Brendaliese: “Als mensen vragen wat ik doe, zeg ik altijd: ik werk met negen fantastische kinderen die ik mag helpen opvoeden en die ik handvatten geef om op te groeien. De term jeugdzorg zegt veel mensen weinig en het heeft ook een negatieve bijklank. Terwijl er genoeg positieve verhalen zijn, die we mogen vieren.”  

Eigen ervaring
Brendaliese herkent door haar eigen jeugd veel van wat speelt bij de kinderen van de Onyx. “Op mijn zesde verhuisde ik met mijn moeder en stiefvader vanuit Curaçao naar Nederland. Met mijn stiefvader botste het. Hij was heel directief en streng, terwijl ik verlegen en lief was. Ik deed wat van me verwacht werd, zodat het rustig bleef. Na de geboorte van mijn broertje, ging het helemaal mis tussen mijn moeder en stiefvader. Ruzies, geschreeuw: de hel brak los. Als 11-jarige heb ik aangifte gedaan bij de politie vanwege huiselijk geweld. We woonden een tijd lang op een geheim adres, want hij stalkte ons. Ik weet dus wat angst en onveiligheid met je doet. Wat het betekent als er geweld is en stalking. Wat voor loyaliteitsconflict scheiding geeft. Ik weet ook wat het is om in armoede te leven.” Vanuit die ervaring wilde Brendaliese zelf werken met kinderen. “De hulp die ik zelf kreeg aangeboden, vond ik helemaal niks. Je verhaal doen aan tafel bij een maatschappelijk werker: dat sloot helemaal niet aan bij mij als kind. Toch had ik wel hulp nodig. Alleen meer spelenderwijs.” Brendaliese komt pas tijdens haar opleiding voor sociaal pedagogisch hulpverlener toe aan het verwerken van wat er is gebeurd. “Je gaat dan aan de slag met waar je vandaan komt, maar ik kon er niet over praten. Ik liep helemaal vast. Ik ben in therapie gegaan. De therapeut bood me een luisterend oor en inzicht. Ik had heel veel vragen. Inmiddels sta ik een stuk positiever in het leven.”  

Liefde
Het werk bij de Onyx doet ze met veel plezier en liefde. “De kinderen die bij ons wonen hebben hechtingsproblematiek, autisme, problemen rond identiteit en onverwerkte trauma’s. Op dit moment hebben we een heerlijke mix van vooral pubers. Die zoeken voortdurend de grens op. Ik houd ervan om actief bezig te zijn met de kinderen. Lekker naar buiten voetballen, steppen, soms zetten we een speurtocht uit. Bij dat buitenspelen pik je er soms eentje uit, waarmee je lekker kletst. Zo maak je makkelijk contact. Mijn eigen ervaringen kunnen helpen. Zo vertelde ik aan een meisje met een enorme rugzak dat ik gestalkt was door mijn stiefvader. Dat gaaf zoveel herkenning. Voor de meeste kinderen bij de Onyx is structuur heel belangrijk. We eten elke dag om half zes en dat moet dan ook precies half zes zijn. Woensdag is het Koken met de Onyx dag, dan mag een van de kinderen kiezen wat we eten. Het moet wel lekker en gezond zijn.”   Brendaliese is blij dat ze dit werk kan doen. “Het is zo mooi als je ziet dat kinderen vooruitgang boeken. Dat een jongetje met een slecht eetpatroon leert om gezond te eten en dat hij daar trots op is. Of dat ze beter kunnen omgaan met boosheid en dat het contact met ouders wordt hersteld. Wat ik het allerbelangrijkste vind om ze mee te geven? Heb jezelf lief en wees trots op jezelf! Veel van de kinderen hebben een pestverleden. Daardoor gaan ze aan zichzelf twijfelen. Het is zo fantastisch om kinderen dan te kunnen helpen en een steentje bij te dragen. Dan krijg je opeens een glimlach of een knuffel. Je krijgt er echt enorm veel voor terug.”  

>> Meer informatie over de Onyx
>> Bekijk ook de video met Brendaliese

Brendaliese in de woonkamer van de Onyx