Blowen werd al snel vervangen door harddrugs
‘Toen ik in groep 8 zat ging ik om met jongens van 16. Zo kwam ik op jonge leeftijd al in aanraking met drugs en begon ik met blowen. Blowen werd al snel vervangen voor harddrugs en hieraan raakte in verslaafd. Ik zag voor het eerst een afkickkliniek toen ik 15 was. Hier heb ik 8 maanden gezeten. Verplicht en gestuurd, maar veel vertrouwen had ik er niet in. Ik was er echt van overtuigt dat het gezonde leven niet voor mij was weggelegd en ik geloofde oprecht in deze leugen.’ 

Herstart 2018Het roer omgegooid
Toen Niels uit de kliniek kwam brak er een goede periode aan. Hij ging naar school, volgde een opleiding tot maatschappelijk hulpverlener en kreeg een vriendinnetje. Tot het moment dat zijn relatie werd verbroken en Niels er bewust voor koos het roer om te gooien. Voor hem waren deze gebeurtenissen een bevestiging dat het gezonde leven niet voor hem was weggelegd. ‘Ik besloot weer te gaan gebruiken en me hier nu echt in te verliezen. Want dat leven paste bij mij, daar was ik mee vertrouwd. Ik had alle hoop verloren. Angst voor de dood had ik niet, want ik had ook geen hoop. Ik hoefde nergens meer voor te vechten, behalve de hele dag drugs scoren en mijn plekje thuis bewaren.’ 

Mijn extreem grenzeloze levensstijl had een punt bereikt
‘Mijn moeder heeft een lange adem en mij telkens de hand boven het hoofd gehouden. Totdat ik steeds psychotischer werd en het niet langer kon. Ik kon niet langer thuis wonen, ik maakte alles stuk. Mijn moeder heeft mij altijd liefgehad, maar mijn extreem grenzeloze levensstijl had een punt bereikt. Ik wilde contact met niemand, alleen mijn dealer. Ik leefde een tijdje in mijn auto en klom ’s nachts stiekem door het dakraam het huis van mijn moeder binnen. Die tijd was eenzaam en leeg, maar overleven is niet het moeilijkste.’ 

Fel de strijd aangaan
‘Op mijn absolute dieptepunt kwam ik in contact met een man die christen was. Ik wilde daar niets van weten en zodra iemand begon over het geloof ging ik fel de strijd aan. Ik zat vol woede, agressie en pijn. Ik was bang voor hoop, want ik had bewust gekozen om rust te hebben bij een leven zonder hoop. Deze man begon te vertellen over Jezus. Ik ben opgegroeid met het geloof en heb de positieve kanten gezien, de liefde, maar ook de regeltjes en het oordelen. Zo zag ik Jezus ook, als iemand die vooral ook oordeelde. Maar deze man zette tegenover elk weerwoord dat ik had zo’n ontwapend antwoord dat ik steeds meer met mijn mond vol tanden kwam te staan. Hij nodigde mij uit om mee naar de kerk te gaan. Ik was welkom zoals ik op dat moment was, zelfs met mijn drugs en zieke gedachtes. Ik hoefde niet te veranderen. Zo kwam het dat ik op zondagochtend in de kerkbanken zat. De hele dag gebruiken en ook naar de kerk.’ 

                           'De hele dag gebruiken en dan naar de kerk' 

Vraagtekens werden uitroeptekens
‘Langzaam ontstond er hoop, maar daardoor groeide de angst ook. Hoop was onbekend en daardoor ook eng. Ik dacht dat ik al rust had gevonden. Ik had er vrede mee om op deze manier te sterven. In die tijd had ik veel lichamelijke klachten die leiden tot het einde en daar had ik rust bij. Ik kwam steeds dichter bij het bewijs dat Jezus van mij hield, maar hoe meer ik naar de kerk ging, hoe heftiger mijn drugsgebruik werd. Ik leerde een stukje waarheid kennen, wat theorie te boven ging en op bovennatuurlijke wijze gebeurde. Het was een soort allesveelzeggend lichtpuntje dat mij moed en kracht gaf. Uiteindelijk waren er geen vraagtekens meer, maar werd alles één groot uitroepteken. Dat was het moment dat ik me vrijwillig heb laten opnemen in de Hoop.’  

Een nieuwe weg
‘Bij binnenkomst vertelde ik: ‘Je hoeft niet bang te zijn voor een terugval. Ik ga het nu redden. Ik weet nog niet hoe ik er moet komen, maar ik heb de Bijbel en dat is de waarheid en de basis.’ Met vallen en opstaan ben ik mijn nieuwe weg ingeslagen en gaan ontwikkelen. Na 8 maanden in de Hoop te hebben gezeten heb ik allerlei hulp gekregen via het WMO, zoals het regelen van praktische zaken. Ik veranderde zo ontzettend, mijn omgeving herkende me niet meer terug. Ik solliciteerde uiteindelijk bij het Leger des Heils. Tijdens mijn sollicitatie gooide ik alles op tafel en liet ik niets van mijn verleden achter. Ik werd aangenomen en kreeg een paar losse contracten. Nu werk ik hier al 2,5 jaar met een vast contract!’ 

                            'Je hoeft niet bang te zijn voor een terugval'


Omkijken naar mensen bij het Voortraject

‘Wat ik zelf heb meegemaakt zet ik nu in als ervaring om anderen te helpen. Dat is soms zoeken en ontzettend lastig, maar ik leer steeds meer en blijf mezelf ontwikkelen. Ik werk nu onder andere bij het Voortraject. Hier willen wij mensen die op de wachtlijst staan welkom heten en met liefde en zonder oordeel ontvangen. Wij willen hen zien staan en proberen te begeleiden van persoonlijk herstel naar maatschappelijk herstel. Ik zeg ook wel eens tegen de mensen die komen: ‘Ik ga heel graag met jou in gesprek en luister graag naar je verhaal, maar ik kan het helaas niet waarmaken om je problemen ad rem op te lossen. De wachtlijst gaat er niet sneller door. Ik doe het puur omdat ik geïnteresseerd in je ben en omdat je het zo waard bent.’ En weet je, ik merk dat mensen dat fijn vinden en zich op onze ontmoetingen verheugen. Beetje bij beetje win ik vertrouwen en mag ik ze ook iets van God laten zien. Zonder dat ik mij opdring, want God dringt zich niet op. Ik hoop dat door wie ik ben en wat ik doen mensen nieuwgierig maak naar Jezus. Want wat ik geef is maar zo’n klein stukje van wat Jezus kan geven.’ 

Vind je de mensen niet eng? 
‘Ik streef ernaar om iedere dag heel bewust de keuze te maken om dichtbij Jezus te leven en mensen ook door Zijn ogen te zien. Onbekende mensen zeggen wel eens: ‘Vind je de mensen niet eng?’, doelend op de doelgroep waar ik mee werk. Het eerste wat ik dan denk is: ‘Ik ben ook zo geweest’. Dan voel ik weer even het oordeel van vroeger. Dit zijn de meest kwetsbare en liefste mensen die er zijn, alleen hebben ze zoveel meegemaakt. Mensen maken keuzes om te overleven, omdat ze eigenlijk schreeuwen naar het opvullen van intense leegte. Diepe intense leegte ervaren is verschrikkelijk, dan ga je echt gekke dingen doen. Ik weet hoe slecht een mens kan worden en denken als diegene geen liefde toe kan laten. Daar sterf je letterlijk aan.’ 

     'Dit is een omhulsel van wat er overblijft als ik niet bij Jezus ben'


Voor hen wil ik klaarstaan

‘Ik gun mensen echt dat ze ooit het gevoel mogen krijgen dat er Iemand van hen houdt. Dat er Iemand is die nog veel meer kan bieden dan wij mensen. Soms vind ik het lastig om het allemaal uit te leggen hoor. Maar ik probeer iedere dag op te staan en naar mijn werk te gaan met de gedachte: ‘deze dag is niet van mij, deze dag is weer eentje die ik gekregen heb.’ Ik leef niet voor mijzelf, maar voor de ander. Ik zie zoveel mensen in nood en vind dat zo verschrikkelijk. Ik heb het zelf meegemaakt en kan me zo goed inleven hoe deze mensen zich voelen. Voor hen wil ik klaarstaan.’ 

‘De behoefte om te gebruiken heb ik nooit meer gehad, dat is wonderbaarlijk. Dat heeft God mij geschonken. Het is niet dat het allemaal in één keer goed gaat, want het is een weg van vallen en opstaan.’ Niels laat een foto uit zijn verleden zien. Toen 33 kg lichter. ‘Ik vind dit totaal niet confronterend. Ik ben er super trots op. Dit ben ik niet meer. Het is een omhulsel van wat er overblijft als ik niet bij Jezus ben.’

>> Meer informatie over het LDO
>> Bekijk hier de vacatures