IOS Ann-Christell Slomp

IOS versterkt door Ann-Christell Slomp

Internationale ontwikkelingssamenwerking

Sinds begin deze maand is het IOS-team versterkt met Ann-Christell Slomp. Voor velen waarschijnlijk een bekend gezicht. Ze heeft op veel verschillende plekken binnen de organisatie gewerkt en we zijn dan ook blij haar te mogen verwelkomen. Maar even voorstellen? Daar ontkomt zelfs Ann-Christell niet aan.

Wie ben je en waar kom je vandaan?

Ik ben Ann-Christell Slomp. Geboren in Oslo en naar Nederland gekomen voor de liefde. Momenteel woon ik in Baarn. Ik ben getrouwd met Harm en 4 kinderen: Jongens van 19, 14 en 12 en een meisje van 12. In mijn vrije tijd ben ik graag aan het breien en aan het haken. Bijvoorbeeld Noorse jurken of truien. Maar dan wel met échte wol!

Waar heb je allemaal gewerkt?

Mijn werk bij het Leger des Heils begon in Noorwegen als ‘Slump Sister’. Een functie die haar naam dankt aan de begintijd van het Leger des Heils. De zusters hielpen in de sloppenwijken van Oost-Londen bij arme gezinnen thuis. De vader was de hele dag aan het werk en zat de avond in het café. De moeder werkte vaak ook de hele dag en had haar handen vol aan de kinderen. Om het huis op orde te krijgen was alle hulp dus welkom. Maar ook bijvoorbeeld de verzorging van zieken of om eenzame mensen te helpen hun leven op de rit te krijgen. De functie is met zijn tijd mee gegaan, tegenwoordig is het naast hulp in het huishouden bijvoorbeeld ook hulp bij administratie of financiële zaken. Maar in Noorwegen heeft het de functie nog de oorspronkelijke naam.

Verder heb ik gewerkt in Zwitserland, België, Tanzania en heb ik de opleiding van het Leger des Heils in Engeland gevolgd. Daar hebben we niet gewoond, maar waren we wel regelmatig voor cursussen.

Wat waren je functies?

Communicatie, fondsenwerving, nalatenschappen, managementassistent. Ik heb ook gewerkt als korps-assistent en korps-officier. Mijn laatste functie was als Geestelijk verzorger. Prachtig werk met een bijzondere doelgroep.

Wat was er zo mooi aan?

Vooral wat kunnen betekenen voor de mensen zonder helper. Dat is in mijn ogen waar het Leger des Heils in de kern voor staat. En in die functie kwam je heel dicht bij die doelgroep. Je hebt geen to-do list en bent er echt om op weg te gaan met die mensen. Ik ben van nature een goede luisteraar, maar tijdens dat werk ben ik echt gegroeid in liefde, geduld en grote oren. Mensen bepalen uiteindelijk zelf wat ze wel of niet aan jou willen blootgeven. Daardoor bepalen zij het tempo. Daarin was het wel heel belangrijk de het tweerichtingsverkeer is. Dan krijg je balans in een relatie. Dus je geeft niet alleen maar wat, maar durft ook wat te nemen. En dat waren voor mij echt dagelijkse zegeningen. Mensen die toch iets niet wilden doen, maar het “omdat jij het vraagt” toch deden. Of mensen zien groeien in hun geloof. Of als ze iets voor elkaar krijgen wat ze eerst niet lukte. Geweldig om te zien. Maar ook de kleine dingen. Het zijn mensen die in overlevingsmodus zitten. Ze denken vooral aan zichzelf. Als zo iemand dan toch even oprecht vraagt hoe het gaat, of geïnteresseerd is, dan is dat al zo mooi.

Wat wordt je taak binnen IOS?

(lachend) Dat is een hele goede vraag! Mark Brinkman heeft dat ergens wel goed verwoord. Ik heb de complete overdracht nog niet gelezen dus ik weet niet of er mooie woorden voor zijn. Ik zou willen zeggen, contactpersoon tussen IOS en de achterban. Dat is nu voornamelijk Geloven in de Buurt, maar hopelijk ook W&G.

Waar kijk je het meest naar uit?

Ontwikkelingssamenwerking is zo belangrijk. Een klein beetje geld maakt zo veel verschil. Dat heb ik vooral in Tanzania goed kunnen zien. Wat wij hier weinig geld vinden kunnen zij een week van eten. Ik kijk er erg naar uit om mensen enthousiast te maken daarvoor. Het zijn uiteindelijk wel onze broeders en zusters binnen de organisatie waar we mee samen kunnen werken. En dat laatste is voor mij ook echt een sleutelwoord.

Ik heb in Tanzania zo veel gelachen. Denk eens serieus na. Wanneer heb jij voor het laatst echt onbevangen hard gelachen? Dat kan wel eens maanden geleden zijn, als je het je überhaupt nog herinnert. De mensen daar zijn elke dag in gevecht. Het is warm, lichamelijk put dat uit. Daarnaast krijgen ze ook nog eens niet zo goed te eten als wij hier en als je bijvoorbeeld in de bus stapt weet je niet of je er levend weer uitstapt. En als je ziet hoe vrolijk en onbevangen zij dan met God door het leven gaan. Prachtig is dat. Zij hebben niets nodig om in vertrouwen met God te leven. Ze bidden, heel intens, ook voor ons.

Wanneer heb jij voor het laatst echt onbevangen hard gelachen?

Aan de andere kant heb ik gezien hoeveel verschil een beetje geld maakt. Ook letterlijk een verschil van leven en dood. Bijvoorbeeld iemand die gehandicapt geboren is. Voor hem maakt een donatie het verschil tussen een leven lang langs de kant van de weg zitten bedelen en alleen kunnen verplaatsen op de rug van iemand anders, of school af kunnen maken en vervolgens zelf in onderhoud kunnen voorzien. Of mensen die uit slavernij gered kunnen worden en vervolgens een beroep kunnen leren. Dat is zo’n contrast in hun leven. We zijn toch rentmeesters van wat we gekregen hebben en ik vind het belangrijk dat we daar verstandig mee omgaan. Ook als je niet veel hebt kun je toch betrokkenheid tonen en meeleven.