"Jij kunt het ook!"

Dertien jaar oud was Martin toen hij voor het eerst in aanraking kwam met drugs. Op jonge leeftijd raakt Martin Kramer (52) verslaafd aan heroïne en cocaïne. Na een jarenlange strijd, leert hij om te gaan met zijn verslaving en werkt hij nu als ervaringsdeskundige bij de GWCA.
image

Als ervaringsdeskundige weet Martin hoe moeilijk het is om weer op eigen benen te kunnen staan. In het verleden is hij behandeld in de reguliere zorg, maar desondanks lukte het hem niet om clean te blijven. Totdat hij in 2000 naar Schotland vertrekt, om zich laten behandelen volgens de 12-stappen methodiek. Hier leert Martin dat hij een chronische ziekte heeft; ook wanneer hij niet gebruikt, zal hij toch zijn hele leven lang verslaafd blijven. Deze inzichten veranderen zijn leven voorgoed.

Alle aspecten veranderen

Martin: “Ik heb geleerd hoe ik met mijn verslaving kan leven. Ik moest echt alle aspecten van mijn leven veranderen: mijn vriendenkring, de contacten met familie, mijn omgeving, mijn werksituatie en de manier waarop ik werkte. Ook ben ik in aanraking gekomen met zelfhulpgroepen, zoals de AA. Dit laatste is voor mij ook een stukje nazorg. Ik ben altijd verslaafd, alleen hoef ik niet te gebruiken.”

Hoop en vertrouwen

De afgelopen twee jaar heeft Martin voor zijn SPW-opleiding stagegelopen bij diverse afdelingen van de GWCA. Het valt hem op dat collega’s hem bewonderen om zijn geduld met deelnemers. Martin: “Ik weet als geen ander dat je soms 5 tot 6 jaar bezig bent om iemand te motiveren om zich op te laten nemen. Op een gegeven moment geven collega’s dan de hoop en het vertrouwen in herstel op. Dat vind ik weleens moeilijk. Ik begrijp het wel, maar voor mij staat vast: ‘Als men blijft geloven, dan kan de zwaarste steen niet zinken’ (uitspraak van Herman van Veen).”

Gevoel van verbondenheid

Doordat hij uit eigen ervaring weet hoe moeilijk en pijnlijk een verslaving is, heeft Martin een enorm gevoel van verbondenheid met GWCA-deelnemers. Martin: “Ik weet hoe het voelt als je van de medicatie af moet komen; de lichamelijke klachten, de eenzaamheid en soms de uitzichtloosheid. Tegelijkertijd kan ik deelnemers ook iets meegeven over hoe ik opnieuw heb leren leven. Ik sprak pas met een deelnemer die enorm opzag tegen het afkicken van methadon. Doordat ik mijn verhaal vertelde, welke lichamelijke klachten ik kreeg en hoe ik daar doorheen gekomen ben, kreeg hij een stukje hoop. Ik heb dezelfde weg als hem gelopen en het is mij ook gelukt! Ik houd deelnemers dan ook altijd voor: ‘Als ik het kan, kan jij het ook!’.