‘Ik kom uit een gezin van zeven, met vier zussen boven mij. Op zondagmiddag gingen we met het hele gezin wandelen en koffiedrinken in een restaurant. Mijn vader hield mij in het gareel. Hij was exportmanager en ik reed hem overal heen. Ook toen ik nog geen rijbewijs had. Mijn vader was mijn maatje.’

Drugswereld ingewandeld
’Hij ging dood aan kanker toen ik achttien was. Met het woord kanker loop ik nu wel eens te schelden, maar de pijn van zijn dood kon ik niet zo snel vergeten. Daarna ging het mis,ik ging mijn eigen leventje leiden. Voor die tijd haalde ik ook weleens kattenkwaad uit. Nee, geen belletje trekken, die hele bel trokken we meestal uit de deur. Maar toen mijn vader overleed, kwam er een diepe leegte. Ik ging zwerven, ging van café naar café en maakte van alles mee. Zo wandelde ik de drugswereld in. Eerst softdrugs, maar al snel begon ik ook aan de cocaïne. Hoe je in die wereld terechtkomt? Daar kom je vanzelf achter op het moment dat je in de problemen zit. Dan ga je hulpmiddelen zoeken, maar helpen doet het niet want vergeten kun je niet. Het is troep.’

                                ‘Waar drugs zijn, heb je geen vrienden’

Negeren of doodschieten
‘Ik had verschillende baantjes, best een mooi leven. Zo werkte ik onder andere bij de Fiets Afhandel Centrale Amersfoort. In Amsterdam ontmoette ik een prostituee. Met haar kreeg ik een leuke relatie. Maar door een zogenaamde goede vriend is dat kapotgegaan. Ik werd jaloers, er kwam agressie bij kijken en toen ging het mis. Ik ging totaal door het lint en ben uiteindelijk weggelopen. Als ik hem ooit nog tegenkom....! Of ik hem kan negeren weet ik niet. Doodschieten... daar heb je ook niks aan. Het is verleden tijd, maar het gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik heb ooit gezegd dat ik van alle mensen hou, maar dat is natuurlijk niet waar. Van sommige mensen kun je niet houden.’

Drugsvrienden
‘Twee jaar woon ik nu op Cederhorst en romantische avontuurtjes heb ik hier nog niet gehad. Het is hier prima wonen, al vind ik hier niet wat ik had. Maar ik heb hier wel mijn vrienden, nou ja vrienden... Medebewoners. Vrienden heb je niet in deze kringen, want waar drugs zijn, zijn geen vrienden.
Ik heb hier structuur door de vaste koffiemomenten, de medicatie-uitgifte en de gezamenlijke eetmomenten. Mijn agressie is veel minder geworden, ook door de structuur. Overdag werk ik in de schoonmaak en in het groen. ’s Avonds kom ik moe maar voldaan terug. De begeleiders weten inmiddels aardig goed wie ik ben en dat maakt dat ze snel zien of het goed met mij gaat of niet. Ik ben iemand die houdt van gezelligheid en soms zijn ei even kwijt moet. Daarvoor bieden ze mij een luisterend oor. Bij de begeleiders kan ik mijn frustratie even kwijt, ze helpen mij stil te staan bij m’n gevoel en helpen mij naar oplossingen te kijken.’

Huisje, boompje, beestje
‘De toekomst zie ik als huisje, boompje, beestje. Ik hoef niet zo nodig iets te bereiken, als ik maar een leuk leven heb. Ik probeer weer een leuke vrouw te vinden. Een kroeg bezoeken zal ik heus nog weleens doen, maar zoals vroeger hoeft van mij niet meer. Ik moet niet weer in die harde wereld terechtkomen. Gebruiken doe ik nog wel, maar veel minder dan vroeger. Ach, waarom zou ik het laten? Ik ben toch al alles kwijt? Dat is toch de waarheid?’

Op Cederhorst worden 26 mensen opgevangen die een psychiatrische stoornis hebben, licht verstandelijk beperkt zijn en/of een verslaving hebben. Door veel structuur te bieden, op vaste tijden te eten en medicatie te verstrekken zijn we voorspelbaar en weet iedereen waar hij of zij aan toe is. Dit helpt mensen met een LVB de dag aan te kunnen. Ze worden begeleid door een gedragswetenschapper, werk- en sportcoach en persoonlijk begeleiders. Bewoners worden gestimuleerd deel te nemen aan dagbesteding. Hiervoor wordt samengewerkt met Leger des Heils onderdeel 50|50.

>> Meer informatie over Cederhorst
>> Bekijk hier de vacatures