Het is negen uur in de ochtend als er mensen aan komen schuifelen bij de teampost. Er worden medicijnen uitgedeeld en wie dat nog kan, loopt of rijdt er zelf naartoe. Terwijl een collega de pillen uitdeelt - van alles en nog wat: antidepressiva, ontwenningsmiddelen, methadon en vooral rustgevende medicatie - begint Dacill (25) aan haar ronde. Ze wordt meteen aangehouden door Kees, die wegens acute spierzwakte vandaag niet zelf in zijn scootmobiel kan komen. De ergotherapeut moet eraan te pas komen; Dacill grijpt haar telefoon en loopt ondertussen naar de ontbijtkamer. Daar zit Vladimir aan een tafel. Met zijn zwierige hoed en lange grijze baard lijkt hij een kunstenaar. Hij komt uit Amsterdam, maar woont al anderhalf jaar in De Blinkert. Door neuropathie heeft hij geen gevoel meer in zijn ledematen, alles valt hem zwaar. ‘Maar ik geef niet op’, zegt hij strijdlustig. Ooit wil hij weer terug naar Amsterdam. Dat wil Marijke ook, die aan een andere tafel zit. Af en toe komt er een grommend geluid uit haar keel. ‘Zij moet met alles geholpen worden’, zegt Dacill, terwijl ze een lege beker redt die uit de trillende handen van Marijke dreigt te vallen.

Ze ziet eruit als een docent
‘Veel mensen hebben hoop ooit weer zelfstandig te wonen, maar voor velen is De Blinkert de uiteindelijke woonplek’, zegt manager Marianne later. ‘Jaarlijks overlijden er ongeveer 25 van de 93 cliënten. De gemiddelde verblijfsduur is tweeënhalf jaar, maar het komt ook voor dat mensen drie dagen na aankomst overlijden.’ De Blinkert is een unieke voorziening in Nederland. Er verblijven mensen met de meest complexe problemen, altijd een combinatie van psychiatrische en somatische problemen, een verslaving en gedragsproblematiek. Soms alles tegelijk. Ze kunnen nergens anders terecht. Op de gang loopt Elise voor de tiende keer in vijf minuten voorbij. Ze ziet eruit als een docent, maar heeft ernstige cognitieve problemen als gevolg van een verslaving.

Fan van FC Utrecht
Op afdeling De 7 Linden heeft Dacill ergotherapeut Linda gevonden. Ze overleggen hoe ze Kees in zijn scootmobiel kunnen krijgen. Als de optie ‘plank’ valt, kijkt hij bezorgd. Dat ging de vorige keer niet zo goed. Terwijl Linda op zoek gaat naar de tillift, ruimt Dacill zijn kamer een beetje op. Kees is achttien jaar verslaafd geweest, afgekickt en weer teruggevallen. ‘Ik voelde me schuldig, verwaarloosde mezelf.’ Hij wordt er een beetje somber van als hij erover praat. Als de tillift er is, klaart zijn gezicht weer op. Twee minuten later zweeft Kees tussen hemel en aarde. Geen onaangename ervaring zo te zien. Met engelengeduld helpt Dacill hem als hij weer zit in z’n jas en met weerbarstige knopjes, schakelaars en stekkertjes van de scootmobiel. Even later tuft de fan van FC Utrecht tevreden weg.  

'Ik kijk altijd hoe ik net iets extra's voor ze kan doen'

Uitdagend
Dacill is via een stage en vakantiewerk bij De Blinkert binnengekomen. Nu werkt ze er fulltime en volgt ze de opleiding voor verpleegkundige. Ze heeft bewust voor deze complexe maar uitdagende doelgroep gekozen omdat geen dag hetzelfde is en het gedrag van de cliënten al even kleurrijk is. Ze vindt het fijn iets te kunnen betekenen voor mensen die vaak een heel zwaar leven achter de rug hebben. ‘Het is soms wel moeilijk om te zien hoe ze vechten tegen een verslaving en het dan toch niet redden. Maar ik neem hun verdriet niet mee naar huis, daar is geen beginnen aan. Ik kijk altijd hoe ik net iets extra’s voor ze kan doen. Kees vindt bijvoorbeeld samen in de Bijbel lezen fijn.’  

Allemaal familie
Ondertussen heeft ze een beschermende jas aangetrokken en een mondkapje voorgedaan. Ze gaat de zeer besmettelijke wond van Leo verzorgen, die naast allerlei problemen ook diabetes heeft, wat hem onder andere zijn grote teen heeft gekost. Zijn kamer hangt vol met foto’s van mooie, jonge mensen. ‘Allemaal familie’, zegt hij trots. Hij heeft al twee jaar open wonden aan zijn voet, die twee keer per dag verzorgd moeten worden. Hij controleert de verrichtingen van Dacill nauwlettend, die er onverstoorbaar onder blijft. Als ze alles weer netjes verbonden heeft, is het eindelijk tijd voor een kop koffie. Op het bureau in de teampost vindt ze een cadeautje van haar manager: Bedankt voor je inzet in het afgelopen jaar. Op de gang zoeft Kees voorbij. ‘Ben je alweer terug?’ roept ze hem na. Nee, hij was z’n sigaartje vergeten. Voor de tiende keer die week.

In verband met de privacy zijn de namen van de in dit artikel genoemde cliënten niet hun echte namen

>> Meer informatie over de Blinkert
>> Bekijk hier de vacatures