- Wim Kanis in Haïti: week 6
Wim Kanis in Haïti: week 6
Week 6
Sterk verhaal
Vandaag weer van alles gebeurd. Ik ben de hele dag heen en weer gereden achterop een brommertje, vind ik eigenlijk best wel leuk, moeten we in Nederland ook gaan doen. Ik krijg veel aandacht, ze roepen allemaal, hello mister, are you okay, of blanc blanc.Ik was net terug in het hotel om 16.00 uur om te skypen toen ik een telefoontje kreeg of ik onmiddellijk terug wilde komen op de compound. Er was geruzie met de politie. Ik weer terug. Wat was er aan de hand: onze beveiliging had te hardhandig iemand van de compound gegooid en die bewaker was daarna door de politie in elkaar geslagen. Wat te doen? Gelijk toen ik er was kwam de politie de bewaker arresteren. Ik kwam er tussen en de politie zei: "je kent de wet van het land niet, nee natuurlijk ". Maar ik zei: "er is geen land in de wereld dat politie mensen toestaat een burger te mishandelen".
Dat gebeurt natuurlijk wel, maar hier hadden ze niet van terug. Ze dropen af. De kapitein die net terugkwam van Port-au-Prince zei: "nu blijven ze die bewaker en ons lastigvallen". Ik heb toen iedereen meegenomen in de auto en ben met de bewaker naar man van het openbaar ministerie gegaan. Die reageerde positief toen ik zei dat we de zaak willen oplossen en daarom de bewaker mee hadden genomen. Hij riep de politie erbij en na 1,5 uur praten was het probleem opgelost. Zo zie je maar dat je als buitenlander alleen al door je aanwezigheid kan helpen de dingen oplossen. Ik vond het wel spannend, ze konden mij natuurlijk ook zo opsluiten. Maar ja, dat had zich dan ook wel weer opgelost.
Verder bericht gekregen dat ik weer naar Port-au-Prince moet voor een vergadering met de Haïtiaanse Armée du Salut, de leider van het Internationale Emergency Team, de korpsofficier en mijzelf om te praten over mijn opvolging. Ik denk dat het teveel is voor de korpsofficier om alles alleen te doen, ik denk dat ze dan minstens 1 of 2 plaatselijke assistenten moeten aanstellen. Een buitenlander is niet nodig als ze geregeld monitoringsbezoeken komen afleggen. Ik ben erg blij met deze ontwikkeling, het betekent dat de dingen weer in de normale organisatiestructuur worden gepast. En zo moet het ook.
Een onmogelijke keuze
Vandaag ben ik de hele dag in de kampen geweest. De 1000 gezinnen zijn de afgelopen periode door ons met van alles geholpen, eten, onderdak, keukengerei etc. Nu zijn we gaan kijken of er nog meer nodig is. Het was goed om te zien dat ze de plastic dekzeilen goed hebben gebruikt en nu het regelmatig regent doen ze goed dienst. Maar ja, dan loop je in zo’n kamp en dan moet je keuzes maken of men toch nog iets meer moet hebben. We hebben nog 8-persoons tenten en dus selecteren we de bewoners van de meest armoedige hutjes en onderkomens en die kunnen maandag nog een tent komen halen.Ook hebben we 52 schrijnende gevallen geselecteerd uit de kwetsbare groep, ouderen, gehandicapten en moeders met veel kinderen zonder partner. Deze mensen kunnen voorlopig 1 x per week 9 kg rijst op komen halen en 3 kg bonen. Geen massa distributie dus maar een gerichte actie. Maar het is niet eenvoudig om te doen. Je begint steeds goed in ieder kamp. Maar al gauw heeft men door wat je aan het doen bent en dan wordt men opdringerig en sta je tussen 100 schreeuwende mensen die allemaal een tent willen. Als het te bedreigend wordt dan vluchten we in de auto en gaan we weg. Ik doe dit dus niet alleen, dat zou onverantwoord zijn. De plaatselijke leider van de Armée du Salut, Captain Janvier, een accountant, de korps sergeant major en de Jamaicaanse kadet gaan met me mee. Ik houd alles goed in de gaten en stel ook vragen. Maar het is natuurlijk schrijnend en moeilijk om keuzes te maken die voor de mensen betekent of ze wel of geen hulp krijgen. Ze verzinnen natuurlijk ook van alles, en dat kan ik goed begrijpen, ik denk dat wij hetzelfde zouden doen in zo'n situatie.
Per locatie heb we nog voetballen uitgedeeld voor de kinderen. Dit is nog bijna het ergste, alle jongeren vallen je bijna aan voor zo’n voetbal, we hebben er 17 uitgedeeld. En trots dat ze zijn. We geven ze het liefst aan groepen weg, bijvoorbeeld jeugdclubs of kamp comités. Morgen dus distributie. We doen dit in de stad vanuit het gebouw van de Armée du Salut. Ook daar komen dan niet alleen diegenen aan die we een ticket hebben gegeven, maar waarschijnlijk ook honderd die ook een ticket willen. Maar dat doen we niet, we geven alleen tickets wanneer we hun situatie in de kampen hebben gezien. Een spannende dag dus weer.
Met mij gaat het verder goed, nog twee weken…..