Natalia werkt bij Adelante, een beschermde woonvorm in Utrecht. Verspreid over twee locaties wonen er 58 mensen met een achtergrond in de psychiatrie, dak- en thuisloosheid en soms nog een stukje verslaving. ‘Een complexe doelgroep, die niet makkelijk is binnen te houden’, zegt Natalia. ‘Toen corona in het land de kop opstak waren we als team dus meteen alert. Welke bewoners hebben meer bescherming nodig, meerdere keren per dag wijzen op hygiëneregels, preventief temperaturen en letten op gezondheidsklachten. Dat vroeg veel van het team, maar gaf ook stress bij de bewoners. Sommigen begrepen gewoon niet wat er gebeurde.’ 

Ineens vijf besmettingen
En toen kwam het moment dat de eerste bewoner verhoging had. ‘Direct in quarantaine natuurlijk en we vroegen een test aan bij de GGD. Die was positief. Meteen daarna kreeg ik telefoontjes van collega’s: Ik voel al een paar dagen dit… Dat was eng! Er bleken er uiteindelijk vijf corona te hebben en toen was het natuurlijk aanpoten. Alle protocollen traden in werking, de flexpool werd ingeschakeld, er moesten extra beschermingsmiddelen in huis gehaald worden – voor de afdeling facilitair was het in die tijd een dagtaak om voor de hele organisatie mondkapjes te organiseren – en er was voortdurend overleg met de instanties. In zo’n situatie merk je dat samenwerking alles is.’

Lastige keuzes
‘We hielden de bewoners binnen, maar dat stelde ons voor lastige keuzes. We moesten op een gegeven moment zelfs verdovende middelen in huis halen om ze van de straat te houden. Omdat we graag wilden weten waar we aan toe waren, hebben we in overleg met de GGD besloten iedereen preventief te laten testen. Toen bleek dat er nog drie anderen, waaronder twee bewoners, besmet waren. 
Met die twee ontstond een lastige situatie. Een van hen begreep het gewoon niet en ging op straat roepen dat hij corona had. Daar schrok de buurt natuurlijk erg van. Bij de ander kwam agressie omhoog, door de spanning van corona en het verplicht op zijn kamer blijven. Er waren met hen geen afspraken te maken en daarom is in overleg met Altrecht besloten tot een gedwongen opname. Volgens het protocol is daar altijd politie bij aanwezig, maar zoiets is natuurlijk best overweldigend en voor de cliënt ook erg schrikken. In de buurt hebben we later een brief rondgebracht om uitleg van zaken te geven.’ 

Bezig met de basis
Als ik nu terugkijk, realiseer ik me dat de maatregelen en het preventief testen veel onrust hebben veroorzaakt bij de bewoners. Het verplicht op de kamer blijven en geen bezoek mogen ontvangen, heeft eenzaamheid opgeleverd en dat veroorzaakt weer meer agressie. Je kunt het in de statistieken precies terugzien. Preventief testen doen we dus niet meer en bezoek staan we ook weer toe, hoewel op afspraak en op afstand. Niet dat onze bewoners nu zoveel bezoek krijgen. 
Persoonlijk zit ik er vrij nuchter in, hoewel ik me al wel drie keer heb laten testen. Bang ben ik niet geweest, maar je zit ook in de modus dat je niet aan jezelf denkt. Het was wel een test: hoeveel kan ik aan, want qua werkbelasting was het heel zwaar. Heel mooi was hoe sterk en welwillend ons team was, hoe iedereen voor elkaar zorgde. Collega’s hielpen vanuit huis mee door families te bellen. Want daar heb je echt geen tijd voor als je de hele dag als een gek rondrent met een mondkapje op. Je bent echt alleen maar bezig met de basis.’