Wie zie jij in de spiegel?

Andrew Chan. Heb je die naam ooit gehoord? Hij heeft mij afgelopen tijd nogal bezig gehouden. Andrew kreeg in april de doodstraf in Indonesië. Hij stierf door de kogels van het vuurpeloton. Nu gebeurt dat wel vaker, hoe triest ook, maar met Andrew was iets bijzonders aan de hand. Duizenden mensen demonstreerden tegen zijn executie. De regering van Australië, waar hij vandaan komt, kwam in opstand. De medegevangenen van Andrew hebben zelfs aangeboden om zijn plaats in te nemen. Waarom? Wat was er zo bijzonder aan Andrew?
image

Drugsbende

Even helemaal terug… Tien jaar geleden werd Andrew gearresteerd in Indonesië. Niet zonder reden: hij stond aan het hoofd van één van de grootste drugsbendes van Australië. Andrew deed vreselijke dingen, schuwde niets om zijn doel te bereiken. Ik denk dat heel veel mensen de doodstraf terecht hebben gevonden.

Dodencel

Hij heeft tien jaar in de dodencel gewacht op zijn executie. Maar toen gebeurde er iets wonderlijks. Andrew was als kleine jongen kind aan huis geweest bij het Leger des Heils. En de officier van het Leger, die Andrew als kleine jongen op de zondagschool had leren kennen, bleef al die tijd contact met hem houden. In de gevangenis bezocht hij Andrew regelmatig. In die gesprekken heeft Andrew Jezus leren kennen. Hij zag in dat hij in zijn leven afschuwelijke keuzes had gemaakt en hij kreeg enorme spijt. Hij kon zichzelf niet meer zien in de spiegel. Andrew voelde dat hij zijn leven volledig moest omkeren. Niet om zijn straf te ontlopen, maar omdat hij Jezus recht in de ogen wilde kijken.

Carriereswitch

Andrew heeft in de gevangenis zelfs de opleiding tot pastor gevolgd. Hij richtte een kerk op in de gevangenis. Door zijn toespraken en diensten zijn vele honderden medegevangen tot geloof gekomen. Daarnaast richtte hij, vanuit de gevangenis, twee klinieken op voor mensen die vastzitten aan drugs. Langzaamaan kwam hij steeds meer op televisie, en werd hij bijna een beetje beroemd.

Dood

Overal was dan ook protest tegen de doostraf. Toch werd die uitgevoerd. De officier van het Leger des Heils die steeds in Andrew is blijven geloven, was bij de executie aanwezig. Andrew wilde geen blinddoek op voor het vuurpeloton. Hij keek de schutters recht in de ogen en sprak een gebed voor hen uit. Zijn laatste woorden zong hij: ‘Loof de Heer, mijn ziel. Ik heb duizenden redenen om dankbaar te zijn.’

Bovennatuurlijke liefde

Waarom houdt dit verhaal mij nou zo bezig? Afgezien van het feit dat het een mooi en ontroerend verhaal is, is dit een voorbeeld van hoe God tegen ons mensen aankijkt. Op de één of andere manier is God nooit klaar met ons. Hij moet wel heel veel van Andrew houden, als hij van een crimineel zo’n bijzonder mens maakt. Wat een liefde! En als God zoveel liefde voor Andrew heeft, is die liefde ook voor mij. Ik ben heus geen heilig boontje en ik maak iedere dag fouten. Maar in Gods ogen ben ik perfect. Hij ziet iets anders dan wanneer ik zelf in de spiegel kijk. Hij heeft mij gemaakt en Hij houdt van mij! Wauw!!

Dat is toch vet om te horen? God, die de wereld en het heelal heeft gemaakt houdt van jou! En er is niets, maar dan ook echt niets wat jij kan doen om dat te veranderen. Jij bent perfect, volmaakt, klaar om de liefde van God zelf te ontvangen. Wat je daarvoor moet doen? Heel simpel. Je kunt net als Andrew Chan tegen God zeggen dat je klaar bent voor Hem. Dat je misschien fouten hebt gemaakt, heel erge misschien, maar dat je dat heel graag wilt veranderen. Weet je wat God dan tegen je zegt? “Kom hier! Ik hou van jou! Jij bent een kind van mij, en niemand komt daar meer tussen.”