben we bijvoorbeeld fietsen geleverd voor de Invictus Games, een sportevenement in Den Haag. De Britse prins Harry fietste bij de opening op zo’n fiets. Daar zijn we heel trots op.”

Fietsenwerkplaats 50|50 AmersfoortSámen-werking
Iedereen kan hier op zijn of haar eigen niveau werken. Aan de inpaktafel van de afdeling Packaging knoopt Daan (42) een touwtje aan een speelgoedtoeter. Daarna maakt Alexander (42) er een snoepzakje aan vast. “Sámen-werking!” roept hij in z’n beste Nederlands. “Dat kunnen we best goed”, reageert Daan. “Als het klaar is, stopt onze stagiaire Nienke alles in een doos.” Alexander grapt: “Nienke is de koningin van het Westen! Altijd gezellig.”

Professionele werkbegeleiders van het Leger des Heils helpen de deelnemers om hun werk goed te doen en zich te ontwikkelen. Maar ze leren ook veel van elkaar. Neem nu de montagelijn van de bedrijfsfietsen. In vijf stappen monteren vijf deelnemers elk een deel van de fiets. “Voordat de een zijn deel monteert, controleert hij eerst het werk van zijn voorganger”, vertelt werkbegeleider Bert. “Klopt het niet, dan moet hij feedback geven. Een hele kunst, want vaak zijn het jongens van de straat. Ze leren hier om elkaar aan te spreken, te motiveren en samen problemen op te lossen. Straks weten ze niet alleen hoe je een fiets monteert, maar ook hoe je een goede werknemer moet zijn. Dat is dé opstap naar regulier werk.”
Niet voor iedereen is zo’n reguliere baan haalbaar. “Het gaat nu eenmaal vaak om kwetsbare mensen, soms met actieve verslavings- of psychische problematiek”, zegt Aad. “Een deel woont begeleid op een van onze locaties. Het gebeurt best weleens dat zulke mensen uit het traject stappen. Toch houden ze vaak contact en soms komen ze weer terug. Je merkt dat het werken iets goeds met hen doet.”

Zinspiratie
In een hoek van de houtwerkplaats is een deelnemer bezig met het gladschuren van een bordje met het woord ‘zinspiratie’ erop. “Is het goed zo?” vraagt hij aan Jeffrey (53). “Ja, perfect!” Jeffrey werkt hier ruim anderhalf jaar en is inmiddels assistent van de werkbegeleider. Hij is klaar om door te stromen naar een baan. “Wat ik hier geleerd heb? Zo, dat is een grote vraag man ...” Even is hij stil, dan zegt hij: “Ik heb mijn inspiratie teruggevonden. Door persoonlijke problemen zat ik jarenlang thuis. Ik wist niet meer wat ik kon, wilde, moest. Ik heb hier dingen ontdekt waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze kon, zoals het begeleiden van projecten. Het is heel vet dat ik nu ook anderen mag helpen.”

>> Meer informatie over 50|50
>> Bekijk hier de vacatures