LEESTIJD: 4 MINUTEN

Nadat hij twee jaar met zijn moeder binnen de muren van een Turkse gevangenis leefde, vloog zoonlief afgelopen juni terug naar Nederland. Het moment waarop hij afscheid nam van zijn moeder in de gevangenis, staat mij nog goed bij’’, vertelt jeugdbeschermer *Sarah.  

‘’Moeder schreef ons, vanaf het begin van haar straf, brieven waarin ze ons vroeg haar kind op te halen. Ze was, samen met haar zoontje, opgepakt omdat ze drugs Turkije in probeerde te smokkelen. Ze werd veroordeeld en ze woonde met haar zoontje binnen de muren van een Turkse gevangenis.’’ Vanuit Nederland was er al enige tijd contact met de advocaat van moeder en na twee jaar was het zover: twee medewerkers van LJ&R vertrokken, samen met een wijkteammedewerker die de Turkse taal spreekt, naar Turkije om het nog jonge kindje op te halen.

Gecancelde afspraak
Midden in de week vertrok het driekoppige gezelschap naar Turkije. Na een overnachting in Istanbul werden zij gebeld door de advocaat van moeder. De afspraak met moeder kon niet doorgaan, want de Turkse autoriteiten lieten het niet toe. ‘’Dat was heel jammer. We hadden haar graag nog even gesproken. Het was een troost te weten dat ze er volledig achterstond.’’  

Vrijdagochtend vertrokken Sarah, haar collega en de wijkteammedewerker die Turks spreekt naar de gevangenis. ‘’De wijkteammedewerker kon alles vertalen, dat was heel fijn.’’ Het gezelschap kreeg een rondleiding in zowel het kinderdagverblijf als de gevangenis zelf. ‘’Kinderen mogen tot zes jaar bij hun moeder in de gevangenis blijven. Het kinderdagverblijf was heel mooi en bestond uit een theaterkamer, een rekenkamer en zelfs een keukentje waar kinderen met iemand kunnen koken. De kinderen komen normaal namelijk alleen in aanraking met gevangenisvoedsel, wat kant-en-klaar wordt aangeleverd. Verder is er een moestuin, waar de kinderen eens in de zoveel tijd met ouderen kunnen tuinieren. Ze proberen echt goed voor de kinderen te zorgen.’'  

Afscheid nemen
Na de rondleiding in het kinderdagverblijf volgt, na een onthaal van de directeur, een bezichtiging van de gevangenis. Tijdens de rondleiding zag Sarah van een afstandje hoe moeder en zoon afscheid namen. ‘’Zo’n moment blijft je bij. Moeder was niet overstuur. Ze praatte rustig met haar zoon en ze knuffelden elkaar. Toch vond ik dit een van de heftigste momenten. Een moeder die afscheid neemt van haar kind. Het was fijn om te weten dat moeder hier echt achter stond en alles zelf in gang had gezet. Sterker nog, zonder haar initiatief waren we hier niet geweest.’’

‘’We mochten niet met haar praten toen we haar zoontje van haar overnamen. Wel hebben we van afstand naar haar gezwaaid. Met handgebaren probeerden we duidelijk te maken dat het goed zou komen.’’ Sarah voegt hieraan toe: ‘’Wat ik heel bijzonder vond was de betrokkenheid van de medewerkers daar. Ze kenden de jongen allemaal en gaven hem cadeautjes toen hij wegging. Het was duidelijk dat zijn lot hen aan het hart ging.’’

Verlopen visum
Sarah, haar collega en de wijkteammedewerker haasten zich naar het vliegveld. Daar aangekomen liet Sarah hem foto’s zien van het pleeggezin waar hij naartoe zou gaan in Nederland. ‘’Dat was even lastig. Zijn moeder had blijkbaar andere informatie gegeven. De jongen was overstuur, want hij dacht dat hij naar zijn zus zou gaan. Eenmaal in Nederland wilde hij graag frietjes halen en al etend brachten we hem naar het pleeggezin waar hij zou gaan wonen. Na het zien van de pleegmoeder was alles oke.’’

Het pleeggezin van zus
‘’Ook zijn zus zit in een pleeggezin. Deze pleeggezinnen hebben recent met elkaar afgesproken en besloten dit vaker te gaan doen’’, vertelt Sarah blij. ‘’Ik blijf betrokken en we spreken elkaar regelmatig. Het gaat hartstikke goed met hem. Hij gaat nu naar school, wat hij niet altijd even leuk vindt, maar hij doet goed z’n best. Het is een ondeugend, maar heel charmant kindje, met een hoopvolle toekomst in het vooruitzicht.’’

* Dit is een gefingeerde naam

Benieuwd geworden naar de vacatures voor het jeugdbeschermersvak in jouw regio? Klik dan hier.