LEESTIJD: 2 MINUTEN

Op de dag dat hij eindelijk de sleutel kreeg van de doorstartwoning van het Leger des Heils, stierf zijn hond. Zacharia* ging stuk, helemaal. Zijn trouwe maatje met wie hij ‘de straat’ had overleefd, was er niet meer. Nu glanst de urn met het as van Rico in de kast naast de televisie.

Negen was Zacharia toen hij voor het eerst in een pleeggezin terecht kwam. Dat pakte anders uit dan hij had gewild. De jaren erna shopte hij van hulpverleningsinstantie naar hulpverleningsinstantie, tot hij het vertrouwen in die ‘zogenaamd sociale werkers’ helemaal kwijt was. Zacharia belandde op straat, raakte aan de alcohol, zat een paar keer in de bak, verloor zijn relatie en daardoor ook het contact met zijn kind. Met wat hulp van de gemeente kwam hij uiteindelijk in een flatje terecht. Zijn bewindvoerder regelde de financiën – dacht hij.

Oplichter
Tot bleek dat hij werd bijgestaan door een oplichter. De bewindvoerder ging failliet en Zacharia bleef achter met torenhoge schulden en een huurachterstand. Van de ene op de andere dag stond hij buiten zijn schuld op straat, samen met Rico. Dus toen Rumold Bouwman en Evert Graafland zich voorstelden als ‘medewerkers van het Leger des Heils Jeugdbescherming & Reclassering’, stond bij Zacharia de argwaan op scherp. “Weer zulke types”, was het eerste wat hij dacht. “Van de reclassering nog wel!”

Dierenasiel
Hij had niet zoveel keus, de opstartwoning die hij aangeboden kreeg was het enige onderkomen dat Zacharia op dat moment kon krijgen. Nadeel: Rico mocht niet mee. Na veel omzwervingen kwam de hond in een dierenasiel terecht; tijdelijk, was de bedoeling. Als Zacharia bewees dat hij met de hulp die hij kreeg zijn leven op orde kon brengen en houden, konden Rumold en Evert een doorstartwoning voor hem regelen.

Geen valse beloften
Zijn ambulant begeleider van het Leger des Heils hielp hem aan een uitkering en dagbesteding: bijrijder op de bus van Mini Manna, een sociale (kringloop)winkel voor mensen onder de armoedegrens. Een bewindvoerder van Pactus pakte de schulden aan. “Er kwam weer rust in mijn lichaam”, zegt Zacharia. “Ik dacht: deze mensen menen wat ze zeggen, ze doen geen valse beloften. Ze luisteren naar elkaar en ik mag ook wat zeggen.”

Kliko
Hij hielp een bejaarde buurman toen die zijn garage moest leegruimen, bracht een bloemetje bij iemand in de straat die na een hartoperatie terugkwam uit het ziekenhuis en zette tijdens vakantie de kliko van andere buren aan de straat. Zacharia: “Daar droomde ik van, dat het weer normaal wordt en dat ik niet met een stempeltje wordt bekeken.”

Korting
Dus op de dag dat de sleutel in zijn hand lag om de deur open te maken van zijn nieuwe huis, lachte hij nog. Tot dat telefoontje kwam. Rico is dood. Het duurde niet lang tot Rumold op de stoep stond. Via een sociaal netwerk regelde die uiteindelijk dat de hond kon worden gecremeerd. En dat de as netjes in een urn terecht kwam – met korting, want ook het dierencrematorium was begaan met Zacharia en Rico.

Feestje
Inmiddels werkt Zacharia een dagje minder als bijrijder, “want 6 dagen sjouwen was een beetje veel. Ik zou graag gewoon even dagje willen vissen. En als die bewindvoering voorbij is? Dan geef ik een feestje, om alles achter me te laten.”