- Wim Kanis in Haïti: week 3
Wim Kanis in Haïti: week 3
Week 3
MAANDAG 22 MAART 2010
Een reflectie op de afgelopen twee weken
Mijn aankomst in Port-au-Prince was verwarrend. Ik zou naar Jacmel gaan maar het werd Petit Goave. Een plaats waar een groot Armee du Salut korps is. De lokale kapitein (Janvier) werkt mee in het team, naast zijn verantwoordelijkheden als korpsofficier. Het team hier bestaat uit dr. John Li, een Chinese Canadees en mijn slapie. Verder is er een luitenant afkomstig uit Haïti maar normaliter werkzaam in Jamaica en een kapitein uit Jamaica. Goed om lokale mensen hier te hebben ook al hebben die soms hele andere ideeën hoe alles moet gaan. Alle genoemde mensen vertrekken de komende week weer, ik ben dan alleen met de korpsofficier tot waarschijnlijk 8 april, dan komt er weer versterking uit Jamaica.
Mijn aankomst in Petit Goave was ook gecompliceerd, men verwachtte dat ik zou komen met een vrachtwagen vol eten om uit te delen. Dat was mij niet bekend en ook niet in het Command Centre in Port-au-Prince. Communicatie problemen dus. Maar iedereen was zeer teleurgesteld, de mensen uit de kampen stonden te wachten en de UN militairen uit Sri Lanka hadden prikkeldraad uitgerold om de massa in toom te houden. Gelukkig is het toch nog goed afgelopen. Sinds die tijd heb ik twee vrachtwagens vol voeding helpen distribueren plus de nodige andere materialen (dekzeilen, bouwmateriaal, water, etc).
De kliniek loopt goed, maar het is een tijdelijke kliniek, ik heb gezorgd voor medicijnen en per dag zien we zo’n 80 mensen. Sanitatie in de kampen wordt gedaan door Oxfam en we krijgen hulp, via persoonlijke contacten, van Zwitserse en Duitse organisaties. Dat is dus ook eigenlijk mijn rol, zorgen dat er goede contacten zijn en afstemming van het programma. De andere teamleden zien dat soms anders, maar hier ga ik voor.
Gisteren het team uit de hoofdstad hier gehad en een vertegenwoordiger van Internationaal Hoofdkwartier (IHK). Ze vonden de situatie verbeterd en waren met mij van mening dat we de noodhulpverlening moeten gaan afbouwen en meer moeten gaan denken in termen van wederopbouw projecten. De mensen in de kampen hebben te eten en te drinken, je ziet de lokale markt weer aantrekken. Het enige is dat veel mensen geen baan en inkomen hebben (hadden ze ook al niet of deze zijn verloren gegaan door de aardbeving). De nieuwe projecten zullen income-generating moeten zijn en/of via micro-kredieten. Mensen moeten weer aan het werk (Work for All, ook hier). Ze denken te gemakkelijk dat ze recht hebben op gratis spullen, ze moeten hun eigen verantwoordelijkheid weer leren nemen.
We gaan een lokale dokter inhuren voor de komende paar weken, zolang we nog medicijnen hebben en er nog patiënten komen. De komende weken ga ik opnieuw een gedetailleerde survey doen van de kampbevolking en hun noden. Een van de dingen die het Leger wil doen is het bouwen van semipermanente huizen van hout. Prima, maar dan moeten de mensen wel land hebben en volgens mijn zijn er veel mensen zonder eigen grond. Dus dat is een probleem maar we gaan het uitzoeken en dan naar de burgemeester om land te vragen. Je hebt de lokale overheid toch nodig anders kom je niet verder.
In dat alles moet het “sustainable” zijn, dus wat we ook gaan opzetten, men moet het straks met eigen middelen kunnen onderhouden en voortzetten, anders moeten we er niet aan beginnen.
Ik ben goede maatjes met de UN forces hier uit Sri Lanka. Het zijn zulke beschaafde mensen, en de commandant nodigt me regelmatig uit voor een maaltijd. Ik verblijf in het enige (oude) hotel dat nog overeind staat in Petit Goave, samen met zo’n 50 andere hulpverleners (meestal medici). Men is hier over het algemeen maar 1 of 2 weken, dat kan wel als je patiënten ziet als dokter, maar je bouwt geen samenwerking op. Mijn rol is toch anders. Ik ben hier 6 weken en kijk verder dan de noodhulp. Mijn oude kennis van vroeger over tropische ziektes en eerdere ervaringen komt goed van pas. We hebben een triest geval ontdekt, een meisje van 12 dat op straat leefde met een enorme buikwond. Niemand wist wat het kon zijn, en ik gaf uiteindelijk de diagnose en ze zijn het allemaal met mij eens (apetrots). Zo zie je maar dat ervaring telt.
Het land is nog steeds in een grote wanorde. Als ik rondrijd (met chauffeur, het wordt buitenlanders afgeraden om zelf te rijden) dan rijd ik steeds met een brok in mijn keel. Alle trotse mooie oude gebouwen zijn volledig verwoest, puinhopen overal en overal kampementen van de meest primitieve hutjes en afdakjes. Zo proberen mensen er maar het beste van te maken.
Vandaag (zondag) ben ik naar een dienst in een jeugdrally geweest hier 1,5 uur vandaan. Een grote groep jongeren, keurig in wit en grijs uniform (MEER DAN 1000 MENSEN), staan te zingen en te bidden dat het een leven is. Dat kan ik dan weer van hun leren, een enorm Gods vertrouwen. Maar ook een beetje fatalistisch en tegen spirituele godsdienstvormen aan. Maar toch. Ze zongen de eerste zondag dat ik hier was: Nee nimmer alleen, nee nimmer alleen, Hij beloofde mij nooit te verlaten…. Daar zat ik dan met mijn frustraties, ook toen moest ik wel een traantje wegpinken. Maar het deed mij goed.
Ik heb ook contact met mijn korpsgenoot, Karin Eikenaar, zij is hier via ZOA. Haar ervaringen zijn gelijk aan de mijne wat de nood betreft, de cultuur waar we het moeilijk mee hebben en de vooruitzichten.
Ik kan nog veel meer schrijven, maar sommige dingen kan ik beter niet opschrijven maar vertellen. Ik heb het nu goed naar mijn zin hier, ik werk nog mee aan noodhulp, maar dat bouwen we nu af en we gaan langzamerhand over op meerjarige projecten. Als ik daar een bijdrage aan kan leveren dan ben ik hier niet voor niks.
DONDERDAG 25 MAART 2010
Over tarpaulins en blote voeten
Vandaag en gisteren bezig geweest met de survey van de kampen. De resultaten moeten we nu verwerken en dan besluiten wat we doen met betrekking tot huisvesting. Vandaag hebben we 100 dozen met plastic vellen (tarpaulins) gekregen. Iedere doos moet opgeknipt worden in 10 vellen, dus we hebben er straks 1000. Dit laten we doen door mensen uit de kampen, ze krijgen dan een extra voedsel pakket en $ 5. Daar zijn ze heel erg blij mee. Dat is ook de manier waarop ik verder wil, al dat gratis uitdelen van spullen is maar niks, er moet en kan gewerkt worden.
Vandaag nog kregen we een zielig verhaal te horen van een groep Amerikaanse vrijwilligers, er zou een nieuw kamp zijn ontstaan naast de snelweg. De mensen zouden niets hebben en er erg aan toe zijn. Wij erheen en het leek aanvankelijk ook heel erg, armetierige hutjes van lappen (240 stuks), een paar pitlatrines (gegraven putten die ze als toilet kunnen gebruiken) en dat was het. Totdat onze mensen uit Haïti ontdekten dat deze mensen gewoon een huis hebben in een dorp aan de overkant van de snelweg. Ze hebben gewoon gedacht, als wij ook in hutjes gaan wonen dan krijgen we ook van alles. Zo zie je maar hoe hulpverlening kan ontaarden in allerlei ongewenst gedrag. Omdat het Leger des Heils hier al 69 jaar zit en eigenlijk bestaat uit Haïtianen kunnen we dit doorzien - import hulpverleners niet.
We zijn druk bezig met Cash for Work, we gaan 110 mensen aannemen voor een periode van 8 weken. Ze krijgen $ 5 per dag en doen nuttige dingen zoals drains openhouden en puinruimen van de straten. Ze krijgen een schop en per team van 10 een kruiwagen. De overheid haalt de troep op van verzamelpunten. Het is niet goedkoop maar het goedkoper dan allerlei junk-food dumpen in een arm land. Mensen krijgen hun eigenwaarde terug als ze werken voor hun geld, en ze kunnen dan hun eigen kostje kopen. Over twee weken komen mensen vanuit Engeland om te kijken welke langdurige hulp en wederopbouw projecten hier te starten zijn. Wat mij opvalt is dat hier heel veel artistieke mensen zijn die voor $ 1 een kleurige kaart voor je schilderen. Als we o.a. zouden kunnen proberen hier een handel voor op te zetten, of voor koffie via Max Havelaar of rietsuiker, of voor het beschikbaar stellen van naaimachines of microcredieten dan komt men hier een stuk verder. Verder zouden we iets kunnen doen voor de ongeveer 250.000 mensen met een amputatie, of Community Healthworkers trainen. Ideeën zat, alleen tijd te kort. Maar ik doe wat ik kan.
Vanmorgen weer 3 uur zitten wachten op stroom en internet, ook had ik geen water. Je leeft toch anders hier, je ruikt nog een extra aan sokken of het er nog mee door kan, shirt draag je, ook in de hitte, totdat ze gaan ruiken. Eten doen we genoeg, maar weinig vergeleken met onze overconsumptie in Nederland. Het weer is heet, ik zie nu af ten toe donkere wolken, het seizoen verandert en dat is wel jammer, want in de regen gaat alles nog langzamer hier. Ik draag mijn hoge stevige stappers met sokken, de grond waar ik loop is vaak erg vervuild (door mensen en hun uitwerpselen), dus ik neem geen risico's. Nu zit ik te typen, met stroom in mijn koele slaapkamer in mijn korte broek met gewassen voetjes. Heerlijk.
ZONDAG 28 MAART 2010
Proposal (projectvoorstel)
Ik heb een proposal (projectvoorstel) opgesteld voor 'Cash for Work' in het Engels. Zo zien jullie een beetje waar ik aan werk.
Naschok
Even een update van mij uit Haiti waar we vanacht een stevige naschok hebben gevoeld. Ik werd wakker van mijn eigen schreeuw en stond binnen een paar seconden in mijn onderbroek naast de andere bewoners/gasten op straat. Gelukkig viel het mee, maar het duurt toch even voordat je weer naar binnen durft.
Het werk gaat goed, ik heb het geluk dat ik niet voor één taak hier been. Ik hou mij bezig met de voedseldistributie, het zorgen voor onderdak (plastic vellen), werken aan meer duurzame vormen van huisvesting, een medische kliniek, kinderprogramma's (er is nog steeds geen school, dus de kinderen worden op een andere manier bezig gehouden en krijgen extra voeding) en het Cash for Work programma wat we al op kleine schaal doen maar waar ik een nieuw voorstel voor heb geschreven.
Ik heb nu gezelschap van een Canadese dame (medic technician) die komt helpen bij de kliniek. Drie andere teamleden zijn weer vertrokken naar hun eigen land. Ik zou eerst als buitenlander hier alleen achter blijven. Ik zou dan gewoon verder gaan met het werk i.s.m. de lokale Leger mensen. Dat had ik ook niet erg gevonden. Ik heb mijn draai wel gevonden en geniet ook wel naast alle frustraties.
Komende week de goede of stille week. Ik zal er iedere dag aan denken en als het kan ben ik met Pasen bij de andere buitenlanders in de hoofdplaats. Het is tenslotte feest. Dan heb ik ook een beetje tijd voor ontspanning. We gaan waarschijnlijk naar een tropisch strand in de buurt. Dat lijkt mij heerlijk na ruim 3 weken stevig aan de bak te zijn geweest. Ik zie er naar uit, ben dan ook mid-term, dus dan zit de helft er al weer op.
Lees ook de andere berichten van Wim Kanis: