Nederlandse heilsofficieren helpen bij aardbeving Nieuw-Zeeland

De kolonels Piet en Annelies Dijkstra, officieren van het Leger des Heils in Nederland, waren op de dag van de aardbeving in Christchurch en hielpen het Leger bij het verstrekken van maaltijden aan getroffenen.

Ze hebben de schrik nog steeds goed in de benen. De kolonels Piet en Annelies Dijkstra. Respectievelijk Chef-Secretaris en waarnemend Veldsecretaris van het Leger des Heils in Nederland.

Maandagavond arriveerden ze in Christchurch voor familiebezoek. Na de eerste nacht besloten ze dinsdagochtend Christchurch te verkennen en belandden in het centrum. Na wat gewandeld en een aantal winkels bezocht te hebben stapten de kolonels in hun auto om verder te rijden naar de Christchurch Cathedral toen de grote schok van 6.3 op de schaal van Richter de auto van de ene kant naar de andere kant van de weg slingerde. ‘Hij was onbestuurbaar. Het voelde alsof we midden in een storm op zee zaten’, zegt kolonel Piet Dijkstra. ‘Mijn eerste gedachte was een lekke band en mijn vrouw zei dat ik misschien een beest zou hebben aangereden. Toen zagen we dat alles voor ons bewoog. Iemand verderop viel en we zijn uit de auto gestapt om te helpen en even bij te komen van de schrik. Daarna probeerden we weer naar het huis te gaan waar we logeerden maar dat was bijna onmogelijk. Iedereen was op straat of onderweg in de auto. Op dat moment beseften we nog niet echt hoe ernstig het allemaal werkelijk was. Dat kwam pas toen we de eerste nieuwsberichten hoorden.

Vermist

De zoon van het gezin waar we logeerden, is vijf uur vermist geweest. Hij zit op school in het centrum en we hoorden dat er twee bussen waren getroffen door stenen. Zijn ouders waren in paniek en zijn naar de school toegereden. Ik ben zelf op weg gegaan om een ander kind uit het gezin van school te halen. Toen ik uit de auto stapte en naar de school liep kwam er een naschok van 5.2 op de schaal van Richter. Ik kon me nog net aan een muurtje vastgrijpen. Het was beangstigend. Je ziet de weg voor je omhoog gedrukt worden en links en rechts water en vulkanisch zand uit de grond spuiten.

Maaltijden uitdelen

Toen we opnieuw terug waren heb ik contact gezocht met het Leger des Heils en onze hulp aangeboden. Ze zeiden dat ze elke hulp konden gebruiken. We konden ons melden bij majoor Rex Cross, de coördinator van de hulpverlening. We konden er niet met de auto komen en moesten in de stromende regen door een park lopen naar de plek waar het Leger voedsel verstrekte. Op die plek stonden grote tenten die opgezet waren voor een festival. Het zag daar zwart van de mensen. Het Leger was daar inmiddels. Het eten moest worden aangevoerd door een bedrijf dat direct na de eerste schok al was begonnen met het maken van de maaltijden.
 

Nederlandse jongen

Voordat de maaltijden er waren verstreek een tot anderhalf uur. In die tijd hebben wij samen met het team de tafels klaargezet. Er was geen water en geen elektriciteit. Gelukkig was er een generator waarmee we wat bronwater konden koken zodat we koffie konden maken. Er stonden lange rijen mensen. Toen het eten kwam was er ondertussen meer elektriciteit geregeld zodat we in totaal 1500 mensen een warme maaltijd hebben kunnen geven. Grote pannen met rijst, vlees en groente, brood en noem maar op. Toen we klaar waren ben ik met de mensen gaan praten en kwam ik een Nederlandse jongen tegen die op bezoek was bij een vriend die in Christchurch werkt. Hij vertelde dat hij vlak voor de schok had ingecheckt in een hotel. Hij liep naar buiten toen de schok kwam en kon vervolgens het hotel niet meer in en ook niet meer bij zijn auto die in de parkeergarage van het hotel stond. Het hotel was ingestort. Hij had letterlijk niets meer. Verder heb ik niets gehoord over Nederlanders daar.’
 
De kolonels zijn ondertussen verder getrokken maar beschikbaar om onmiddellijk weer te worden ingezet bij de hulpteams. Volgens de kolonel is er veel schade in en om de stad. ‘Veel huizen zijn onbewoonbaar vanwege instortingsgevaar. Grote scheuren in de muren en zwaar beschadigde fundamenten. Oude gebouwen zoals de Christchurch Cathedral zijn ingestort en het gebouw van de Nieuw Zeelandse televisie is ingestort. De berichten over mensen die nog onder het puin liggen zijn tegenstrijdig. Voor zover wij hebben gehoord worden er nog zeker 200 tot 300 mensen vermist en zijn er 75 doden tot nu toe. Het is een immense ramp maar wij zijn beschikbaar om de handen uit de mouwen te steken en alles te doen wat we kunnen om de mensen te helpen. Zelf zijn we er gelukkig goed uitgekomen maar het is bijna niet te beschrijven wat het met je doet als je zoiets meemaakt.’