- Envoy Wim Kanis in Haïti: week 1
Envoy Wim Kanis in Haïti: week 1
Week 1
ZONDAG 7 MAART 2010
Vertrek
Ik ben vanochtend vertrokken naar London om dinsdag door te vliegen naar Miami en dan door naar Haïti. Het was wat passen en meten met de bagage maar alles mocht gelukkig mee. Ik ben door (bijna) de hele familie uitgezwaaid op Schiphol.
DINSDAG 9 MAART 2010
Taakomschrijving
Gisteren ben ik op IHK (het internationaal hoofdkwartier van het Leger des Heils in London) geweest. Ik heb meer gehoord over mijn taakomschrijving en informatie gekregen over Haïti. Ik ga na aankomst in Porte-au-Prince waarschijnlijk al vrij snel door naar Jacmel, aan de kust in het zuiden van Haïti. Dat is ongeveer drie uur rijden vanaf de hoofdstad. Jacmel is de hoofdstad van een arrondissement dat ook zo heet, de stad heeft circa 35.000 inwoners.
Het is de bedoeling dat ik daar de coördinatie van de teamwerkzaamheden op me neem. Het team bestaat uit de lokale Leger des Heils afdeling en 4 à 5 buitenlanders die ondergebracht zijn in een hotel aan de baai.
We gaan uitzoeken hoe we 500 gezinnen kunnen onderbrengen in tijdelijke huisvesting. Daarnaast is er voedsel- en medicijnverstrekking en is sanitatie een groot probleem. Over dat laatste moet afstemming gezocht worden met de Verenigde Naties.
Er komt in Jacmel enige dagen per week een mobiele kliniek vanuit Port-au-Prince, over een weg die door de bergen gaat. De bergen zijn instabiel en met de komende regen kan dat nog wat worden. Ik moet diezelfde weg dus gaan. Maar ik heb er wel zin in. Leuk dat ik in een klein team werk en samenwerk met The Salvation Army (Armée du Salut) van Haïti. Dit is natuurlijk de kracht van het Leger des Heils.
Vanochtend vlieg ik door naar Miami, daar slaap ik een nachtje en dan door naar Port-au-Prince.
WOENSDAG 10 MAART 2010
Berichtje vanuit Miami
Het is hier lekker warm in Miami, het hotel is goed en we vliegen straks door naar Haïti. Van Corrie gehoord dat de Rotary Club Almere besloten heeft de hulpverlening te ondersteunen met een gift van € 1000,-. In overleg met de mensen van Internationaal Hoofd Kwartier (IHK) ga ik daar een goed project of doel voor uitzoeken, zodat het direct aanwijsbaar is wat er mee wordt gedaan. Fantastisch! Fijn dat mijn club mij hierin ondersteunt!
Waarschijnlijk zal mijn volgende nacht in Port-au-Prince zijn. Daar kennismaken met het team en verdere instructies krijgen met wat er in Jacmel moet gebeuren. De eerste hulpverlening loopt nu waarschijnlijk wel, het gaat erom door te pakken naar een wat meer permanente situatie voor de komende jaren. Haïti is ooit een rijke kolonie geweest maar daar is niets meer van over. Weinig mensen hebben een vaste baan en men scharrelt hun kostje dus bij elkaar. De koffie plantages die er nu nog zijn, zijn in handen van rijke families. De kleine koffieboertjes leggen het loodje. Waarom drinken we eigenlijk allemaal geen Fairtrade koffie? Dat ondersteunt die kleine boeren. Het moet toch een keer goed komen met Haïti? Maar nu eerst maar proberen de nood enigszins te lenigen.
Ik ben benieuwd. Ik heb wel besloten om altijd 's nachts een tasje bij mijn bed te hebben met mijn belangrijkste zaken (paspoort e.d.) zodat als het nodig mocht zijn ik direct in mijn onderbroek weg kan vluchten bij verdere naschokken. Ja, waar je al niet aan moet denken.
In een volgend bericht lezen jullie hopelijk uit de eerste hand hoe het in Haïti is!
DONDERDAG 11 MAART 2010
Jacmel wordt Petit-Goâve
Ik ben gisteren aangekomen in Port-au-Prince, zit nu op een veranda met 25 buitenlanders en we gaan zo eten. Belangrijkste nieuws van vandaag is dat ik niet naar Jacmel ga, maar naar Petit-Goâve (Kleine Golf). Dat ligt ook aan de kust, maar dichter bij Port-au-Prince.
Ik word daar teamleider. Morgen vertrek ik. Dr. Li (een Canadees-Chinese arts) gaat mee en er zijn daar al twee officieren uit Jamaica aan het werk. Verder weet ik nog niet heel veel, alleen dat ik met een food-for-work programma aan de slag moet en ook met sanitatie.
In het vliegtuig naar Port-au-Prince zat ik naast iemand van de VN die kritiek had op de hulpverlening. Ik heb kunnen uitleggen dat ik het plaatselijke Leger ga ondersteunen, en dat dit een actie is van het internationale Leger des Heils. Dat begreep ze wel en ze was enthousiast.
Onderweg in Port-au-Prince zag ik veel ingestorte huizen, maar mensen pakken de draad ook weer op. Je ziet overal winkeltjes komen en tegelijkertijd kampen van 'displaced persons'. Ze krijgen nog van alles: eten, drinken etc. Dit moet wel stoppen want ze moeten zelf hun bestaan opbouwen en daar gaan we ze bij helpen. Het is wel een enorm chaotisch land, het is net als Dhaka 40 jaar geleden. Alleen veel meer auto's, computers en electriciteit.
Het licht gaat hier zo uit, dus ik ga stoppen. Een volgend berichtje hopelijk uit Petit-Goâve!
VRIJDAG 12 MAART 2010
Petit Goâve
Sinds gisterenmiddag ben ik in Petit Goâve, ongeveer 70 km van Port-au-Prince. We hebben er vier uur over gedaan om hier te komen. Het was een hele slechte weg en onderweg ook nog twee lekke banden..... Het is hier heet met een hoge vochtigheidsgraad, (nog) geen regen.
Ik slaap in hotel Fort Royale, uit de Franse koloniale tijd. Ik slaap in een grote kamer met dr. Li. Hij runt een medische kliniek voor de allerarmsten die vandaag gestart is en waar voorlopig ook nog gratis medicijnen worden verstrekt. Gisterenavond ook nog een behoorlijke naschok, ik zat op de veranda en ben gauw naar buiten gerend.
De overdracht van het werk was nogal verwarrend. Er is hier ook nog veel te doen: er moet een registratiesysteem worden opgezet, er zijn sanitatieproblemen, er moet contact gelegd worden met andere organisaties. De coördinatie is niet optimaal en de auto doet het niet goed, hij kan heuvels niet op waar nu net de tentenkampen zijn.
In Petit Goâve zijn veel ingestorte gebouwen, ze zijn als pudding in elkaar gezakt. De onderste verdiepingen zijn weg, de bovenste verdiepingen zijn nog redelijk intact. Er wordt geschat dat er in heel Haïti nog 70.000 mensen onder het puin liggen waar onmogelijk bij te komen is. Er zijn veel tenten, ook van de Rotary.
Kortom: genoeg te doen! Ik ga dan ook gelijk aan de slag, veel tijd om te wennen is er niet.