De 38-jarige Maud* maakte 11 jaar geleden de overstap van de maatschappelijke opvang naar het reclasseringswerk. ‘’Ik ben niet groot van stuk, maar was er ruzie in de opvang, dan ging ik er gewoon tussen staan.’’ Wat voor reclasseringswerker is Maud nu?

‘’Soms mis ik het wel om op de groep te staan. Het kon zomaar dat je ’s ochtends in de ambulance stapte met iemand die onwel was geworden, terwijl je ’s middags een diep gesprek voerde over de zin van het leven. Of dat je een spannende nachtdienst meemaakte, waarbij het brandalarm afging.’’

Grenzen stellen
‘’Toch maak ik bij de reclassering ook situaties mee waarbij het belangrijk is om direct te schakelen. Zo moet je snel en duidelijk optreden als iemand je bedreigd of agressief is. Tegelijkertijd vind ik dat je het gesprek moet blijven aangaan. Grenzen stellen is een múst voor het reclasseringswerk. Daarom is het fijn als mijn cliënten weten: dit is Maud, hier hebben we mee te dealen. Ik ben consequent, omdat ik zie dat mensen het nodig hebben.’’

  ‘’Niemand is te ver heen om het anders te gaan doen, echt niemand’’  

Feyenoord
Zo begeleide Maud de jonge Jasper*, een dakloze jongen die moeite had met grenzen. ‘’Hij kampte met psychische problemen, had een verslaafde moeder en een vader die hij niet kende. Contact met anderen vond hij maar lastig, daarom sliep hij liever op straat dan in de opvang.’’

‘’In het begin was ons contact oppervlakkig. Jasper wilde niet veel kwijt. Gaandeweg voelde hij dat hij me meer kon vertellen. Af en toe, als hij iets persoonlijks had verteld, zei hij daarna: ‘Ik ben eigenlijk veel te open geweest naar u. Kunnen we het niet hebben over wat Feyenoord dit weekend gedaan heeft?’ Kenmerkend aan hem was dat, wanneer ik te dichtbij kwam, hij me wegduwde en voor enige tijd van de radar verdween. Officieel had ik hem allang moeten terugsturen naar de rechtbank: hij had zoveel meldplichten gemist. Maar uiteindelijk vond ik hem op straat, op de plekken waar hij regelmatig sliep of belde hij me ineens.’’

Oprecht
‘’In het laatste gesprek zei hij: ‘Maud, ik zal je nooit vergeten’. Zo oprecht! Ik ben denk ik een van de stabiele factoren geweest in zijn leven. Ik wist op dat moment niet wat ik moest met het compliment. Toen ik later hoorde dat hij vroegtijdig was overleden, stond mijn wereld even stil. Met zijn dood heb ik een tijdje rondgelopen. Hij was een van de cliënten die mij echt raakte.’’

Recidive
De grootste les die Maud’ reclasseringswerk haar leerde was om te vertrouwen op haar eigen capaciteiten. ‘’Soms word je onzeker, omdat jij als werker wordt aangesproken als iemand recidiveert. Dat is natuurlijk wel een beetje gek, ieder mens is zelf verantwoordelijk voor z’n daden. Mijn rol is om de cliënt te laten zien dat het ook anders kan. Niemand is te ver heen om het goede pad in te slaan, echt niemand.’’

* Dit zijn gefingeerde namen
* Het beeld bij dit interview is een stockbeeld