"Goh, ik wist niet dat het Leger dit allemaal deed"

Collectanten Sureyya en Charety gaan op bezoek bij projecten van het Leger

Surreya Kantar (27) en Charety Thielman (22) gaan in 2015 voor het eerst collecteren. Wat gebeurt er eigenlijk met de opbrengst van de collecte? Het duo neemt een kijkje bij verschillende projecten van het Leger des Heils, waaronder Vast en Verder.

Nino (20) laat zijn kamer zien bij Vast en Verder in Alkmaar, een woontrainingsprogramma voor dak- en thuisloze jongeren.

Charety: "Wow, leuke kamer!"
Sureyya: "Hoe ben je hier terecht gekomen?"
Nino: "Een vriend van me liet me deze woonvorm zien."
Charety: "Had je thuis geen plek meer dan?"
Nino: "Ik was een lastige puber. Na de scheiding van mijn ouders had ik behoefte aan zelfstandigheid. Ruimte om volwassen te worden, was er thuis niet. Hier krijg ik de ruimte om mezelf te ontwikkelen. Het Leger des Heils helpt met het vinden van werk, het onderhoud van mijn kamer en met eten. De kansen die ik hier heb gekregen, heb ik met beide handen aangegrepen."
Sureyya: "Hoe is het om hier te wonen?"
Nino: "De dag dat ik hier kwam – ik was net achttien – was de mooiste dag van mijn leven. Op die dag leerde ik ook mijn vriendin kennen. Inmiddels hebben we zelfs samenwoonplannen. Zonder Vast en Verder was ik nooit zo ver gekomen."

Stacey (19) kwam bij Vast en Verder binnen als Jeffrey. Sinds twee maanden draagt ze vrouwenkleding en voelt ze zich niet meer depressief.
Charety: "Vanaf welke leeftijd wist je dat je anders was?"
Stacey: "Sinds mijn zesde loop ik bij de psychiater. Ik was dertien jaar lang depressief, wilde zelfs zelfmoord plegen. Ik had er geen zin meer in. Toen ik op mijn zestiende uit huis ging, kwam ik terecht bij Vast en Verder in Den Helder. Daar lag ik niet goed in de groep. Hier in Alkmaar is het beter. Twee maanden geleden regelde Vast en Verder een gesprek met iemand, met wie ik kon praten over transgender zijn. Daarna besloot ik dat het tijd was om van mijn kamer af te komen. Iedereen mag het nu weten. Sindsdien voel ik me niet meer depressief."
Sureyya: "Hoe kijken je ouders hier tegenaan?"
Stacey: "Elk weekend ga ik naar mijn moeder, zij had al het idee dat ik in het verkeerde lichaam was geboren. Mijn vader komt eens per maand langs. Hij heeft het er moeilijk mee."
Sureyya: "Wat wil je bij Vast en Verder bereiken?"
Stacey: "Zelfstandig wonen, leren opruimen en omgaan met geld."
Charety: "Heb je een gat in je hand?"
Stacey: "Ja. Zodra ik geld heb, ga ik de stad in. Uitgaan, bier drinken."
Sureyya: "Hoe zie je de toekomst?"
Stacey: "Ik zou in een tattooshop willen werken."
Charety: "Ben je creatief?"
Stacey: "Ik teken veel schedels, duistere dingen. Met een naald en inkt heb ik mijn eigen hand getatoeëerd."
Sureyya: "Laatste vraag. Val je nu eigenlijk op jongens of op meisjes?"
Stacey: "Op allebei."
Charety en Surreya (in koor): "Dan heb je keus genoeg!"

Dit artikel verscheen in Bode, krant voor collectanten en coördinatoren van het Leger des Heils, najaar 2015.
Tekst: Ellen Weber, Maters & Hermsen Journalistiek