"Ik word gelukkig van een blije blik"

Ineke ter Hoek (59)

"Als je nou een begint met het opruimen van de hondenmand; Tobi is dood." Zo’n simpele aanwijzing betekende voor de cliënt van Ineke alles. Hij was jong, gescheiden, werkloos, had schulden. Maar de makelaar wilde zijn huis niet te koop zetten vanwege de chaos en de viezigheid. Ineke maakte een rijtje: vloer schoonmaken, kleed over de bank, ramen lappen. "Bij mijn volgende bezoek was alles brandschoon. Trots dat ik was!"

Ineke was bij haar vorige werkgever boventallig verklaard en moest revalideren na een jaar van operaties aan haar knie. "Ik wilde iets doen om me nuttig te voelen." Ze stuitte op de oproep van het Leger des Heils voor maatjes bij het schuldhulpproject. Zo kwam ze eind januari 2013 bij haar eerste cliënt, het baasje van overleden hond Tobi. Ze hielp hem met het ordenen van zijn uitgavenpatroon, legde een map aan met de nodige papieren, luisterde, coachte. Toch heeft ze zichzelf inmiddels ook alweer teruggefloten. "Hij is aandoenlijk vanwege zijn beperkte vermogen om na te denken. Dat roept moedergevoelens in me op. Ik dacht af en toe: ach, laat mij die boodschappen maar doen. Dáár stopt het. Ik kan het probleem niet oplossen, ik hoef alleen maar een maatje te zijn. Ik breng rust."

Opluchting

Inmiddels heeft ze de administratie overgedragen aan de bewindvoerder. "Ik zag zijn opluchting: nu kom ik er eindelijk van af. En samen glunderen we toen de man tegenover hem zei: ‘Wat een mooie map!” Die blije blik van hem, daar wordt ik gelukkig van."

Dit artikel verscheen in Kans magazine, nr.2 2013
Tekst: Galiene Gerritsen