Dave

Dave heeft niet het gevoel dat hij tot nog toe veel van zijn leven heeft gemaakt. Hij weet wat het is om op straat te leven. Of liever te overleven. Soms maakt hij gebruik van de soepbus van het Leger des Heils. Zo nu en dan probeert hij, samen met een hulpverlener, een stap in de goede richting te zetten: te gaan werken aan zijn problemen. Voor Dave is het lastig dat hij wens en werkelijkheid soms niet goed uit elkaar kan houden. Hij kan zo goed fantaseren, dat hij het zelf gaat geloven. Daardoor vertelt hij zijn verhalen als een waarheid waar geen speld tussen te krijgen is. Totdat blijkt dat zijn fantasievriendin er toch niet is. Dave zit daar niet mee, zijn fantasie helpt hem wel aan een oplossing: ze is net voordat ze samen zouden gaan wonen, overleden. Veel kan Martin, maatschappelijk werker van het Leger des Heils, niet voor hem doen. Dave krijgt wel de gelegenheid om zijn e-mails te lezen op het internet in het steunpunt. Een paar andere schoenen zouden Dave ook helpen, want zijn tenen steken door de oude heen.

In de tweedehands kledingwinkel van het Leger is niets te vinden. Els wil graag behulpzaam zijn en gaat op zoek in de ruimte waar alle nog niet uitgezochte zakken met ingezamelde kleding liggen opgeslagen. Uit ervaring weet Els dat je vrij gemakkelijk aan de zakken kunt voelen of er schoenen in zitten. Het zit niet mee, geen schoenen. Nog één zak. Niet te geloven, er zitten schoenen in. ‘Welke maat heb je, Dave?’ ‘Maat 46’, antwoordt hij met een toon van ‘dat lukt je toch nooit’. Els houdt de bijna nieuwe schoenen op de kop. Ze kan haar ogen niet geloven. Het is maat 46. ‘Prijs de Heer’, zegt ze met oprechte dankbaarheid. ‘Met die God van jou heb ik niet zo veel, maar het zijn wel mooie schoenen’, geeft Dave als commentaar. Even later wandelt Dave weer verder zijn fantasiewereld in. Maar wel met droge voeten!