De 32-jarige Hanna werkt bij de reclassering in Zwolle. Tijdens haar werk vindt ze het belangrijk om uit te gaan van de kracht van de cliënt en het niet vóór hem of haar te gaan doen. Wat is er nog meer belangrijk om een goede reclasseringswerker te worden?

‘’Ooit begeleidde ik Joop*, een man die veel bier dronk en in een tent leefde. Onder zijn tent, in de modder, begroef hij zijn ongeopende post. Het enige wat hij deed was iedere dag naar de dagbesteding gaan. Daar sprak ik hem regelmatig.’’  

Fouten maken
‘’Uiteindelijk heb ik een omklapwoning* voor Joop kunnen regelen. Ik herinner me het moment nog goed dat we voor het eerst in zijn nieuwe woning stonden. Hij opende een kast, wat een inloopkast bleek te zijn. Joop kreeg tranen in zijn ogen en stamelde: ‘Deze kledingkast is groter dan de tent waar ik in woonde’. Toen dacht ik: dit is waar ik het voor doe.” 

‘’Na een tijdje kreeg Joop een vriendin, die bij hem introk. Dat mocht niet volgens de voorwaarden van de instelling en hij dreigde opnieuw op straat terecht te komen. Gelukkig hebben we dat kunnen voorkomen, maar ik heb er wel veel van geleerd. Je kunt nu eenmaal niet verwachten dat iemand die jaren in een tent heeft gewoond het in een keer goed doet in een woning. Mijn les is dat je iemand pas echt een kans geeft, als die persoon fouten mag maken. Wat leuk is om te weten is dat die vrouw die bij Joop introk, uiteindelijk met hem in het huwelijksbootje stapte. Eind goed, al goed.’’  

''Soms zie ik tegen gesprekken met bepaalde cliënten op''

Hete brei
‘’Vrienden zeggen wel eens dat de manier van werken bij de reclassering echt bij mij past. Het mag wel een beetje stevig en ik geloof dat reclasseringscliënten behoefte hebben aan die duidelijkheid. Ik houd gewoon niet zo van om de hete brei heen draaien. In de hulpverlening zie ik ze vaak achter de mensen aanrennen. Mijn rol is om cliënten zelf de ruimte te geven om te leren. Zo herinner ik me een man die, met zijn handen in zijn zakken, toekeek hoe een hele groep hulpverleners een woning voor hem probeerde te regelen. Tot hij er zelf een vond, zonder enige moeite te doen. Dat was voor mij weer een herinnering dat we de kracht in de persoon zelf moeten blijven zien.’’  

Toch is Hanna’s belangrijkste les om open en kwetsbaar te zijn. ‘’Ik denk dat reclasseringswerkers best hard zijn voor zichzelf, maar het is veel krachtiger om te delen waarmee je worstelt. Soms zie ik tegen gesprekken met bepaalde cliënten op. Nu durf ik dat aan te geven, maar vroeger vond ik dat veel lastiger. Het is zo belangrijk om je gevoel serieus te nemen en je grenzen aan te geven.’’  

Kleine stapjes
‘’Door alle dingen die ik in mijn werk heb gezien en gehoord, is mijn perspectief veranderd. Waar ik vroeger al onder de indruk was van een tasjesdief, kijk ik nu niet zo snel meer van iets op. Ik heb geleerd te genieten van de kleine overwinningen. Iemand die de waarheid blijkt te spreken of iemand die toch komt opdagen, terwijl ik het niet verwacht. Onderschat nooit de kracht van kleine stapjes.’’      

* Dit is een gefingeerde naam
* Een omklapwoning is een woning voor iemand die vanuit een beschermd wonen omgeving zelfstandig gaat wonen.