"Ik drink geen druppel meer, maar alcoholist blijf je"

Zijn vrouw Bianca stelde hem voor de keus: je gezin of je verslaving. Eltjo Bos koos voor het laatste. Hij scheidde, maar hertrouwde twee jaar later. Met Bianca. “Alcoholist blijf ik mijn leven lang."

Onzekere puber Eltjo Bos voelt zich een ander mens na zijn eerste joint. ‘Ik was een koning.’ 27 jaar later is vader Eltjo (42) liefdevol voor zijn vier kinderen en zijn vrouw Bianca. ‘Het is fijn om liefde te geven. Alleen dat telt.’

‘Mijn eerste joint was op het schoolplein. Ik was 15 en er gebeurde heel wat met me. Wow, wat was dit lekker! Ik voelde me een koning. Weliswaar kende ik een gelukkige jeugd, toch was ik een onzeker verlegen jochie. Als mijn moeder boodschappen ging doen – al was het in de winkel aan de overkant – zat ik bij de voordeur te wachten tot ze terugkwam. Het was veilig thuis; mijn ouders scheidden toen ik 9 was, maar daar had ik niet veel last van. Op de middelbare school was ik eerst meegaand. Maar in mijn onzekerheid deed ik graag mee met de stoere jongens, zette een grote mond op. Zo werd ik van school gestuurd en ging ik van de ene LTS naar de andere.

Ik volgde twee dagen per week de opleiding tot assistent-verkoopmedewerker en werkte daarnaast in een buurtwinkel voor levensmiddelen. Het werk achter de toonbank was simpel. Net zo simpel als het achterover drukken van geld uit de kassa. Ik begon met vijf of tien gulden per dag, maar dat werd natuurlijk steeds meer. Blowen kost wat.

Het gokken kwam twee jaar later. In de koffieshop, met verkeerde vrienden. Ik haalde steeds meer geld uit de kassa, tot wel driehonderd gulden per dag. Toen ik op mijn negentiende thuis kwam te zitten, ging het bergafwaarts. Ik leende geld van familie en vrienden, stal fietsen, verkocht de videorecorder toen mijn moeder op vakantie was. Inbraken leverden niet genoeg op, dus pleegde ik een overval, meer dan eens. Zo liep ik uiteindelijk op twintigjarige leeftijd met een getrokken pistool door Groningen. Op een dag stonden er zeven politiewagens voor de deur.

Toen ik vrij kwam, kwam ik voor het eerst in aanraking met cocaïne. Als ik veel drank op had, werd ik fit van de coke. Ik kreeg een relatie met een lerares natuurkunde. We woonden drie jaar samen tot ik me liet opnemen om af te kicken van mijn gokprobleem. Het afkicken lukte, maar mijn vriendin was ik kwijt. Ik was inmiddels 25 en maakte niks van mijn leven. Mijn geld ging op aan drank en drugs. Het was ikke ikke en de rest kon stikken. In die tijd liep ik ook weer met een pistool over straat, dat gaf een machtig gevoel.

Toen zag ik Bianca. Op de boot van Schiermonnikoog terug naar de wal. Ze was met haar zus op het eiland geweest. Wat een gesprek, wow! Wat doe jij hier, hoe is jouw leven? Daar hadden we het over tijdens die eerste ontmoeting. Ik vroeg haar telefoonnummer. We zagen elkaar snel weer en werden een stel. Ik vertelde haar niets over die andere Eltjo. Ze wist alleen dat ik wel eens blowde. Kort daarna trok ik bij haar in. Zo zou ik alles achterlaten, dacht ik. Dat viel tegen, de enveloppen van schuldeisers achtervolgden me. Ik kon, ondanks Bianca, mijn oude leven niet uitschakelen. Nuchter zijn ging niet, ik wilde niet voelen. Dan was ik niemand meer. Die spanning werd te groot. In 2005, na de zoveelste crisis, stelde Bianca mij voor: je kiest voor je gezin, of voor je verslaving. Ik koos het laatste, ik kon niet anders, zei ik.

Zo zakte ik verder weg. Gescheiden, alleen in een caravan waar ik door mijn verslaving de kinderen niet meer mocht zien. Totaal mislukt. Op een nacht kreeg ik een droom. Mijn oma loopt op de wolken. Ze geeft mij een hand en zegt: “Ga met me mee, jongen. Zo gaat het niet goed met jou…” In de verte zie ik een boerderij met van die speciale raampjes.
Een paar dagen later kreeg ik van iemand een folder van ’t Lichtpunt, een evangelische instelling voor verslaafden. Bij het openslaan van de folder zag ik het meteen: een foto van die boerderij met de stalraampjes. Ik vertelde het Bianca, met wie ik nog contact had. Ik ga erheen en zorg dat het goed met me komt, zei ik haar.

Daar liet God mij zien dat mijn leven anders moest, dat het ook anders kon. Het hoeft niet in één keer goed, ik mag elke dag opnieuw beginnen.
Zo kwam ik terug bij Bianca. Ze gaf me het vertrouwen weer en in 2007 zijn we hertrouwd. Afgekickt van drugs en gokken, maar nog wel aan de alcohol. Via het Minnesota-project van het Leger des Heils – een zelfhulpgroep voor Anonieme Alcoholisten – heb ik geleerd te erkennen dat ik machteloos sta tegenover drankgebruik. Sinds januari vorig jaar drink ik geen druppel meer. Maar alcoholist blijf ik mijn leven lang.

Iedere week bezoek ik de AA-bijeenkomst. Het is fijn dat ook Bianca naar een zelfhulpgroep gaat. Dat is het belangrijkste nu, dat we elkaar begrijpen. Ik kan geven. Dat heb ik nooit gedaan.’

Lees meer verhalen over de mensen van het Leger des Heils in Kans Magazine.