De teamleden gaan er dagelijks enkele keren op uit, op zoek naar mensen die de weg nog niet gevonden hebben naar het Dienstencentrum. Gestrand als ze zijn op het immense complex van onze nationale luchthaven. Een kleine groep keert steeds weer terug en is moeilijk in te passen. Vaak lukt het evenwel om een nieuwe start te maken. 

Eens in de paar weken arriveert er iemand uit het buitenland. In 2015 37, vorig jaar 26, de eerste maanden van dit jaar al zeven. Berooid teruggekeerd of uitgewezen. Na een detentie bijvoorbeeld. Of nadat de regels in dat land zijn veranderd. Statenloos in eigen land. Dat kan het gevolg zijn. 

De man uit Canada is lang de enige niet die gebaat kan zijn bij de opvang op deze ongebruikelijke plaats, de bemiddeling en ondersteuning. Na de inventarisatie van wat er aan de hand is begint het bellen en regelen. De medewerkers hebben een uitstekende kennis van de mogelijkheden in ons land, van de plaatsen waar de kansen goed zijn, van alle stappen die gezet moeten worden, de formulieren die ingevuld moeten worden, de formaliteiten die gelden. Een bijzonder specialisme. 

Het kan maanden duren voor iemand weer vaste grond onder de voeten heeft, te beginnen bij een bankrekening, de juiste papieren, een ziektekostenverzekering, een uitkering, een eigen woonplek duurt soms jaren. Een lange adem, geduld, doorzettingsvermogen, goedwillende ambtenaren van overheidsdiensten als partner – uiteindelijk lukt het. Vaak, gelukkig. 

En dan ineens is dit bijzondere werk in het nieuws. Buitenlandse Zaken had gezegd, dat de man uit Canada, in Nederland geboren, maar al 58 jaar daar, uiteindelijk nog wel bij het Leger des Heils terecht zou kunnen. Zo is het!!