Een nachtmerrie. Je wist nog niet alles, maar dat het kindje beschermd moest worden stond vast. Meteen is het landelijk nieuws. Nog maar kort geleden ben je gebeld. De jeugdzorg heeft al vaker met je gezin samengewerkt. Kan je helpen, vandaag nog? Je weet dat het kan onverwacht gebeuren. Het gaat om een wel heel klein kindje. Plots met spoed uit huis geplaatst.  Nog niet alle informatie is voorhanden, maar er moet gehandeld worden. Je weet dat het ernst is en zegt  “Ja”. Je hebt het vaker gedaan. De pleegzorgbegeleider houdt contact. De jeugdbeschermer is gerustgesteld: het kind is veilig. Dat is zijn hoofdopdracht: de veiligheid van het kind.

Honderden gezinnen in ons land zijn bereid hun huis en hun hart te openen. Ze worden goed voorbereid op hun taak, gescreend, bijgeschoold en begeleid in de vaak complexe situaties waar zij mee te maken krijgen. Werk dat veel respect verdient. Het zijn niet alleen de kinderen die de pleegouders voor moeilijke vragen plaatsen. De biologische ouder(s) zijn er ook. Uitgangspunt is dat de band met de biologische ouders in tact blijft, er is meestal een bezoekregeling, als het nodig is in een beschermde omgeving en onder toezicht.

Steeds vaker laten ouders het er niet bij zitten: zij accepteren de rechterlijke uitspraken niet. In hun onmacht en boosheid gaan zij soms erg ver en schaden daardoor de veiligheid van hun kind nog meer. Jeugdbeschermers ervaren in hun werk hier veel stress. De sterk geprotocolleerde werkwijze sluit bovendien vaak niet goed aan bij de beleving van de ouders. Zij lopen, zeker in complexe situaties, dagelijks op eieren en voelen zich aan handen en voeten gebonden.

Het liep uiteindelijk goed af, het kindje was snel terecht. De diepingrijpende ervaring zal een leven lang indruk blijven maken: bij pleegouders, bij jeugdzorgwerkers. Bij de ouders ook.