LEESTIJD: 3 MINUTEN

Een jongeman van begin dertig hangt tegen de balie. Zijn pet staat schuin naar voren en heel vrolijk kijkt hij niet. Pieke* snelt naar zijn kantoor om het materiaal dat bij de zaak hoort te verzamelen. ‘Excuses, ik had niet gedacht dat hij zou komen opdagen!’, pleit Pieke. De jongeman was nog niet eerder op een afspraak verschenen. Maar daar staat hij toch ineens.

Ongewenst toezicht
Op de valreep meldt de jongeman zich bij Pieke, zijn toezichthouder. Pieke schreef hem een tijd geleden een uitgebreide brief, omdat hij nooit kwam opdagen. Het tij lijkt te keren, want daar staat hij dan toch. Licht geïrriteerd en zwaar ontstemd over het feit dat Pieke hem niet kwam opzoeken tijdens zijn tijd in de gevangenis. ‘In principe doen we dat ook nooit, tenzij het om een adviesopdracht gaat’, legt Pieke uit. De jongeman is het niet met Pieke eens en belt zijn advocaat. Die schaart zich achter Pieke. Zijn bijzondere voorwaarden wil de jongeman niet doorlezen. Al snel heeft hij er geen trek meer in en loopt boos weg. De jongeman wil een klacht tegen hem indienen en daar helpt Pieke hem bij. Toch lijkt Pieke maar weinig onder de indruk van het voorval.

Een gevluchte moordenaar
Misschien is Pieke niet zo onder de indruk, omdat hij in de afgelopen elf jaar als reclasseringswerker al heel wat heeft meegemaakt. Pieke doet vooral toezichten, waarbij hij voor langere tijd cliënten begeleidt en ondersteund. Een van zijn toezichten haalde een paar jaar geleden zelfs het nieuws. Een cliënt die onder zijn verantwoordelijkheid viel, vermoordde zijn vrouw in het bijzijn van hun vijf kinderen. Pieke vertelt: ‘Het was een beetje een depressieve man. Hij kwam uit oorlogsgebied. Nadat hij haar om het leven had gebracht, vluchtte hij terug naar het land waar hij vandaan kwam. Hij wordt tot op de dag van vandaag gezocht door de Nederlandse overheid.’

'Ik moest wel lachen toen ik las dat de politie hem geholpen heeft om die cliënt naar buiten te krijgen.' 

Onder de loep
De zaak maakte grote indruk op Pieke. Ook de nasleep heeft veel met hem gedaan. Hij en een collega werden flink onder de loep genomen. Er werd gekeken of ze wel alles gedaan hadden wat in hun macht lag. ‘Men zocht een zondebok. Dat snap ik natuurlijk wel, maar er werd zo sterk gefocust op wat we mogelijk verkeerd hadden gedaan. Dat legt echt een druk op je. Gelukkig stonden mijn collega’s achter me. Dat scheelde wel’, licht Pieke toe. Achteraf bleek dat hij de juiste handelingen had uitgevoerd. Zijn naam bleef vrij van blaam, maar zijn collega zette een punt achter haar carrière. ‘Zoiets hakt er nu eenmaal enorm in’, verzucht hij.

Politiehelper
Pieke maakt, naar eigen zeggen, ook genoeg mooie dingen mee. Pieke: ‘Vanochtend nog las ik een mailtje van een lastige cliënt die net geplaatst is in een van de hostels van het Leger des Heils. Hij, van alle mensen, zou de politie geholpen hebben om een lastige cliënt buiten de deur te zetten. Ik moest wel lachen toen ik las dat de politie hem geholpen heeft om die cliënt naar buiten te krijgen. Dat zijn wel de momenten waarvoor je het doet. Je helpt een handje, maar de cliënt moet zelf de stap zetten. Mijn doel is om hen in hun kracht te zetten. Dat blijf ik graag nog even doen.’ * Dit is een gefingeerde naam