Bertus 
Bij Bertus staan tuinkabouters voor het raam, de gordijnen zijn dicht. Binnen vind je een walhalla aan knuffels, dvd’s, porseleinen poppen en speelgoed. Ergens in een hoek scharrelt een cavia. Hij is blij met Ralf. Die kijkt niet op van hoe vol het huis staat, maar complimenteert Bertus omdat hij wat aan het opruimen is geslagen. ‘M’n vrouw doet het niet, dus doe ik het ook niet.’ De vrouw van Bertus is vorig jaar overleden en hij is duidelijk diep in rouw. Overal staan lijstjes met haar foto. Bertus moet zijn benen ’s avonds afspoelen, maar hij houdt niet erg van douchen. Ralf respecteert de grenzen van Bertus. Maar hij zegt wel nogmaals: ‘Je benen worden er echt beter van als je vanavond weer even spoelt.’ ‘Ja, ja’, zegt Bertus.  

Wijkverpleging - RalfUitdaging
Onderweg vertelt Ralf wat de uitdaging is van zijn werk. Het gaat vooral om een relatie opbouwen, legt hij uit. ‘Dit zijn veelal lastige mensen die al vaak zijn teleurgesteld in de maatschappij. Bertus houdt ook niet van bemoeienis, maar met die benen moet hij wel. En dat is ook echt een goeie vent hoor. Het contact met deze mensen is alleen al heel belangrijk omdat ze niet veel andere contacten hebben.’ Volgens Ralf is de truc dat je dingen niet te snel moet willen. Hulpverlening aanvaarden is een langzaam proces. Met humor, en vooral zonder oordeel, bereikt Ralf veel.  

In de auto
Onderweg belt Ralf ook even naar Peter. Of ‘ie zijn medicijnen heeft genomen. ‘Jammer dat je niet komt, want ik heb een schone broek aangedaan,’ zegt Peter. Ralf houdt hem in de gaten. Dat moet ook wel, want Peter valt vaak. ‘Soms moet ik hem opvangen als hij de deur opendoet. Peter is een zware alcoholist. Hij heeft de beslissing gemaakt om nooit te stoppen met drinken. Ook omdat dat een reden is voor ons om langs te blijven komen. Wij zijn de enige mensen waar hij contact mee heeft. Hij is zo eenzaam, iedereen heeft hem verstoten. Hij heeft er baat bij dat wij komen, en dus zegt hij: ik vind m’n whisky nog steeds lekker. Ziektewinst noemen we dat. Dat is een ethisch dilemma dat bij dit werk komt.’ Bij Ralf passen deze mensen wel. Hij wil er voor ze zijn, ongeacht hun achtergrond en keuzes. ‘Mijn streven is om zoveel mogelijk waardigheid en vrijheid bij de cliënt te laten. Ik heb niet de illusie dat ik mensen kan genezen in dit stadium. Maar ze kunnen zich wel weer mens gaan voelen.’  

>> Meer informatie over OGGZ Wijkverpleging
>> Bekijk hier de vacatures