Kelly MiddelbergEen uitdaging is het zeker om in coronatijd begeleiding te bieden aan mensen die kampen met een verslaving. Normaal gesproken is Kelly erop gericht om de bewoners zoveel mogelijk te activeren om iets te gaan doen. “We willen niet dat ze hele dagen op hun kamer zitten”, legt Kelly uit. “Het creëren van een dagstructuur vinden we belangrijk. Zo hebben we vaste ontbijt- en lunchtijden, en maken we sommige bewoners aan het begin van de ochtend wakker zodat ze op tijd bij hun dagbesteding zijn.”

Hoewel iedereen nog gezond is binnen de afdeling, heeft corona wel een grote impact op het gewone leven. Ze moeten de bewoners nu zoveel mogelijk op hun kamer blijven. Medicatie en ontbijt wordt op de kamer gebracht en in de woonkamer mogen maar een paar mensen zitten als ze voldoende afstand houden. In de huidige tijd een begrijpelijke beslissing waar het hele team ook achter staat, maar die tegelijkertijd dubbel voelt. “Dit is het tegenovergestelde van wat je normaal gesproken probeert te bereiken”, aldus Kelly.

‘Maatregelen gelden voor iedereen’
Zelf het nieuws volgen doen de bewoners niet, maar op straat krijgen ze toch flarden mee over de coronacrisis. Kelly en haar collega’s proberen hen zoveel mogelijk op de hoogte te houden van alle ontwikkelingen maar dit blijft in de praktijk lastig. “Je ziet vaak dat ze het niet goed begrijpen of dat ze simpelweg geen interesse hebben. Er wordt ook verschillend gereageerd op alle voorzorgsmaatregelen. Sommige bewoners worden bang, en anderen juist boos omdat ze beperkt worden in hun normale leven. Dit uit zich in woede, onbegrip of soms agressie. Ook kunnen bewoners het zich heel persoonlijk aantrekken. Wij moeten dan keer op keer uitleggen dat deze maatregelen voor iedereen gelden.”

Met name de verslaving van de bewoners maakt de huidige periode lastig geeft Kelly aan. “Bewoners maken zich over het algemeen niet zo druk om corona zelf, maar vooral of ze nog aan drugs kunnen komen. Als team maken we hier duidelijke afspraken met hen over en proberen we het drugsgebruik zoveel mogelijk te verminderen. Wat ik lastig vind is dat je door deze situatie wat minder dichtbij ze kunt komen. Mensen hebben het al moeilijk omdat ze in een verslaving zitten en dan wil je hen toch graag de aandacht geven die ze nodig hebben. Even een hand op de schouder bijvoorbeeld. Je bouwt toch een band met ze op en nu voelt het alsof je afstandelijk moet doen. Je moet er ineens streng op toekijken dat iemand niet te dichtbij komt.”

Toch zijn er ook mooie momenten te noemen vertelt Kelly. “Sommige bewoners zien hoe hard we werken en benoemen dat ook. Dat vind ik wel heel lief. Ook worden er weleens grapjes gemaakt over de situatie. ‘Het lijkt wel een hotel hier’, zegt een bewoner dan als we eten of andere dingen uitdelen op de kamers. Ik ben ook heel trots op mijn team. Alle moeilijke beslissingen die er gemaakt zijn, en al het extra werk dat we moeten doen, dragen we samen. Dat creëert wel veel samenhorigheid.”