Vroeger ging Jacques* met zijn vouwfietsje in de auto op zoek naar een jeugdige. Of startte hij een dagbehandeling voor straatjongens in een sporthal. Inmiddels is hij 62 en werkt ruim 20 jaar in de jeugdbescherming. Het werkveld is flink veranderd. Wat zijn de verschillen tussen vroeger en nu en wat heeft hij geleerd?  

‘’Ik herinner me haar als de dag van gisteren. Ze was een spontane, 16-jarige meid, maar van controle moest ze niets weten. Ze verhuisde regelmatig zonder het me te laten weten, waardoor ik haar steeds uit het oog verloor.’’  

Goede bemoeienis
‘’Mijn tactiek? Ik gooide mijn vouwfietsje in de auto en volgde stiekem een vriendin van deze jeugdige, die ik ook goed kende, naar haar gewijzigde adres. Zo achterhaalde ik iedere keer waar ze was. Deze actie klinkt misschien wat vreemd, maar 20 jaar geleden was de inhoud van ons werk heel anders. Je was een stuk vrijer en je had veel meer tijd voor een zaak. Het mooie aan het verhaal met dit meisje is dat ze jaren later contact zocht. Ze vertelde dat mijn bemoeienis toentertijd haar ervan had weerhouden gekke dingen te doen. Als je dat hoort dan weet je: het was het allemaal waard!’’  

‘’Voor dat soort ongein heb je tegenwoordig echt geen tijd. Doet zo’n situatie zich nu voor, dan breng je het in tijdens het MDCO*. Je team en de gedragswetenschapper denken met je mee en vaak wordt er in zo’n geval al snel hulpverlening bijgehaald. Mijn vroegere inzichten helpen mij vandaag de dag nog steeds bij het inschatten van situaties.’’  

''Solistisch zijn kan hier niet'' 

Vrijbuiter
Voordat Jacques bij het Leger des Heils begon, startte hij samen met een collega een dagbehandelingstraject voor straatjongeren op. ‘’Ik was een echte vrijbuiter, een beetje een cowboy. Als ik te weinig jongeren had, sprong ik op mijn vouwfiets en struinde alle scholen in de omgeving af, op zoek naar nieuwe kandidaten. Ik was er goed in en het ging me makkelijk af. Helaas heb ik iets te veel hulpverleners gezien die zo goed waren, dat ze stopten met nadenken. Ik was bang dat ik ook zo zou worden. In diezelfde tijd leerde ik iemand kennen die jeugdbeschermer was bij het LJ&R. Zo rolde ik in een nieuwe functie waar ik nu, 20 jaar later, nog steeds veel plezier uithaal.’’  

Constant puzzelen
‘’Ik houd van mijn vak, maar het is ook een heftig beroep. Wat ik soms lastig vind aan dit werk is dat je altijd voor het maximale moet gaan. Je bent constant aan het puzzelen en alles wat je doet is even belangrijk. Pas als ik op de fiets naar huis zit kan ik mijn gedachten ordenen en tot rust komen. Sterker nog: in de auto lukt dat me niet. Ik weet, ondanks al mijn ervaring, echt niet alles beter. Het mooie aan mijn team is dat we vaardigheden met elkaar delen. Solistisch zijn kan hier niet en dat is goed voor me. Samenwerken houdt in dat je kritisch bent naar jezelf en op basis van argumenten je beslissingen kunt verdedigen. Maar ook dat je open staat voor het feit dat een compromis soms de beste oplossing is. Dat is ook de gewoonte hier in het team.’’    

*Dit is een gefingeerde naam
*MDCO: Multidisciplinair Overleg